Bankje

Midden in Park Sorghvliet, aan de rand van de vijver, staat een bankje. Een bankje dat mensen bindt. Verleden jaar voorjaar ontmoette ik er een Haagse dame. Een bijzondere verschijning: vuurrode baret en schoenen, en vol verhalen over het park. Over de vos, de ijsvogel, de mollen die ’s middags hun snuit laten zien en bovenal over de prachtig bloeiende boshyacinten. “Heb je de hyacinten nog nooit gezien? Echt niet? Maar dan móet je erheen! En neem je fototoestel mee!”

Precies een jaar later ben ik weer in Sorghvliet, bij het bankje. En opnieuw tref ik een stadsgenoot. Het is Marcel Verreck, cabaretier en schrijver. Terug naar het park van zijn jeugd. We babbelen over familie, werk en mooie stukjes groen in Den Haag. Hij blijkt niet ver bij mij vandaan te wonen. De Eikstraat rond deze tijd van het jaar, met de Japanse Kers. “Heb je die nog nooit gezien? Echt niet? Maar dan móet je erheen! En neem je fototoestel mee!”

Wat het bankje zegt, dat moet.

japanse kers eikstraat japanse kers eikstraat

japanse kers eikstraat

japanse kers eikstraat

En dit waren de foto’s van afgelopen jaar.

Sorghvliet

Vandaag opende bij hoge uitzondering het Catshuis zijn deuren. De ambtswoning van de minister-president was opengesteld in het kader van het Haagse Grondwet Festival. En dat was duidelijk geen publiek geheim, want rond het middaguur was de wachtrij al opgelopen tot twee uur. De enige die daar echt mee in zijn nopjes was, was de ijscoman die zich strategisch langs de rij had opgesteld en het ene hoorntje na het andere verkocht. Voor de honderden anderen was het vooral héél lang wachten onder een brandende zon. Ik sprak met een jonge knul van de Koninklijke Marechaussee die buiten op zijn post stond. “Ik zou het wel weten hoor, zo lang in de rij voor drie kamers en na vijf minuten sta je weer buiten. Volgens mij kun je vandaag leukere dingen doen!” En zijn hoofd ging richting strand. Ik gaf hem groot gelijk.

Voor mij alleen geen bezoekje aan Scheveningen, maar een lange wandeling door Sorghvliet, het prachtige landgoed direct achter het Catshuis. Het park waar destijds Jacob Cats – als druk bezet staatsman – zijn  ‘zorgen kon laten vlieden’. Een groter contrast was bijna niet denkbaar. Terwijl om de hoek half Den Haag twee uur lang van het ene op het andere been wiebelde, dwaalde ik twee volle uren door een totaal verstild park. Waar de enige die ik tegenkwam een aardige Haagse dame was met rode baret, die mij alles vertelde over vlinders, halsbandparkieten, spechten, vossen, mollen en ijsvogeltjes. En die mij op het hart drukte vanaf nu elke week terug te komen, omdat binnenkort de wilde hyacinten gaan bloeien die het park tot een klein paradijs maken. Beloofd!  En vooruit dan: op de Grondwet!

Rij bij Catshuis
Een enorme rij voor de ingang van het Catshuis

Rij bij Catshuis
EHBO en water voor de wachtenden (en er was nog véél meer). De CPC is er niks bij.

Sorghvliet bosanemoon
Een park vol bosanemonen

Sorghvliet halsbandparkiet
Halsbandparkiet 

Sorghvliet specht
Heel goed te horen, maar heel lastig te spotten: de specht

Sorghvliet vlinder
Vlinders in overvloed in het park

Sorghvliet vlinder
En sommige blijven ook nog ‘ns stil zitten voor de lens

Sorghvliet voorjaar
De zon op pril lentegroen

Sorghvliet voorjaar
Alles komt tot bloei

Krokusjes

Een paars tapijt de laan
Waar Liesje Lotje leerde lopen
De linde nog in winterjas
Maar de krokus weids ontloken
How nice! Wie schön!
Vet cool! Echt gaaf!
Het hart maakt wilde sprongetjes
Op slag verliefd op mooi Den Haag

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Vroege ochtend: een echt Haags plaatje

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Nog een beetje zon en wat geduld

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Nu we toch in de buurt zijn… Effe checken of blauw en paars een goeie combi is

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Een echt paars tapijtje

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
En eentje in de volle zon

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Van dichtbij ook heel mooi

Krokussen op Lange Voorhout Den Haag
Haagse literatuur, op een bankje voor de liefhebber

Haagse lente

Terrasjes Plein

Narcissen Lange Vijverberg

Week van bankjes, terrasjes en zoete zonnestralen. Van rokjes en roseetjes. Van alles in bloei en ik wil nú een ijsje. Maar ook van stormen op het Binnenhof en stilzwijgen op de Buitenplaats.

