Veertig

‘Leven begint bij 40’. In koeienletters stond het op de mok die mijn zusje en ik járen geleden aan mijn vader gaven toen hij veertig werd. Sommige dingen van vroeger herinner ik me nog als de dag van gisteren. Dit is er één van. Veertig, dat was in de ogen van twee kleine meisjes – ik was zelf net negen geworden – gigantisch oud. En dat je leven dan zou beginnen; ik vond het vooral erg grappig. Naar het idee van een negenjarige was het leven dan al zo ongeveer voorbij.

Nu ben ik dan zelf net veertig geworden. En voorbij voelt het nog lang niet! Tientallen aardige en vaak grappige felicitaties op Facebook die schielijk ook iets onthullen over degene die ze plaatst. Vriendinnen in de dertig vinden me nu een ouwe bok (en bedankt!). En de veertigers laten weten dat het leven vanaf dit moment pas echt begonnen is. Join the club. The best has yet to come!

Tussen de felicitaties ook een paar lieve complimenten. Je bent zo tijdloos. Je kunt je zo verwonderen over dingen. Dat houdt je jong en aantrekkelijk.

Van mijn ouders kreeg ik als verrassing op een USB-stickje veertig jaar in foto’s. Een project dat mijn moeder heel wat late uurtjes achter de scanner zal hebben gekost. Maar wat is het leuk om in een diashow je eigen leven van ukkepuk tot volwassen vrouw voorbij te zien trekken. Zoals deze, een ondeugende dreumes van nog geen twee met donkere pretoogjes. Interieur maximaal jaren ’70 en nu weer helemaal hip.

sandra 1 jaar

Ach, niks veranderd toch, in die veertig jaar.

Gouden jaren

Volgens mijn bloglezers ga ik gouden jaren tegemoet! Zij die oud en wijs zijn kunnen het weten.

Bureau De Redactie had nog maar nauwelijks mijn winnende blog ‘Changement‘ gepubliceerd, of de felicitaties stroomden binnen. Leuk om te lezen dat mijn verhaal herkenbaar was, nog leuker te lezen dat ik nooit meer mag stoppen met bloggen, maar het meest verrassend waren toch wel de reacties van een handvol 40-plussers, de meesten bijna 50. ‘Oudere jongeren’, zoals eentje hun generatie met een mooie klassieker bestempelde. Als ik dacht dat het leven bij 35 begon, had ik het mis. Het leven start minimaal bij 40, maar met 50 is het subliem. ‘Geen bewijsdrang meer’, heerlijk!  ‘Een voortdurend stijgende lijn in mijn leven’. ‘Mezelf nog nooit zo goed en vrij gevoeld!’

Lieve lezers, geen idee of ik over 15 jaar nog blog, maar mocht het zo zijn, dan hebben jullie een verhaal van mij tegoed.
Goudstaven
En wat ben ik blij dat ik uiteindelijk toch aan deze wedstrijd heb meegedaan! Ik wilde eerst helemaal niet, omdat ik – o, kritisch ding dat ik ben – het thema echt suffer dan suf vond. De belangrijkste les die je dit jaar hebt geleerd. Daar moest het over gaan. Ik voelde me net een 12-jarige die van haar juf of meester een opstel moest schrijven. En daar had ik helemaal geen zin in. Maar ja, dan gaat het uiteindelijk toch kriebelen, en kom je erachter dat ook rare thema’s raak kunnen uitwerken.
Nu mag ik dan komende maanden een workshop naar keuze volgen. Eentje wordt het in ieder geval niet: ‘Columns en blogs schrijven’. Maar er blijft genoeg over. Ben ik straks naast blogdeskundige ook zomaar beeldexpert, Googlekenner, SEO-specialist, webadviseur.

Ik zie het al: de stijgende lijn is zich al helemaal aan het inzetten…

Changement

Vanaf dit jaar zou het alleen maar bergafwaarts gaan. Wie eenmaal Q10 dagcrème met dubbele werking voor zijn verjaardag heeft gekregen, weet hoe laat het is. Ik was 35 geworden en dat was het dan.

Ik heb nog nooit zo’n voortreffelijk jaar gehad.

Q10creme

Het begon met de jongen in de ijzerwinkel om de hoek. Ik was net verhuisd en de benadering was uiterst beleefd: ‘Kunt u het vinden, mevrouw? Wenst u anders nog iets, mevrouw?’ Het meisje achter de kassa bij de drogist deed er niet voor onder: ‘Veel plezier ermee, mevrouw. En een heel fijne dag nog, mevrouw’. Zelfs de boefjes in ons portiek verontschuldigden zich al bij voorbaat voor hun aanwezigheid ‘Sorry, mevrouw. U heeft er toch geen last van als wij hier zitten, mevrouw?’ Ik wist niet wat me overkwam. ‘Ik ben in de meest beschaafde buurt van Den Haag terechtgekomen’, verkondigde ik aan ieder die het wilde horen. ‘Iedereen is hier zo beleefd tegen me.’

Heel langzaam viel het kwartje. Sijpelde een conclusie mijn bewuste brein binnen. Mijn omgeving was niet veranderd, maar ikzelf. Eindelijk was ik van een jij een u geworden. Van een meisje een vrouw. Iemand tegen wie wordt opgekeken. Aan wie advies wordt gevraagd. De rug werd rechter, de kleding eleganter, de uitstraling zelfverzekerder. De medior functie werd omgeruild voor een senior en opeens was daar het natuurlijke overwicht, zonder dat ik er iets voor hoefde te doen. Hooguit een beetje Q10 opsmeren.

Ik kan niet wachten tot ik 36 ben. Het is heerlijk om ouder te worden!


Deze column heeft in augustus 2011 de 1e prijs ontvangen in de jaarlijkse blogwedstrijd van Bureau De Redactie