17+1

Vandaag had de zuidwester mij in een mum van tijd naar het Juridisch Loket geblazen. Tweede poging aan de Herengracht. Had ik verleden keer in de rij aangeschoven, dan was ik na snel koppen tellen nummer 17 geweest. Ik zag het niet zitten, hoewel ik er lang voor in de stad had gewacht.
Sommige beslissingen zijn gewoon goed. Twee dagen later kom ik terug. Tegen lunchtijd. Er zit één meisje in de wacht. Achter de balie een dame die me een briefje aanreikt:

Een kwartier later stond ik weer buiten. Klus geklaard.

Nummer 17

Tijd voor een grote pot thee en heel veel choco-eitjes. Troostchocola. Want ik ben uit m’n hum. Vanochtend op de pedalen naar het Juridisch Loket in Den Haag voor nog een paar vraagjes over m’n ontslagovereenkomst. Kom ik daar aan, blijkt het loket tot 14:00 uur gesloten te zijn. Slechte timing, maar kan gebeuren. Dan maar een paar uur hangen in de stad om de tijd te doden. Want ik heb wel informatie nodig en heb geen zin weer terug naar huis te gaan.

Nu hou ik alleen niet zo van hangen, dus het plan werd omgebogen tot het vinden van een plek waar ik ongestoord op een pc zou kunnen werken. Helaas zijn dat soort locaties niet breed gezaaid. Internetwinkels buiten beschouwing gelaten (bestaan die tegenwoordig nog?), kon ik maar één plek bedenken: de bibliotheek aan het Spui. Op zich een geweldige plek. Je hebt er luie fauteuils waarin je helemaal kunt verdwijnen, boeken, kranten en tijdschrijften te over, er is gratis Wifi en je hebt er al koffie voor 50 cent. Alleen: geen pc’s waarop je ongestoord kunt internetten. Gratis. Want dat wilde ik. Nu hoor ik je denken: voor niets gaat de zon op. Natuurlijk, maar waarom zou ik ervoor betalen als er razendsnel internet op mijn telefoon in mijn broekzak zit. Ik wilde alleen een toetsenbord, een scherm en een pc met een draadloze netwerkkaart. Maar daar moet ik waarschijnlijk over een paar jaar maar eens voor terugkomen.

Maar nu terug naar het begin. Ik was uit m’n hum. Maar niet door die bieb. En ook niet doordat ik de ochtend toch maar een beetje lummelend heb doorgebracht. Nee, de dreun kwam toen ik even voor 14:00 uur terugliep naar de straat van het Juridisch Loket . Eerst dacht ik nog in al mijn naïviteit: goh, daar is wat interessants te doen, wat een mensen! Maar toen viel het kwartje: die meute daar stond in de rij voor het loket. En als ik achteraan zou schuiven, zou ik nummer 17 zijn.
Geweldig. Daar had ik nou heel de ochtend naar uitgekeken. Nog 3 uur hangen.

Ik heb m’n fiets gepakt, ben langs de AH gereden, heb een grote zak choco-eitjes gekocht en zit die nu als een razende op te peuzelen. Eén typhand op het toetsenbord, één graaihand in het zakje. Ik mok, maar ik ben eigenlijk ook wel gelukkig. Je bent vrouw, of je bent het niet.

Lente, waar blijf je?

Een dagje in rechterlijke kringen. Vanochtend een afspraak bij het Juridisch Loket in Leiden (Den Haag had een te lange wachttijd) om mijn ontslagaanvraag door te nemen. Pittige tante achter de balie, die volgens mij op de hoeveelheid haar op haar tanden geselecteerd was op die functie. Ik werd naar een spreekkamer geleid, waar ik gelukkig een iets minder felle dame tegenover mij trof. Na bijna een uur door de ABU-CAO te hebben gewroet, kwam ze achter een aantal interessante zaken, die Randstad incorrect in de vaststellingsovereenkomst had opgenomen. Ik heb het balletje vervolgens aan het rollen gebracht en nu heeft Randstad de overeenkomst aangepast en krijg ik een maand langer doorbetaald (tot 1 mei i.p.v. 1 april as.). Scheelt toch weer een flinke slok op een borrel, want anders was ik op 1 april al in de WW terechtgekomen. Moraal 1) doe altijd je onderzoeksplicht en teken nooit een juridisch contract voor je advies hebt ingewonnen en 2) vertrouw nooit je werkgever als ze je willen ontslaan.

