Groene herfst

Het wordt misschien wat afgezaagd, maar elk voorjaar en najaar móet ik toch echt een keer (en liefst meerdere!) naar de Japanse tuin in Clingendael. Waarom? Omdat je daar kleuren, vormen en patronen tegenkomt die je werkelijk nergens anders ziet. En verrassend anders iedere keer. Wat je daar overigens ook tegen het lijf loopt, letterlijk? Mensen. Héél veel mensen. Ik ben er nog steeds niet achter wat nu het beste tijdstip is om te gaan.

Vandaag was ik vroeg, wat me handig leek op deze zondag met prachtig weer, waarop heel Den Haag zou leeglopen naar park en bos. Maar ik had één ding over het hoofd gezien: de hardlopers. En geloof het of niet, maar hardlopers zijn slechts gekleed in twee kleuren: roze (vrouw) en blauw (man). Kunnen zij niets aan doen, loop maar eens een sportzaak binnen en probeer een groen of rood hardloopjasje te krijgen. Onmogelijk. Maar als er iets is wat ik pertinent niet op mijn  landschapsfoto’s wil, zijn dat roze en blauwe vlekken. Vloekt als een idioot. Grrr…. Hardlopers! O nee, grrr… achterlijke sportmerken die zich maar niet willen emanciperen.

Afijn, ik was in de Japanse tuin, dus ik moest zennnnn zijn, en niet zaaaaniken. Dus heb ik heel veel geduld getraind. En heel veel rondjes gelopen. Tot alle roze en blauwe jasjes eindelijk van mijn netvlies verdwenen waren. En toen kon ik warempel nog een paar heel geslaagde foto’s schieten. Een redelijk groene herfst nog, met uitzondering van de esdoorns die al prachtig verkleuren. Binnenkort nog een keertje terug. Als alle hardlopers de weg naar huis hebben gevonden.

Herfst op het Voorhout

Een groot deel van het Lange Voorhout is momenteel een puinhoop. Een ratjetoe van omleidingen, obstakels en markeringsblokken die het verkeer in goede banen moeten leiden. Het lukt met moeite. Leuke cafeetjes als de Posthoorn zijn niet meer bereikbaar en dat alles vanwege de aanleg van een omstreden ondergrondse parkeergarage op het Tournooiveld. Want ach, er waren nog niet voldoende parkeerplekken in de binnenstad.

Maar gelukkig heeft de chaos deze herfst een vurige tegenhanger. De lindes kleurden afgelopen week fantastisch geel! Die janboel hoeven we toch niet te zien, dus blik omhoog deze dagen! Donkere takken en felgeel blad tegen een strakblauwe lucht. En af en toe een wolkje dat voorbij zweeft. Alleen wel oppassen dat je niet tegen zo’n blok beton opknalt!

Gouden lindes op Lange VoorhoutGouden lindes op Lange VoorhoutGouden lindes op Lange VoorhoutGouden lindes op Lange Voorhout

Herfst in Sorghvliet

Een zondagochtend in de herfst in Park Sorghvliet. Iets na negenen en het park is net open. De vrouwelijke beheerder groet me vriendelijk, maar wil toch wel heel graag mijn wandelkaart zien. Gelukkig zit-ie in de tas. Even later dwaal ik in stilte langs eeuwenoude beuken, kastanjes en eiken. Er is nog bijna niemand. Het park begint nu echt te verkleuren. Veel gele blaadjes, en in het oude sterrenbos een prachtig gouden Amerikaanse eik.

Kleurrijk zijn ook de bessen en de bottels. Lijsterbes, hulstbes, en – waar het park in de herfst beroemd om is – struiken vol kardinaalsmutsjes. Roze hoedjes die openspringen en waar knaloranje zaadjes uitkomen. Een feest voor het oog.

Ik dwaal dieper het bosgedeelte in en kom steeds meer paddenstoelen tegen tussen de afgevallen bladeren. Veel mycena’s, maar ook een paar mooie aardappelbovisten. Stuk voor stuk gaan ze op de foto, want ze zijn prachtig.

