De bibliotheek in het centrum vroeg zich af waar ik was gebleven. ‘Wij missen u!‘ stond er in grote letters op het kaartje dat ik een paar dagen terug over de post ontving. Dus toog ik gisteren richting Spui en ontdekte ik dat de bieb niet de enige was die iets had ontbeerd: ikzelf was zo ongeveer de hele sloop van het foeilelijke gebouw ernaast misgelopen en stond met open mond te kijken naar die enorme bouwplaats op de hoek van Kalvermarkt en Spui. Wat hier straks komt is niet over het hoofd te zien door alle promotiepanelen rondom de afzetting: Amadeus, symphony for living. Ofwel 76 luxe appartementen en penthouses in hartje Den Haag. Met daaronder een gigantische Primark op 8000 m². “Exclusief wonen op een bruisende toplocatie”. De prijs: appartementen van 65 m² voor minimaal € 280.000 euro en penthouses van 160 m² vanaf € 750.000 euro. Dat zijn wel heel forse bedragen voor een locatie die de McDonalds, Kentucky Fried Chicken en Burger King als haar dichtstbijzijnde restaurants moet rekenen.
Een groot gapend gat midden in het centrum
En zo moet Amadeus er eind 2014 uitzien
Maar dan dit. Amadeus heet het dus, dat nieuwe pronkstuk. En daar zit natuurlijk een leuk verhaal achter. Het beroemde verhaal van Mozart die bijna het loodje had gelegd in Den Haag. Wolfgang was nog maar een klein ‘Wolfie’ toen hij met zijn zus Nannerl en vader Leopold door Europa toerde om concerten te geven aan beroemde vorstenhuizen. Op uitnodiging van prinses Carolina, de muzikale zus van stadhouder Willem V, waren ze naar de Hofstad gekomen. Het was 10 september 1765 en de familie Mozart arriveerde vanuit Rotterdam per trekschuit aan het Spui, dat toen nog open water was.
Hun eerste verblijf was hotel La Ville de Paris aan de Fluwelen Burgwal. Het onderkomen kon Leopold niet bekoren. ‘Une très mauvaise auberge’, schreef hij in één van zijn brieven aan het thuisfront. Er werd een beter logement gezocht en het gezin trok in bij meester-horlogemaker Eskes aan het Spui (toen Hofspui), op precies de plek waar nu het exclusieve Amadeus verrijst. Maar het lot was de familie niet gunstig gezind. Nannerl werd al snel ernstig ziek – een buiktyfus waarvan ze maar moeilijk herstelde – en Wolfgang moest zijn hofconcerten alleen geven. En toen zij eindelijk aan de beterende hand was, kreeg haar broertje dezelfde kwaal. Voor zijn leven werd gevreesd, maar uiteindelijk wist hij te herstellen door een goede behandeling van Thomas Schwenke, hoogleraar en lijfarts van prinses Carolina. Pas eind december waren beide kinderen genezen. En toen stond vader Leopold niets meer in de weg om met zijn kroost furore te maken en liet hij in de Vrijdagse Courant een beroemde oproep plaatsen:
“Met permissie zal de Heer MOZART, Capel-Meester van den Prins Aerts-Bisschop van Saltzburg, de eere hebben op woensdag den 22 januari 1766, een groot CONCERT te geeven in den Oude Doele in ‘s Hage, waerin zijn zoontje, oud 8 jaeren en 11 maenden, en deszelfs dogter, oud 14 jaeren, concerten op het clavecimbael zullen executeeren. Alle de ouvertures zullen van deeze jonge componist zijn, die nooijt zijn weederga gevonden en de verwondering weggedragen heeft van de hoven van Weenen, Versailles en Londen. De prijs der entree is voor ieder persoon 3 guldens, en een ducaat voor een heer met een dame.”
Hoe het ‘groot concert’ verliep en of de concertzaal vol zat is niet bekend. Een bedrag van 3 gulden was een klein fortuin in die periode, vergelijkbaar met zo’n 200 euro. Maar het zal de familie Mozart geen windeieren hebben gelegd, want zij werden vaker gevraagd op te treden en reisden ook naar Amsterdam om daar te concerteren.
Een jonge Mozart achter het klavier
Tot slot keerden ze eind februari terug naar Den Haag om op tijd aanwezig te zijn voor de inhuldiging van Willem V als stadhouder van de Republiek op 8 maart. Aan zoonlief was gevraagd of hij voor de gelegenheid misschien iets kon componeren. Dat werd de Galimathias Musicum, een potpourri van orkestvariaties op bestaande melodieën. Maar ook maakte hij klaviervariaties op verschillende liederen zoals het ’Laat ons juichen Batavieren’ en het toenmalige ‘Wilhelmus’. Een jochie van amper 10 jaar oud dus (om van zijn jongste telg een nog groter wonderkind te maken had vader er maar een jaartje afgetrokken in de krant), die in de weken ervoor ook de laatste hand had gelegd aan zijn Vijfde Symfonie (de Haagse), zes vioolsonates en enkele aria’s voor prinses Caroline.
Ik stel voor – nee beter: ik eis – dat in die Primark van 8000 m² minimaal één keer per dag deze symfonie, sonates of aria’s moeten klinken. En dat alle nieuwe appartementseigenaren een gratis kaartje krijgen voor een concert van Mozart uitgevoerd door het Residentieorkest. Dat kan er best vanaf voor wie de hoofdprijs betaalt. Enne… een koopje natuurlijk bij wat vader Leopold er destijds voor vroeg!
Voor wie meer wil lezen: Mozart in Den Haag
Wat componeerde Mozart in Den Haag? Een overzicht van zijn composities