Stilte in het Catshuis? Ja. Opgesloten? Neuh. Wie donderdag rond lunchtijd door het centrum scharrelde, kon een glimp opvangen van Wilders en zijn gevolg die ook graag de eerste zonnestralen proefden. Een rondje Hofvijver. Met fotografen die boomtikkertje speelden en zich strategisch verschansten achter de stadsreuzen op de Lange Vijverberg.

Wilders aan de wandel

En dan, in diezelfde stralende week, word je zomaar in 1 dag webgoeroe. Althans, als het aan mijn nieuwe volgers op Twitter ligt! Nu ben ik zeker geen goeroe, en een fervent twitteraar evenmin. Maar het was natuurlijk wel een hele eer om zoveel bijzondere en bevlogen reacties te krijgen op mijn artikel over de taakgerichtheid van overheidswebsites, dat Frankwatching woensdag publiceerde.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. En nieuwe inzichten bovenal. Dat het onderwerp lééft. Niet alleen op Frankwatching, waar het artikel in aantal retweets populaire thema’s als de tabletmarkt, online influencers en contentmarketing voorbij streeft. Maar ook in politiek en samenleving. Het is de vinger op de zere plek. Daar waar de gevoeligheden liggen. En dat doet soms pijn, ook in de eigen organisatie.

Maar we kunnen niet meer terug. We moeten vooruit, net als de Britse overheid, die werkt aan een nieuw taakgericht portaal met alle publieksinformatie op 1 plek. Op dit moment staat een beta-versie online. Hun krachtig credo is: revolution, not evolution. En daar kan ik me alleen maar van harte bij aansluiten! Had ik het over de Haagse lente? Volgens mij zitten we er midden in!

Eerste lentedag

Spring is in the air! Een prachtige eerste lentedag. Jong grut overal. In de tuin, in de vijver, op Facebook. Zelfs mijn balkongeranium, die ik in de keuken heb laten overwinteren, heeft vanochtend zijn eerste roze blaadjes laten zien. Alsof-ie het wist: vandaag is de dag!

Geranium in knop

Zo aangeslagen als iedereen gisteren was, zo uitgelaten lijkt de wereld vandaag. Alsof de natuur wil zeggen: hoe onbegrijpelijk oneerlijk het leven ook is, daar in Lech, hoe vreselijk verdrietig voor iedereen die Friso kent en van hem houdt, het leven gaat verder. Moet verdergaan, omdat er na een winter altijd weer een voorjaar komt, na elk einde weer een nieuw begin. Leven dat nooit echt stopt.

Een beetje voorjaar was het ook al deze week, in de binnenstad van Den Haag. Vrienden van de Hofvijver hadden geconcludeerd dat ze het eilandje in het midden al jaren veel te kaal vonden. Daar moest maar eens verandering in komen. De Ooievaart werd gecharterd om een tochtje naar het eiland te maken en wat Kamerleden mochten aan boord. Eenmaal voet op vaste eilandgrond, gingen de lieslaarzen aan en bakken vol tulpen, narcissen en blauwe druifjes de grond in. Een vrolijk gezicht.
En voor alle ambtenaren op het Binnenhof: een heel wat fraaier uitzicht dan hun illustere voorgangers hadden toen het eilandje er nog niet was. Die keken destijds recht op de Gevangenpoort en Plaats, waar tot 300 jaar geleden nog met regelmaat openbare executies werden voltrokken. Het verhaal gaat dat het eiland met bomen rond 1700 is aangelegd omdat de toenmalige Statenleden enigszins misselijk werden van dit dagelijkse panorama.

Gelukkig veranderen de jaren…
Maar keren seizoenen altijd terug.
Ik kan niet wachten tot het straks echt lente is!

Op internet vond ik een leuk, kort filmpje over de lentemetamorfose van de Hofvijver. Geluid verplicht!

Anders

Altijd weer een verrassing wat er met Pasen uit het ei komt gekropen. Is het regen, is het sneeuw of een Europees warmterecord?  Aprilletje zoet een witte hoed? Ja, in 2008. Toen we aan de paasbrunch zaten, terwijl geruisloos dikke vlokken sneeuw uit de hemel dwarrelden. Aprilletje zoet, een bruine toet! is het anno 2011. Gisteren een familie-uitje op het strand en we hadden het niet beter kunnen treffen. Strakblauwe lucht en 26 graden. Het ene ijsje na het andere en dikke lagen zonnebrandcrème.
Maar vandaag weer heel andere koek. Nauwelijks 16 graden aan de kust en kippenvel op het balkon. Dacht ik mijn bruine kleurtje van gisteren te gaan bestendigen. Valt dat even tegen!