Tussen de middag geluncht bij het Haags fotomuseum met een zwangere vriendin die ik al veel te lang niet meer had gesproken. Voor het eerst in het seizoen op een terrasje in de zon gezeten. Wat een zaligheid! Terwijl vanochtend mijn tenen er nog afvroren toen ik de fiets naar het station pakte. Ik ben de kou nu wel zo zat. Lente, lente, waar blijf je? Zelfs de bolletjes die ik op mijn balkon heb gepoot laten zich nog in geen velden of wegen zien. Kan ook liggen aan het feit dat ik niet echt groene vingers heb (ssttt….!)

Eind van de middag een vergadering bij het Nutshuis met Danny Nooteboom en een aantal leden van diverse Haagse koren. Danny werkt bij Culturalis, een organisatie die met groot enthousiasme de Haagse amateurkunst promoot en ondersteunt. Eens in de twee maanden organiseert Culturalis de ‘Koorsandwich‘, een uniek evenement in de Haagse binnenstad: gratis koormuziek onder lunchtijd bij het Nutshuis, op een steenworp afstand van de Haagse winkelstraten. De bedoeling is, dat nog dit jaar een aantal vrijwilligers de organisatie van de Koorsandwich van Culturalis overneemt. Geef mij maar een draaiboek, wat insprirende mensen om mij heen en mijn rugzakje met communicatie-ervaring, en ik ga ervoor! Staat vast ook goed op mijn CV.

Hallo wereld!

Hier ben ik dan! Een van de miljoenen internetgebruikers die ook een eigen blog begint. Niks unieks dus. Om een blog te beginnen.  Maar wel een hele kunst om die dan ook regelmatig bij te houden. Ik ga ervoor! Want ik vind schrijven leuk. En heb alle tijd van de wereld! Mmm, voor nog even dan…

Ik zit zonder werk, en wil heel graag aan de slag. Maar het valt nogal tegen. Ik heb afgelopen 6 jaar bij de rijksoverheid gewerkt, in Den Haag, waar ik woon, maar altijd op tijdelijke contracten. En nu is het einde verhaal. Slagboom gesloten. Dus ik ben hard aan het solliciteren, want er moet straks wel geld in het laatje komen voor het leuke jaren ’30 appartement dat ik nog geen jaar geleden heb gekocht.

Tot eind maart krijg ik uitbetaald door Randstad, bij wie ik een aantal jaren geleden in vaste dienst ben gekomen. Maar daarna is het einde verhaal. “Geen passend werk kunnen vinden” is hun verweer. De ontslagaanvraag ligt er al. Morgen een afspraak bij het Juridisch Loket om te kijken of die wel tot in de puntjes klopt. Ja, ik ben wel een controlfreak, en laat me niet zomaar op straat zetten.

Mijn werkloze dagen vul ik nu met banen zoeken, brieven schrijven, netwerken, sociale contacten onderhouden, aan mijn huis klussen en veel internetten. Want ik geef het toe: ik ben gek op internet! Ik vind het een fantastisch medium om kennis uit te wisselen, vriendschappen te onderhouden, banen te zoeken en wijzer te worden. Ik prijs me gelukkig dat ik in deze 21e eeuw leef, waar alle kennis en informatie maar één muisklik weg is. Het is geniaal. En helemaal gelukkig ben ik als ik met mijn smartphone (HTC Desire met Android) en een kop cappuccino op de bank zit en de hele wereld daar in mijn hand ligt. Om stil van te worden.