Dagje Amsterdam

Geen stad in Nederland bij uitstek zo geschikt voor straatfotografie als Amsterdam. Een stad waar iedereen zo met zichzelf, zijn camera, zijn smartphone of selfiestick bezig is, of simpelweg opgaat in de adem van de grote stad, dat niemand de observerende camera in de gaten heeft.

Nou ja, bijna niemand dan. Soms word je toch gespot als fotograaf. Wordt een hoofd snel omgedraaid of volgt een boze blik. Mensen willen graag stralen op hun eigen selfies, maar niet in de lens van een onbekende.

Toch is dat de kunst van straatfotografie. Kijken, observeren, waarnemen en dan scherpstellen. Zonder dat de geportretteerden het in de gaten hebben. Wie zich bespied waant, gaat zich onnatuurlijk gedragen. Stopt met lachen, keert zich om. De fotograaf kent zijn trucjes, heeft geduld, weet als geen ander hoe hij zichzelf onzichtbaar moet maken. En schiet dan de foto’s. Precies in zijn straatje!

Brandluchtje

Mijn avondmaaltjes zijn de laatste tijd niet zo smakelijk. De zonsondergangen zijn namelijk veel te mooi!
Wat dat met elkaar te maken heeft? Nou, alles!

Het gaat ongeveer zo. Ik ben in de keuken groenten aan het schoonmaken of heb rijst op het vuur gezet, en opeens zie ik vanuit mijn ooghoek dat de hemel steeds mooier kleurt. Soms voorvoel ik het ook en móet ik naar het raam lopen om te zien hoe de lucht eruit ziet. Vervolgens blijkt die Grandioos Geweldig Mooi te zijn.

Veel mensen die ik ken, worden dan heel blij. Ik niet: ik schiet in de stress. WAAR is mijn camera?? Ik MOET nu naar buiten! Vervolgens sleur ik het toestel uit de kast, draai ik als een gek de telelens erop en schiet als een speer het balkon op. SHIT. Het is koud! SHIT. Dit is zóóóó mooi!! Klik. Klik. Klik. F*CK. De witbalans staat nog op kunstlicht. Klik. Klik, KLik. F*CK. De ISO-waarde staat ook niet goed. RELAX man…

Adem in, adem uit. En dan komt eindelijk dat magische moment, dat ik weg raak van de wereld. Dat m’n camera goed staat ingesteld, dat ik geen kou meer voel en volledig opga in het moment. De zon zakt verder. Stralen van goud die door een wolkendek heen breken, paarse stroken, vergulde randen. De lucht staat werkelijk in brand. Onbeschrijflijk mooi.

Ik blijf fotograferen tot de zon geheel achter de huizen verdwenen is. En precies op dat moment, dat het allerlaatste straaltje dooft, weet ik het weer: OMG! De rijst! De boontjes! Het vlees! Hoe lang sta ik hier al? SHIT! STRESS!

Vijf minuten later zit ik aan de aangebrande rijst met bonenprut. Niet te (vr)eten natuurlijk. Maar wat daar op de camera staat, maakt alles ALLES goed!

Zonsondergang

Zonsondergang

Zonsondergang

 

Vroege vogels

Vriendin M. en ik waren vanochtend in alle vroegte in Clingendael. De eerste zonnestralen op goudgele herfstblaadjes, dat leek ons wel wat. En zo’n heel park voor jezelf terwijl je rondstruint met je camera, dat zagen we ook wel zitten. Helaas was het lot ons iets minder gunstig gezind. De zon hield zich hardnekkig schuil achter een stevig wolkendek en vanaf een uurtje of negen werden we om de paar minuten opgeschrikt door fluorescerende trainingspakken die ons in allerijl voorbij schoten. En dan die paddenstoelen waarvan we zeker wisten dat ze er verleden jaar stonden – precies schuin achter die boom, naast dat huisje, onder die blaadjes – waren nota bene allemaal verdwenen!

We speurden wat af, in alle uithoeken van het park, op zoek naar dé befaamde vliegenzwammen. Maar de enige Clingendael-bewoners die we tegenkwamen waren die andere vroege vogels: ganzen en reigers, beiden in overvloed. Tot vriendin M. opeens – verborgen achter een boom –  twee mannen zag met reuzestatief en al. Kijk aan, kijk aan, dachten wij. Soms staat het geluk toch aan je kant! Maar opnieuw hadden we iets te vroeg gejuicht. Want beide heren fotograaf maakten geen enkele aanstalten om weg te gaan. En na drie extra rondjes om de vijver stonden ze nog met hun neus op de gevonden witte stippen. “Nou ja, zeg”, bromde vriendin M. verontwaardigd, “je kunt toch geen uur lang zo’n paddenstoel voor jezelf confisqueren!” Ja, dus. Dat kan.