Als ik een paar uur later richting uitgang wandel, ben ik zeker niet meer de enige. Tientallen ouders met kinderen hebben ook de weg naar dit groene – pardon: goudgele – stukje Den Haag gevonden. Lekker rennen door de bladeren, beukennootjes verzamelen en de laatste kastanjes zoeken.

Dag mooi park, tot in de winter weer!

Sorghvliet herfst paddenstoelen
Veel mycena’s in het park

Sorghvliet herfst rozenbottel
Kleurrijke rozenbottel

Sorghvliet herfst bomen
Vlakbij de ingang: een mooie boog van takken

Sorghvliet herfst eikenboom
De goudoranje Amerikaanse eik

Sorghvliet herfst gele aardappelboleet
Gele aardappelbovist

Sorghvliet herfst kardinaalsmuts
De beroemde kardinaalsmutsjes

Sorghvliet herfst paddenstoel
Mooi licht maakt de fotograaf altijd blij!

Zie ook:

-> Sorghvliet in het vroege voorjaar
-> Bluebells in Sorghvliet
-> Zomer in Sorghvliet

Vroege vogels

Vriendin M. en ik waren vanochtend in alle vroegte in Clingendael. De eerste zonnestralen op goudgele herfstblaadjes, dat leek ons wel wat. En zo’n heel park voor jezelf terwijl je rondstruint met je camera, dat zagen we ook wel zitten. Helaas was het lot ons iets minder gunstig gezind. De zon hield zich hardnekkig schuil achter een stevig wolkendek en vanaf een uurtje of negen werden we om de paar minuten opgeschrikt door fluorescerende trainingspakken die ons in allerijl voorbij schoten. En dan die paddenstoelen waarvan we zeker wisten dat ze er verleden jaar stonden – precies schuin achter die boom, naast dat huisje, onder die blaadjes – waren nota bene allemaal verdwenen!

We speurden wat af, in alle uithoeken van het park, op zoek naar dé befaamde vliegenzwammen. Maar de enige Clingendael-bewoners die we tegenkwamen waren die andere vroege vogels: ganzen en reigers, beiden in overvloed. Tot vriendin M. opeens – verborgen achter een boom –  twee mannen zag met reuzestatief en al. Kijk aan, kijk aan, dachten wij. Soms staat het geluk toch aan je kant! Maar opnieuw hadden we iets te vroeg gejuicht. Want beide heren fotograaf maakten geen enkele aanstalten om weg te gaan. En na drie extra rondjes om de vijver stonden ze nog met hun neus op de gevonden witte stippen. “Nou ja, zeg”, bromde vriendin M. verontwaardigd, “je kunt toch geen uur lang zo’n paddenstoel voor jezelf confisqueren!” Ja, dus. Dat kan.

Maar zoals altijd, wordt geduld uiteindelijk beloond en konden wij (na nog vijf extra rondjes) eindelijk dan die prachtige kabouterhuisjes vereeuwigen. En vertrokken we alsnog met een goed gevoel naar huis. En die zon… tsja… Eenmaal thuis achter de pc bleek dat die helemaal niet nodig was voor een paar geweldige herfstfoto’s.

Boom met paddenstoelen Clingendael

Paddenstoelen in veld Clingendael

Vliegenzwam Clingendael

Vliegenzwam Clingendael

Park Clingendael

Herfsttooi

Een prachtige zonnige herfstdag. Helder, fris, de komende vorst in de lucht. Heerlijk weer om naar buiten te gaan.
Helaas is mijn enige uitje het loopje naar de supermarkt om de hoek om 5 blikken kippensoep en een gezinsverpakking zakdoekjes in te slaan. Ik ben sinds gisteren snipverkouden.
Maar het uitzicht op de straat maakt veel goed. De boom die afgelopen weken al een prachtige herfsttooi had aangenomen, laat zijn allerlaatste bladeren nog eens fantastisch vlammen. Als een kaars die bijna dooft, maar net nog even heel fel oplicht. Intenser kan het bijna niet. Hoe mooi wil je de herfst hebben?