Kuiken in ei

Zolang ik me kan herinneren, is Pasen zo’n feest van altijd-anders-dan-je-verwacht. Van leuke nieuwe paasjurkjes die je nooit kunt dragen omdat je erin verkleumt, van kuikentjes die nog in het ei zitten en bollenvelden die nog groen blijken te zijn als je een uur lang in de auto hebt gezeten om ze te bewonderen, gewapend met fototoestel en drie extra rolletjes.

Maar gelukkig zullen er altijd met praliné gevulde chocolaatjes zijn en meubelzaken waar je alvast een voorschot kunt nemen op je vakantiegeld. En muziek. Van Bach natuurlijk. Na de lange zit van de Johannes en Mattheus mag dan eindelijk het Resurrexit uit de Hohe Messe klinken. Prachtig! En wat nou zo fijn is? Bach is nooit anders dan je verwacht! Hooguit mooier of beter. Misschien luisteren we daarom wel zo graag naar zijn muziek in deze tijd.

Kijk ons

Koeien

Spiegeltje spiegeltje in de sloot
Is onze vacht niet prachtig rood?
Ons lijf robuust, ons denken schrander
Poseren kunnen we als geen ander!

Wat heerlijk om koeien te fotograferen. Die staan tenminste stil! In tegenstelling tot alle andere polderdieren die we gisteren tijdens onze wandeling tegenkwamen en minder gecharmeerd waren van onze aanwezigheid.
Hazen, kikkers, grutto’s, zwaluwen, futen, ooievaars, scholeksters. Prachtige beesten, maar hoe leg je ze vast? Volgende keer gaat de camouflagekleding mee en een camera met extra sterke zoomlens.

Om te bewijzen dat we het toch geprobeerd hebben. Op de eerste een paar futen, die zodra je met de camera in de buurt kwam de bodem van de sloot opzochten en vijftig meter verderop pas weer tevoorschijn kwamen. Op de tweede een stel boerenzwaluwen die zich zo hadden kunnen inschrijven voor Holland’s got talent. Een fantastisch concert viel ons ten deel. Het voorjaar zit vol muziek!

Futen Zwaluwen

Nieuw leven

Gisterochtend, in alle vroegte, was ik op Oud Eik en Duinen, de oudste en mooiste begraafplaats van Den Haag. Het was wonderlijk daar te zijn rond deze tijd van het jaar. Warm was het en de lucht rook zoetig. Alles stond op het punt te ontspringen, te ontbotten, te ontluiken. Jong groen schoot omhoog uit de aarde. Grijze graven vol viooltjes en narcissen. Maar de bomen waren het indrukwekkendst. Vol in knop. Ik fotografeerde eindeloos, het was een mystieke ervaring. Deze morgen was de begraafplaats het decor van nieuw leven. Een groots nieuw begin.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gemekker

Aan de rand van Rotterdam, vlak naast de Van Brienenoordbrug, ligt een prachtig stukje verwilderde natuur. De Kralingse Eschpolder. Hier heeft familie van moeders kant decennia lang gewoond in een boerderij die nu eigendom is van Zuid-Hollands Landschap. Hier komen elk weekend tientallen dagjesmensen uit de binnenstad natuur snuiven. Want het is groen, en mooi, en bovenal: stil.

Behalve in het voorjaar. Want dan klinkt het gemekker van honderden lammetjes je al van kilometers tegemoet. Hier worden schapen gehoed en in het voorjaar is het feest. Nieuw leven dat huppelt en dartelt door de wei. Bolletjes wol die de gekste bokkensprongen maken, elkaar achterna rennen, uitdagen en bespringen. Om zich vervolgens uitgeput tegen moeders vacht aan te vlijen. Kop in de lucht en oogjes stijf toe. Ieder jaar weer een schouwspel.

Dit weekend waren wij het publiek. Een kleine familiereünie. Neefje K., onze eigen 1-jarige pluizenbol als jongste telg, en oma P., met haar 96 jaren als stamoudste. Oma raakte aan de praat met de schaapherder. Neefje vond de schaapjes maar zo zo, en genoot meer van de belangstelling van alle familieleden. Knuffels, aaien, omhelzingen en foto’s. Veel foto’s. Neefje kickt op aandacht en gaat het later vast helemaal maken als politicus. Maar voorlopig moet-ie het nog doen met oude dametjes die koffie drinken bij de HEMA. “Ze zijn gek op hem”, fluisterde mijn zusje me onlangs in. “Ik ga vaak met hem daarheen omdat hij helemaal happy wordt van al die aandacht!”

Ook wij gaan binnenkort naar de HEMA. Om onze foto’s te ontwikkelen. Misschien nemen we neefje wel mee. Als-ie niet te veel mekkert.