Clingendael

Vijf jaar bestaat mijn blog dit voorjaar. Best wel tijd voor een feestje! Maar de echte ‘haagse-praatjes-fan’ zal het niet zijn ontgaan: ik schrijf niet meer zoveel op dit blog. De liefde voor het woord moet de aandacht die ze krijgt steeds vaker delen met een ander liefje: de verknochtheid aan het beeld. En dat laatste liefje is onstuimig, fel, gedreven. Een nieuwe website is er inmiddels: sandrauittenbogaart.nl, met daarop eveneens een blog. Wie mijn Haagse praatjes en plaatjes wil volgen, abonneert zich het beste óók hierop.

Maar om dan toch dit feestje te vieren – ik was afgelopen week in park Clingendael en het was van een ravissante schoonheid. De Japanse tuin geopend, azalea’s in alle mogelijke kleuren en geuren, bomen in fris voorjaarsblad, fluitenkruid  en madeliefjes tot waar het oog reikt. Ik had er zo een dansje kunnen doen!

Voor jullie dus mijn lezers: deze foto’s van het park! Zelf ervaren? De Japanse tuin is nog geopend tot 12 juni. En de rest van het park is in alle seizoenen prachtig!

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Bevoorrecht

Ken je dat? Je bevoorrecht voelen in de overtreffende trap om dingen die in je leven gebeuren? Een gevoel van dankbaarheid dat opborrelt in je buik en zich een weg zoekt naar je hart, hoofd, mond, vingers op het toetsenbord. Zo voel ik me de laatste weken. En dat terwijl afgelopen jaar niet eenvoudig was met twee banen: één in loondienst en één als freelancer en bijna altijd een zesdaagse werkweek. Mensen om mij heen weten hoe ik worstelde om een balans te vinden tussen werk en vrije tijd. Vrije tijd, die me zo dierbaar was. Maar vaak ook opgegeven moest worden, omdat de baan in loondienst niet eerlijk betaalde.

En dan is het jaar ten einde, en blik ik terug en besef ik dat ik zóveel heb gekregen. Mensen die in mijn leven zijn verschenen, kansen die zich voordeden, aandacht die ik heb ontvangen. En omdat ik hier een podium heb en dit jaar voor de verandering eens geen afscheidsspeech bij een werkgever heb hoeven houden, wil ik ze noemen. Zij die er waren als ik er zelf even doorheen zat, die altijd bleven vragen hoe het ging, of ik het nog wel trok en dit jaar tot mijn jaar hebben gemaakt.

sneeuwpoppetjes

Vriendin M. die weken van te voren al wandelingen en uitjes in mijn agenda plande, zodat ik gewoon niet kon werken die dagen. Andere vriendin M. die mij van de zomer voortdurend meesleepte naar het strand (en nu gaan we picknicken!). Vriendin J. die mijn huis meermaals volstouwde met bloemen. Vriend M. die  altijd precies die foto’s en filmpjes online plaatste die ik geweldig vond. Al mijn Facebookvrienden met kleine kinderen die de eigenwijze koppies van hun kroost online hebben gezet. Mijn geweldige collega’s bij het Agentschap die mij meermaals uitnodigden voor kroeg en pubquiz en bij wie ik heb herontdekt hoe leuk ik doceren en coachen vind. Mijn teammanager bij het Agentschap die mij heeft aangenomen, terwijl ik de volgende dag op het vliegtuig naar de VS stapte. En die mij vertrouwen en kansen heeft gegeven. Mijn mede sopranen en alten bij Morgana, die als een tweede familie voor mij waren. Mijn zangdocente, die aan het begin van elke les altijd oprecht informeerde hoe het met me ging.  Mijn buren, die pakketjes bleven aannemen als ik niet thuis was en die regelmatig als inspiratie voor een blog fungeerden. Jullie: mijn bloglezers, die mij trouw zijn blijven volgen en het hele jaar door leuke reacties hebben achtergelaten (waarvoor heel grote dank!). Andere Haagse bloggers – zoals Haagsallerlei en More please! – die mij na aan het hart lagen, maar die ik door tijdgebrek niet altijd  heb kunnen lezen. Mijn favoriete NRC-journalisten, die mij in de schaarse vrije momentjes even naar een heel andere wereld brachten. En last, but surely not least: mijn eigen familie. Die het zelf ook niet even makkelijk heeft gehad, met veel mantelzorg en zorg voor kleine kinderen. Maar met wie het goed toeven was als we samen waren, elkaar spraken, met elkaar aten of de feesten van het jaar vierden. En die misschien wel de allertrouwste volgers van mijn blog zijn geweest!