Vlammend rode bladeren

Vlammend rood blad

Kabouter Spillebeen

Een drukte van belang in park Clingendael op de eerste dag van de herfstvakantie. Veel ouders met kinderen, maar ook zwermen toeristen die profiteren van de herfstopenstelling van de Japanse tuin. Maar wat je vooral tegenkomt zijn camera’s, héél veel camera’s. Clingendael is fotogeniek in het najaar, en helemaal nu het rondzingt dat er ongelooflijk veel paddenstoelen staan.

En daar is geen woord teveel over gezegd: het stikt van de paddenstoelen. Sterker nog: wil je een mooie fotograferen, dan moet je in de rij! Een voordeel is wel dat je precies weet waar de beste plaatjes te schieten zijn: daar waar volwassenen met Nikons en Canons zich in de meest onmogelijke grondhoudingen manoeuvreren om het perfecte shot te schieten (een yogalesje is er niets bij!).
Maar het leukst is ’t natuurlijk om daar te dwalen waar niemand komt, buiten de gebaande paden. En dan bij een mooie paddenstoel net zo lang te wachten tot het eerste kaboutertje zich laat zien…

Kinderen Clingendael
Kijk jongens, die rood met witte stippen waar we over zingen bestaat echt!

Paddenstoel Clingendael
Nu het kaboutertje nog vinden!

Paddenstoel Clingendael
De befaamde platte vliegenzwam

Paddenstoel Clingendael
En de ronde variant

Paddenstoel Clingendael
Prachtig, maar o zo giftig

Paddenstoelen Clingendael
Wie nam daar een hapje paddenstoel?

Herfst Clingendeal
De natuur is net een schilderijtje

Paddenstoelen Clingendael
Zwammen in overvloed

Roofvogel Clingendael
Af en toe ook omhoog kijken. Welke roofvogel is dit?

Ganzen Clingendael
Goed doorvoede ganzen op het landgoed

Champignonboom

Vriend L. en ik delen een passie. Namelijk die voor de macrofotografie. Wie met ons de natuur in trekt, heeft een serieus probleem. Schrijf maar op je buik die planning, route en het tijdstip waarop je dacht weer terug te zijn. Wij zijn namelijk gefascineerd door elk beestje, steentje, grassprietje en stukje boomschors dat zich op onze weg bevindt. En kunnen gerust een uur lang een takje vanuit honderd verschillende perspectieven fotograferen. Met iedere keer een net iets andere scherpstelling, een afwijkende lichtinval, een variërende zoom. Opgaan in het moment. Even de wereld om je heen vergeten.
Gisteren waren we op elkaar aangewezen. De hele middag zijn we buiten geweest. Wat we gezien hebben? Een kerkje, een boomhut en een champignonboom. En toen waren we 5 uur verder. Maar het leverde wel mooie plaatjes op.

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Paddenstoelen Oosterbeek

Automne

Ruim 130 jaar geleden componeerde de Franse componist Gabriel Fauré het dramatische ‘Automne‘, op een gedicht van zijn landgenoot Armand Silvestre. Een weemoedig lied, over het verstrijken van de seizoenen als symbool voor de vergankelijkheid van het leven, en het altijd terugkerende verlangen naar de tijd dat je jong was, en gelukkig. Fauré schreef het stuk kort nadat zijn verloving op de klippen was gelopen. Alle emoties waar hij mee geworsteld moet hebben, zoeken zich een weg in melodie en begeleiding. Van depressie en verdriet naar berusting, bitterzoete herinnering en een ongeëvenaarde catharsis aan het slot.

Mist Hofvijver

Automne blijft hangen als je het eenmaal hebt gehoord, zoals de mist ons hier dagenlang heeft omfloerst. Wie het lied live wil horen, komt komend weekend naar het Koorenhuis. Daar zing ik het, tijdens de inmiddels beroemd geworden masterclass van countertenor Michael Chance.
En wie het niet zo op heeft met de melancholie van de herfst en blij is dat de lucht vandaag weer vol stond met zachte schapenwolkjes, die komt ook. Want het thema van deze weekend-masterclass is ‘De vier seizoenen’. Veel moois beloofd!