Nummer 9

Afgelopen maandagavond onverwacht een vrije avond omdat mijn koorrepetitie niet doorging. Zieke dirigent. Balen voor hem, maar ’n buitenkansje voor mij. Want het was een héél zachte avond, vroeg donker en ik had net op mijn fotocursus de sluitertijd behandeld. Dus: op naar daar waar de gebouwen verlicht zijn! De bovenste beste binnenstad.

Na de eerste experimenten op het Lange Voorhout (heel veel foto’s mislukt; krijgen jullie niet te zien!) en het nodige gepruts aan mijn statief (veel te veel knoppen), ging het al wat beter op het Plein. Maar daar stonden voor elk mooi verlicht gebouw minimaal 6 bomen, dus werd het nog niks met de foto’s (krijgen jullie ook niet te zien!). Volgende bestemming was het Binnenhof. Vanaf het Plein liep ik langs het Mauritshuis richting de poort, waar ik tot mijn grote verrassing ineens midden in een persmoment belandde. Zeker 8 fotografen op een rij achter hun statief met hun lenzen gericht op Binnenhof 19, waar de minister president altijd zijn gasten ontvangt. Twee taxi’s aan de kant, bewaking voor het pand. ‘Yes!’ dacht ik. ‘Dit is nog eens met mijn neus in de boter vallen. Hier komt ongenode journalist nummer 9 ook even aanschuiven!’. En terwijl ik heel slinks mijn eigen statief ergens in een hoekje plaatste, wachtte ik op wat komen ging. De fotografen waren vooral druk in de weer met hun apparatuur en veel leek er nog niet te gebeuren. En omdat ik mijn nieuwsgierigheid al snel niet meer kon bedwingen, stootte ik de man die het dichtst bij me stond even aan, om te vragen wanneer het ‘moment suprême’ ging plaatsvinden. Hij keek me nogal verwonderd aan. Het persmoment? De grote beroemdheid die nu naar buiten zou komen? Hij zou het niet weten. Hij was hier als cursusleider met een groep van 8 cursisten en zat midden in een workshop Nachtfotografie. Mark de Rooij, aangenaam.

Gelukkig was het Binnenhof daarna zó mooi verlicht en had ik zóveel aandacht nodig voor m’n cameraknoppen, dat het me warempel lukte te vergeten wat een dombo ik soms ben.

Escher Paleis bij avond
Escher museum aan het Lange Voorhout

Binnenhof bij avond
Doorkijkje op het Binnenhof

Binnenhof bij avond
Welkom in de middeleeuwen

Binnenhof bij avond
Mooie verlichte Ridderzaal

Binnenhof bij avond
Een van de 8 anderen aan het werk

Mauritshuis bij avond
Mauritshuis weerspiegeld in de Hofvijver

Buitenhof bij avond
Sneltram

I’m lovin’ it

Komt een Hagenees bij de McDonald’s. Doe effe een grote bak McNuggets en twee cola. Antwoordt de jongen achter de toonbank: En wat voor saus wilt u erbij? Een bakje Brahms, een vleugje Verdi of een klodder Kurtág?
Zo ongeveer moet het gelopen zijn. Donderdagavond bij de McDonald’s aan het Buitenhof waar Händel en hamburger, Mozart en milkshake elkaar ontmoetten.

Het was het startpunt van Proef Classique!, een van de concerten van het Festival Classique, dat ook dit jaar weer een verrassende programmering heeft. En het begon allemaal aan de koffie. Niet met een koekje, maar met een heuse klarinet. Want verrek, die jongen achter de kassa met dat petje op, die kan gewoon waanzinnig spelen. Werkt hij hier nou echt of…

Hij verleidt ons met zijn klanken, laat ons met hem meelopen aan een lang rood koord en wij dansen in slowmotion de fastfoodzaak uit. Steken de Hofweg over, slingeren over het Binnenhof en weten niet wat ons overkomt. De rattenvanger van Hamelen heeft ons in de ban. Hij neemt ons mee naar de opgang van de Ridderzaal, de ingang van de Tweede Kamer, een rondje fontein, de Eerste Kamer en overal is muziek: een violist, een fagottist, een hoboïst. Wij luisteren, genieten en fotograferen. Een unieke belevenis op deze zwoele zomeravond. Dan zigzaggen we weer terug door de poort, richting Dudok. Oversteken is opletten geblazen met twintig mensen aan een koord, maar het gaat gelukkig goed.