Om af te sluiten, het beste filmpje dat ik deze maand op Facebook voorbij heb zien komen. Je moet er wel een beetje Händel-fan van zijn, maar dan zit je gebakken. Ik vind het geniaal. Heel fijne kerstdagen en een mooi 2014 gewenst!

Love The Hague

Zaterdagochtend. Heb me net lekker op de bank geïnstalleerd met de krant, wanneer plotseling de bel stevig klingelt. Ik kijk op mijn horloge en weet genoeg: bekeringstijd! Sinds ik een jaar geleden een paar krantjes heb aangenomen van een Jehova’s getuige, hebben ze me in het vizier. Ook al heb ik daarna heel aardig en lieflijk en vriendelijk en warm en oprecht laten weten dat ik geen interesse meer heb. Nooit elke week, maar altijd zaterdagochtend. En altijd tegen koffietijd. Volharding leidt tot het doel.

Groot is dan ook mijn verbazing als ik vervolgens mijn buurman nog half in zijn pyjama voor de deur aantref. Oké, knop om. Dit was niet wat ik dacht dat het was. Met een kleine buiging, als ware het een verontschuldiging voor zijn nachtelijke kledij, laat hij weten dat hij iets voor me heeft. “Ze waren gisteren hier voor je, maar je was er niet… Je hebt iets geschreven ofzo….? Een blog….?” Vervolgens loopt hij zijn woning in om drie tellen later terug te komen met een prachtige bos bloemen. Ik sta totaal verbouwereerd in de deuropening. Van wie is dit? Waar heb ik dit aan verdiend? Heb ik een stille blog-aanbidder? Mijn buurman weet het allemaal ook niet. Hij heeft het gewoon maar aangenomen.

Gerbera's

Volkomen verrast neem ik het boeket mee naar binnen. En zoek ik gretig naar een kaartje tussen het groen. Het zit verstopt, maar – gelukkig – het is er: “Bedankt voor je geweldige blogs over Den Haag! Je bent geweldig! #LoveTheHague | @Love The Hague

Alleen nog maar meer vragen nu. Wie, wat, waar, hoe? @Love The Hague ken ik van Twitter. Ze zijn een paar maanden geleden actief geworden, maar sturen vooralsnog alleen berichtjes van anderen door. En het is niet duidelijk wie er nu achter het account zit. Even later zie ik op hun tijdlijn dat ze ook een aantal anderen met liefde voor Den Haag bloemen hebben gestuurd. Een marketingactie dus? Of toch niet helemaal? Het blijft voorlopig even met raadselen omhuld…

Maar mensen blij maken kunnen ze! En zorgen voor gratis reclame voor hun naam natuurlijk ook. Gewoon bloggers een bloemetje sturen. Het toetsenbord doet de rest 😉

Leuke blogs

Deze week is de zoektocht gestart. De queeste naar de geheimen van de blogosfeer. Het lelijkste woord dat ik sinds tijden ben tegengekomen. De Wordpresshandleiding voor dummies had me bestraffend toegesproken. Ik had al meer dan 20 stukjes geschreven en mij op nog geen enkel ander blog geabonneerd, evenmin een reactie op iemands schrijfsels achtergelaten. Dat kon zo niet langer. Zo zou ik nooit een sociale blogger worden en meer mensen naar mijn site trekken. Dus ik ben mijn leven meteen gaan beteren.

