Nummer 9

Afgelopen maandagavond onverwacht een vrije avond omdat mijn koorrepetitie niet doorging. Zieke dirigent. Balen voor hem, maar ’n buitenkansje voor mij. Want het was een héél zachte avond, vroeg donker en ik had net op mijn fotocursus de sluitertijd behandeld. Dus: op naar daar waar de gebouwen verlicht zijn! De bovenste beste binnenstad.

Na de eerste experimenten op het Lange Voorhout (heel veel foto’s mislukt; krijgen jullie niet te zien!) en het nodige gepruts aan mijn statief (veel te veel knoppen), ging het al wat beter op het Plein. Maar daar stonden voor elk mooi verlicht gebouw minimaal 6 bomen, dus werd het nog niks met de foto’s (krijgen jullie ook niet te zien!). Volgende bestemming was het Binnenhof. Vanaf het Plein liep ik langs het Mauritshuis richting de poort, waar ik tot mijn grote verrassing ineens midden in een persmoment belandde. Zeker 8 fotografen op een rij achter hun statief met hun lenzen gericht op Binnenhof 19, waar de minister president altijd zijn gasten ontvangt. Twee taxi’s aan de kant, bewaking voor het pand. ‘Yes!’ dacht ik. ‘Dit is nog eens met mijn neus in de boter vallen. Hier komt ongenode journalist nummer 9 ook even aanschuiven!’. En terwijl ik heel slinks mijn eigen statief ergens in een hoekje plaatste, wachtte ik op wat komen ging. De fotografen waren vooral druk in de weer met hun apparatuur en veel leek er nog niet te gebeuren. En omdat ik mijn nieuwsgierigheid al snel niet meer kon bedwingen, stootte ik de man die het dichtst bij me stond even aan, om te vragen wanneer het ‘moment suprême’ ging plaatsvinden. Hij keek me nogal verwonderd aan. Het persmoment? De grote beroemdheid die nu naar buiten zou komen? Hij zou het niet weten. Hij was hier als cursusleider met een groep van 8 cursisten en zat midden in een workshop Nachtfotografie. Mark de Rooij, aangenaam.

Gelukkig was het Binnenhof daarna zó mooi verlicht en had ik zóveel aandacht nodig voor m’n cameraknoppen, dat het me warempel lukte te vergeten wat een dombo ik soms ben.

Escher Paleis bij avond
Escher museum aan het Lange Voorhout

Binnenhof bij avond
Doorkijkje op het Binnenhof

Binnenhof bij avond
Welkom in de middeleeuwen

Binnenhof bij avond
Mooie verlichte Ridderzaal

Binnenhof bij avond
Een van de 8 anderen aan het werk

Mauritshuis bij avond
Mauritshuis weerspiegeld in de Hofvijver

Buitenhof bij avond
Sneltram

TINK

De gemeente Den Haag concurreert graag. Eerst met steden als Utrecht, Leeuwarden en Maastricht om de titel culturele hoofdstad 2018. Dat liep mis, Den Haag viel af. Naar mijn idee zeer terecht. Een gemeente die bijna al haar culturele instellingen in één jaar om zeep helpt, verdient het bij lange na niet om culturele hoofdstad te worden.

Maar nu wordt er opnieuw geconcurreerd, en op een hoger niveau. Den Haag moet zich kunnen meten met steden als Londen, Parijs en Brussel. En wel als het gaat om de mooiste winteretalages. Er is een speciaal evenement voor in het leven geroepen: TINK The Hague. Een uniek spektakel waarbij de bezoeker zich moet kunnen vergapen aan magische, sprookjesachtige etalages vol pracht en praal.  Het zal, zo lees ik in de persaankondiging, moeten lijken alsof Tinkerbell – het elfje van Peter Pan en naamgeefster aan het evenement – haar sterrenstof over de residentie heeft laten dwarrelen.

TINK-etalages

Een grootse, warme belofte. Dus wilde ik vandaag wel eens die magie van de binnenstad proeven, mij onderdompelen in de sterrenstof, met mijn neus tegen bijna bevroren etalages gedrukt ‘oooohhhh’  en aaaahhhh’ kunnen roepen.

Het is er niet van gekomen….

De enige stof die ik geproefd heb, is het dwarrelende stof van alle panden in de binnenstad die momenteel gesloopt worden voor de Nieuwe Haagse Passage.  En heb ik ‘oohhh’ en ‘aaahhh’  geroepen? Nee, maar wel heel hard ‘AARGGHH’ toen ik op de Grote Marktstraat voor de tiende keer omver werd gereden door een fietser, omdat  voetganger, fietser én bouwwerkzaamheden niet samengaan op een strook van hooguit drie meter breed.
Maar waren er dan geen mooie etalages? Jazeker waren die er, maar die waren er afgelopen jaren ook! Er waren gouden bomen en roze ballen, violen aan touwtjes en  jurken van snoepjes. Maar er zijn elk jaar etalages die mooi zijn, en nog mooier, en het allermooist. Dus wat er nu zo vernieuwend aan was? En waarom daarvoor nu een heel evenement opgetuigd moest worden?

Eigenlijk heb ik in mijn gang door de binnenstad maar twee échte etalages gezien. Unieke etalages, groots, meeslepend, nog nooit eerder vertoond.

Bouwput nummer 1 ten noorden van de Bijenkorf.Bouwwerkzaamheden Nieuwe Haagse Passage

En Bouwput nummer 2 ten zuiden van de Bijenkorf.Bouwwerkzaamheden Nieuwe Haagse PassageLondon here I come!