Maar zoals altijd, wordt geduld uiteindelijk beloond en konden wij (na nog vijf extra rondjes) eindelijk dan die prachtige kabouterhuisjes vereeuwigen. En vertrokken we alsnog met een goed gevoel naar huis. En die zon… tsja… Eenmaal thuis achter de pc bleek dat die helemaal niet nodig was voor een paar geweldige herfstfoto’s.

Boom met paddenstoelen Clingendael

Paddenstoelen in veld Clingendael

Vliegenzwam Clingendael

Vliegenzwam Clingendael

Park Clingendael

Overstag

Al maanden droomde ik van een nieuwe camera. Eentje die meer kon dan mijn Canon compact, scherpere foto’s kon maken en vooral beter overweg kon met weinig licht. Maanden bleef het bij dromen en af en toe in de lunchpauze naar binnen glippen bij de Mediamarkt. Ik vond de betere camera’s prachtig, maar veel te duur, vooral omdat mijn oude het gewoon nog dééd (oh, calvinistische inslag!). En als ik dan een zwak moment had en bijna overstag ging, lag er altijd de volgende dag een gepeperde rekening op de mat. Inboedelverzekering, afvalstoffenheffing, waterschapsbelasting. Zwaai maar dag met je handje.

Tot ik een paar dagen geleden weer eens mijn neus liet zien bij de Mediamarkt, en daar een systeemcamera in de aanbieding zag. Een Samsung NX100. Voor een heel zacht prijsje. In no time werden alle specificaties genoteerd en zat ik 3 uur lang achter mijn pc recensies te lezen. De volgende dag eerst nog op de stoep bij de fotospeciaalzaak, maar ik was al overstag. Terug naar de Mediamarkt en aanschaffen dit wondertje. En omdat het  type eruit ging -vervangen door een 3x zo dure 2012-versie – mocht ik voor een paar tientjes extra ook nog een telelens meenemen, die ze anders los niet meer kwijt konden.

Jeetje, dacht ik heel de tijd maar, toen de verkoper de bon aan het opmaken was. Toen ik een fototasje uitzocht – jeetje. Toen ik naar de kassa liep – jeetje, toen ik pinde – jeetje. Wat een geluk!

En wat een mazzel ook dat ik deze week een weekje vrij had, want anders had ik me tot diep in de nacht verdiept in diafragma’s, sluitertijden en ISO-waarden, en was ik op mijn werk niet de gezelligste geweest. Nu kon dat allemaal lekker overdag.  Al die mogelijkheden, ik ben er nog lang niet,  maar één ding weet ik wel zeker: de systeemcamera is echt een topuitvinding! Hij heeft alle mogelijkheden die een spiegelreflex ook heeft en werkt met losse lenzen, maar: hij is veel compacter! Als je de lens eraf haalt of een platte erop zet, past-ie zo in je broekzak. Ik vind het geweldig!

Mijn omgeving is gisteren dankbaar onderwerp geweest van mijn probeersels. Gelukkig wordt een lamp het nooit zat om een half uur lang 20 verschillende sluitertijden op zich afgevuurd te krijgen en zegt een plant nooit: hou nou eens op met weer een nieuwe witbalans. Ganzen en zwanen in het park zijn helaas wel wat kieskeuriger, maar die hadden niet gerekend op de telelens. Ha! Nog nooit van zo dichtbij jonge gansjes kunnen vereeuwigen. Ik geloof dat een nieuwe verslaving geboren is.

Kaarsen
Even de close up-functie testen 

Doorkijkje in huis
Scherpstellen op wat je maar wilt

Zwanen
Zolang ze nog geen jongen hebben, kun je best dichtbij komen

Ganzenfamilie
En anders hebben we de telelens. Wat een schatjes!

Volle maan
Bij een volle maan kun je mooi experimenteren met lichtbalans en ISO-waarde

Kijk ons

Koeien

Spiegeltje spiegeltje in de sloot
Is onze vacht niet prachtig rood?
Ons lijf robuust, ons denken schrander
Poseren kunnen we als geen ander!

Wat heerlijk om koeien te fotograferen. Die staan tenminste stil! In tegenstelling tot alle andere polderdieren die we gisteren tijdens onze wandeling tegenkwamen en minder gecharmeerd waren van onze aanwezigheid.
Hazen, kikkers, grutto’s, zwaluwen, futen, ooievaars, scholeksters. Prachtige beesten, maar hoe leg je ze vast? Volgende keer gaat de camouflagekleding mee en een camera met extra sterke zoomlens.

Om te bewijzen dat we het toch geprobeerd hebben. Op de eerste een paar futen, die zodra je met de camera in de buurt kwam de bodem van de sloot opzochten en vijftig meter verderop pas weer tevoorschijn kwamen. Op de tweede een stel boerenzwaluwen die zich zo hadden kunnen inschrijven voor Holland’s got talent. Een fantastisch concert viel ons ten deel. Het voorjaar zit vol muziek!

Futen Zwaluwen