Eerste lentedag

Spring is in the air! Een prachtige eerste lentedag. Jong grut overal. In de tuin, in de vijver, op Facebook. Zelfs mijn balkongeranium, die ik in de keuken heb laten overwinteren, heeft vanochtend zijn eerste roze blaadjes laten zien. Alsof-ie het wist: vandaag is de dag!

Geranium in knop

Zo aangeslagen als iedereen gisteren was, zo uitgelaten lijkt de wereld vandaag. Alsof de natuur wil zeggen: hoe onbegrijpelijk oneerlijk het leven ook is, daar in Lech, hoe vreselijk verdrietig voor iedereen die Friso kent en van hem houdt, het leven gaat verder. Moet verdergaan, omdat er na een winter altijd weer een voorjaar komt, na elk einde weer een nieuw begin. Leven dat nooit echt stopt.

Een beetje voorjaar was het ook al deze week, in de binnenstad van Den Haag. Vrienden van de Hofvijver hadden geconcludeerd dat ze het eilandje in het midden al jaren veel te kaal vonden. Daar moest maar eens verandering in komen. De Ooievaart werd gecharterd om een tochtje naar het eiland te maken en wat Kamerleden mochten aan boord. Eenmaal voet op vaste eilandgrond, gingen de lieslaarzen aan en bakken vol tulpen, narcissen en blauwe druifjes de grond in. Een vrolijk gezicht.
En voor alle ambtenaren op het Binnenhof: een heel wat fraaier uitzicht dan hun illustere voorgangers hadden toen het eilandje er nog niet was. Die keken destijds recht op de Gevangenpoort en Plaats, waar tot 300 jaar geleden nog met regelmaat openbare executies werden voltrokken. Het verhaal gaat dat het eiland met bomen rond 1700 is aangelegd omdat de toenmalige Statenleden enigszins misselijk werden van dit dagelijkse panorama.

Gelukkig veranderen de jaren…
Maar keren seizoenen altijd terug.
Ik kan niet wachten tot het straks echt lente is!

Op internet vond ik een leuk, kort filmpje over de lentemetamorfose van de Hofvijver. Geluid verplicht!

Italiaan in de Hofstad

Excuse me, excuse me!
Is thies de Plaats? I’m looking for thie musicstore, where is thie musicstore? Jazz music. Classical music.
Sorry meneer, maar die is weg.
But where ies it now?
Het is een online winkel geworden, hij is weg uit de stad.
Away? An online shop? But that ies: incomprensibile!

And another store where to buy jazz and classical music? Where ies it?
Er zijn geen andere speciaalzaken. Alleen de warenhuizen hebben wat jazz en klassiek. Maar die zijn nu dicht.
Closed? But iet’s half past siex. They supposed to be open right now.
De winkels gaan hier om 6 uur dicht.
Closed at siex in this bieg city? But that ies: incomprensibile!

And the FNAC. Where is the FNAC? Do you know the FNAC?
Sorry, maar die hebben we niet in Nederland.
Even not ien Amsterdam?
Nee, ook daar niet. Het is een buitenlandse keten.
No FNAC ien Holland? But that ies: incomprensibile!

But: what to do now ief al the shops are closed?
Tja, u kunt dineren, of een wandelingetje maken door de stad.
Have diener?
Right now? But that ies…

I know, don’t tell me. – in
But once – com
you’re gonna love – pren
this city – si
as much – bi
as I do. – le

Krom

Ik heb sinds kort een afwijking. Een afwijking naar rechts. Ik fiets namelijk al een week op een fiets met een scheef stuur en nu ben ik uit het lood. Ik stap van mijn fiets en struikel over mijn eigen benen. Kan niet meer in rechte lijnen lopen en hang zelfs over als ik achter m’n bureau zit.

Het begon allemaal verleden week toen mijn fiets op de Plaats was omgekukeld en er vijf andere fietsen bovenop waren gedoken. Na veel  acrobatische toeren kreeg ik mijn tweewieler boven, maar toen was het leed al geschied: een piepende kettingkast en een stuur zo scheef als de toren van Pisa. Nu ben ik best wel een stoere dame, die normaal gesproken het voorwiel tussen haar benen zou klemmen en een flinke ruk zou geven aan dat stuur. Maar de pech was dat ik die dag een strak rokje aan had, met panty. Niet geschikt als voorwielklem. En de dubbele pech was dat ik de dagen erna iedere ochtend met zo’n duf hoofd wakker werd – duidelijk nog niet gewend aan het werkende leven – dat ik weer een rokje aantrok en bleef overgeleverd aan de grillen van mijn stuur.

Stuur

Toch had ik ook geluk. Bijvoorbeeld dat het niet vandaag was dat ik mij in onmogelijke posities moest manoeuvreren om mijn fiets onder vijf andere vandaan te halen. Dan had ik het moeten doen ten overstaan van Hans Wiegel, die op de Plaats tegenover mijn velo aan z’n espresso zat te nippen. En ook had ik het geluk dat ik niet zelf in het zadel zat, tijdens het kapseizen. Zoals vriendin M. onlangs nog gebeurde. Na een iets te gezellig avondje op het Plein, liep ook zij niet helemaal kaarsrecht meer. Dacht ze haar trappers te hebben gevonden, stortte ze zich ter aarde voor het oog van een andere prominente VVD’er. The prime minister himself.

Fietsen is gevaarlijk voor wie niet helemaal in de pas loopt. Morgen ga ik een broek aantrekken. En net zo lang sjorren aan dat stuur tot ik mij weer veilig in de Haagse binnenstad durf te begeven!

Flirt

Vanmiddag fietste ik langs de Hofvijver, onder een stralend blauwe vrijdagmiddaglucht. Wie goed luisterde hoorde de binnenstad gonzen: rinkelende trams, kakelende toeristen, schreeuwende meeuwen, fluitende draaiorgels. Maar daaroverheen lag een wonderlijke stilte, een lome deken van tevredenheid. Was het de zon? Waren het de terrasjes? De vrijdagmiddag? Of was het gewoon…Den Haag?

Plaats Den Haag

Een geleend gedichtje.

Stadse flirt

Op het ritme van mijn hoge hakken
neurie ik, geluk, geluk
de stad ligt in de zon te bakken
ach mijn dag kan niet meer stuk

met mijn heupen rond ik pleinen
omcirkel ik het Binnenhof
een warm terras in lange lijnen
(stoeltje vrij, nou ja ik bof)

ik kus je bomen, streel je vijver
teken in de lucht een 10
Ik gaf je nooit een ander cijfer
Den Haag, ik word zo graag met je gezien

Anna M.H.W. van Cooten