Fagot op Binnenhof
Fagotmuziek in McDonald’s kledij

Viool op Binnenhof
Verbonden aan een lang rood koord

Klarinet op Binnenhof
De rattenvanger van Hamelen

Hobo op Binnenhof
Hobo-solo voor de ingang van de Eerste Kamer

En dan bij Dudok, tussen rinkelend servieswerk en haastige obers, een cellist die onverstoorbaar zijn klanken laat stromen. Applaus! Maar niet te lang, want we moeten weer verder. Naar de Dudok-studio waar twee jonge ensembles ons opwachten: het Mosa Trio en het Canja Ensemble. Beide geselecteerd voor het inmiddels beroemde ‘coachingstraject’ van het Festival. Tien dagen lang begeleid door professionals uit het vak met aandacht voor hun artistieke en hun zakelijke kant. En nu laten ze hun kunsten zien.

Het Mosa Trio trapt af met pianotrio nr. 44 van Haydn. Voor ze beginnen wil pianist Bram nog graag iets uit de wereld helpen. Haydn degelijk en klassiek? Vergeet het maar! Zet je zintuigen op scherp en ontdek hoe deze componist kan swingen. Het is broeierig in de zaal, maar dat doet niets af aan de concentratie van de muzikanten. Violist en cellist zijn perfect op elkaar ingespeeld en lijken soms wel één. En dan, in het derde en laatste deel gaan zoals beloofd alle registers open en wordt  naar hartenlust gesnoven en gestampt. De passie spat ervan af. Het applaus is zeer terecht.

Mosa Trio
Mosa Trio

Dan zwenken de spotlights naar het Canja Ensemble, een blazerstrio met klarinet, fagot en hobo. Klarinettist Tom – “wij werken niet de hele dag bij de McDonald’s hoor!” – voert aan. We luisteren naar Trio d’anches van componist Rudolf Escher. Ook dit ensemble is prachtig op elkaar ingespeeld. En het hele lijf doet mee! Hier wordt niet alleen gesnoven, maar ook gerekt, gestrekt, gewiegd en gebogen. En alles in het teken van de muziek. Klarinet en fagot dagen elkaar uit: nee ik, nee ik! De hobo sust. Tot ze zelf wordt meegetrokken in een geheim. Hier wordt één groot verhaal verteld in allemaal kleine onderonsjes. Met een groots slotakkoord en lovend applaus aan het eind.

Mmmm. I’m lovin’ it!

In perspectief

‘Eeuwigheid en oneindigheid’ prijkt er op de folder die we bij de kassa in onze handen gedrukt krijgen. Beter kunnen we het niet treffen op deze 21 mei, dag des oordeels. Vriend M. en ik zijn alvast gered!

Wij hebben zojuist onze intrede gedaan in de hoogste sferen. Een koninklijk paleis dat is omgebouwd tot een van de mooiste tentoonstellingsruimtes van de Haagse binnenstad: het Escher-museum aan het Lange Voorhout. Hier resideerde ooit koningin Emma met haar gezin. Nu stromen er jaarlijks duizenden toeristen binnen die zich laten fascineren door de tekeningen en houtsnedes van de wereldberoemde graficus. Water dat omhoog stroomt? Vogels die veranderen in vissen? Reptielen die uit hun tekening over de tafel kruipen?

Escher maakte werken met een flinke knipoog naar de gevestigde orde en regelmaat. En was daarnaast buitengewoon geïnteresseerd in thema’s als ruimte, perspectief en oneindigheid. Het jongetje dat ooit dikke onvoldoendes haalde voor wiskunde, maakte jaren later kunstwerken met de meest fantastische vlakvullingen en repeterende patronen.

Escher - ruiters

De kunstenaar had een mascotte: wentelteefje. Een zelf bedacht gesegmenteerd hagedisje dat zich al koprollend door de wereld verplaatst. Ook wij laten ons van de ene verbazing in de andere rollen. Alleen al het museum zelf is een attractie op zich. Duizend dingen achter deuren! Een portier die de poorten naar het verborgene opent. Geheime trappen, gecamoufleerde liften, raadselachtige luikjes en oneindig veel spiegels die weerspiegelen die weer spiegelen. Op de bovenste etage kunnen durfals zich in een peilloze diepte storten in de beruchte optische-illusiekast. En wie denkt wel wat beta-hersenweefsel te bezitten, kan achter de pc Eschers bouwwerken in 3D-perspectief namaken. 

Vriend M. en ik vermaken ons uitstekend. En zijn helemaal in onze nopjes als we ontdekken dat ze in het museumcafé de lekkerste bosbesmuffins van heel Den Haag verkopen. Vers, nat en klef. Om je vingers bij af te likken.

Vandaag de dag des oordeels? Wat een illusie!