Ik vroeg grote vriend Google om raad. Vertel me eens, wat zijn leuke blogs om te volgen? “Leuke blogs” ENTER. Vriend hoefde maar een halve seconde na te denken en kwam met het antwoord: fashion, beauty, nagellak, make-up en celebs
– Mmmm, vriend, dat is niet helemaal mijn ding.
Maar dit is wat mensen boeit, diende hij van repliek. Anders had ik het je niet laten zien.
– Ja, maar ik ben niet de gemiddelde mens.
O nee? En wie stond er dan afgelopen week bij het Prijzencircus van V&D in bakken vol ogenschaduw en kettinkjes te graaien? Nou?
…..

Tasje Tasje  Tasje

“Goede blogs” ENTER dan, poogde ik.  Vriend ratelde even en spuugde toen uit: In vijf stappen naar een goede blog, De tien eigenschappen van het gouden blog, Twintig tips voor beter bloggen.
– Mmmm,  leuk geprobeerd, maar ook niet mijn ding, want daar was ik niet naar op zoek.
O nee? En wie wilde er dan meer bezoekers naar haar site? En zou zo’n online traininkje daar dan niet handig voor zijn? Nou?
….

Vriend zag dat ik duidelijk aan het kortste eind trok en kwam met een bemoedigend woord.
Zeg me nou eens gewoon wat je wilt, waar wil je concreet over lezen?
– Taal natuurlijk, en muziek, gadgets, internettrends, alledaagse dingen, humor, mooie foto’s
En warempel. Er kwam wat uitgerold. Een eerste kennismaking met leuke stukjes uit  het lelijke woord dat ik zeker geen tweede keer ga noemen:
nuitblanche.nl
www.merelroze.com
www.vandenb.com
http://elkedageenfoto.wordpress.com

Tevreden?, drong vriend aan.
– Een mooi begin, glimlachte ik.
Dan heb ik hier nog een kleine verrassing:
fashionofthecelebs.com
– Nee!, riep ik uit.  Hoe kun je!
Ga nou gewoon kijken.

Roddels, exclusiviteit, mooie shoots, dagelijkse updates.
Best wel mijn ding eigenlijk.

In hoger sferen

Bloggend personeel is productiever, kopt nu.nl. Kijk, daar kan ik mee aankomen bij een nieuwe werkgever! Werknemers die over hun persoonlijke en zakelijke leven (mogen) bloggen, leren elkaar beter kennen, waardoor uiteindelijk de samenwerking en daarmee de productiviteit binnen een organisatie toeneemt. Een moderne bedrijfsstrategie om de scherpe kantjes van onbekend maakt onbemind af te slijpen.

Mijn inspiratiebron om een eigen blog te beginnen, ligt in een ander continent. Om preciezer te zijn in Vienna, Virginia (USA) waar de Nederlands-Amerikaanse Petra al een flink aantal jaar blogt over haar dagelijkse leven met haar man en drie tieners, haar uitstapjes, haar reizen en de Amerikaanse cultuur. Haar blogs zijn heerlijk om te lezen. Ze heeft een vlotte pen, een goed observatievermogen en een flinke dosis talent voor fotografie. En niet onbelangrijk: ze schrijft dagelijks. En dat doen weinigen haar na.

Ik volg haar al vanaf 2004, en pak nu dan eindelijk ook zelf de pen op. Op WordPress. Want WordPress is mijn favoriet! In 2008 maakte ik al met dit programma een eigen webitse: www.klassiekezang.nl, en ik stond versteld van snelheid waarmee de website omhoog schoot in de rankings, zonder dat ik daar ook maar iets voor hoefde te doen. Google loves WordPress, leek het wel. En ik ben benieuwd of het nog steeds zo is! In ieder geval is WordPress gebruiksvriendelijk en is het geschreven met een knipoog van de makers naar de gebruikers. Leuk!

Klassieke zang. Ja, een van mijn passies. Naast dat internet. Gisteravond naar een indrukwekkend concert van Kate Royal geweest in de Nieuwe Kerk. Binnen was het zo koud dat je je jas kon aanhouden. Maar haar stem bracht de warmte: rond, vol en zeer expressief. Van haar cd ‘A lesson in love’ zong ze onder andere Extase van Henri Duparc. Het was ingetogen, zuiver en wonderschoon. Extase. Met een gesigneerde cd in mijn tas in hoger sferen de Kerk uitgehuppeld.