Winterbos

Toen ik onlangs foto’s selecteerde voor mijn nieuwe fotografiewebsite (nog niet gezien? – neem snel een kijkje!), viel het mij op dat ik nauwelijks winterfoto’s heb gemaakt in de natuur. Herfst en voorjaar staan stipt op nummer één (ach, dat herfstlicht…!), de zomer komt op een goede tweede plaats, maar dan volgt – op vele barre kilometers afstand – de winter.

Ja, natuurlijk: grijs, grauw en guur. Kaal en weinig licht. Welke fotograaf loopt daarvoor warm? Maar ik vond dat daar verandering in moest komen. En zo dwong ik mijzelf onlangs in de lunchpauzes het bos in te gaan om gewoon te observeren. Dat idee uit mijn hoofd te halen: het bos is niet interessant in de winter. Goed: het moest natuurlijk  wel een béétje droog zijn, maar voor de rest stelde ik weinig eisen.

En toen gebeurde er iets bijzonders. Ik raakte zonder dat ik het doorhad plots aan het hart van de fotografie: ik ging anders kijken. Sterker: van gewoon kijken ging ik naar werkelijk zien. Kaal was opeens niet meer saai, maar erg aantrekkelijk. En het bleek een illusie dat bos in de winter geen kleur meer heeft. Als alle bladeren gevallen zijn, resten slechts de naakte vormen en lijnen. Het bos wordt een grafisch schouwspel, een theater van de verticale lijn. En niet in grauwe tinten, maar in alle varianten grijs en groen. Ik kwam heel dichtbij met de camera, of nam juist grote afstand. Ik zette de lijnen af tegen een contrasterende lucht, of liet ze weerspiegelen in een plas. En het resultaat fascineerde me mateloos.

Zet de lente nog maar even in de wacht; ik ben voorlopig nog niet klaar met de winter!

Haagse Bos winter 4

Haagse Bos winter 3

Haagse Bos winter 2

Haagse Bos winter 5

Haagse Bos winter 1

Schaatsen op de Hofvijver

Eindelijk dan! Maandag de Hofvijver op z’n allermooist! Strakblauwe lucht, een dikke laag ijs én een prachtige baan om rondjes te rijden. Aan dat laatste was zondag flink gewerkt, met een paar stevige sneeuwschuivers van de Dille en Kamille om de hoek.

Wonderlijk rustig was het op de vijver. Zelfs rond lunchtijd waagden maar een paar schaatsers en wat nieuwsgierige ambtenaren zich op het ijs. Later in de middag werd het wat drukker, maar  van grote massa’s geen sprake. Alle rust en ruimte dus om mooie plaatjes te schieten. Deze zijn rond het middaguur gemaakt. Unieke momenten op een unieke locatie. Mijn beste lunchpauze sinds jaren!

Schaatsen HofvijverMooie doorkijkjes op het ijs vanaf de Lange Vijverberg.

Schaatsen HofvijverAlle rust en ruimte om rondjes te rijden.

Schaatsen HofvijverWapperende vlaggen voor de Gevangenpoort.

Schaatsen HofvijverMannen doen graag stoer. Camera boven de knie richten, hè!

Schaatsen HofvijverHet eilandje in het midden van de vijver is opeens bereikbaar.

Schaatsen HofvijverEendenperspectief.

Schaatsen HofvijverOok de buggy gaat het ijs op.

Schaatsen HofvijverHet Haags Historisch Museum. Zelden zo te fotograferen.

Schaatsen HofvijverEn ook hier mag je normaal niet komen. Maar in crisistijd – zo dachten ze vast daarbinnen – moeten we het volk maar geven waar ze om vragen. IJspret! Even zwaaien dan maar om te bedanken!


Kijk ik glij

Alles gaat plotseling, begin februari. Opeens kom je uit je werk, en is het nog licht buiten. Maak je ’s ochtends je ontbijtje klaar in de eerste zonnestralen. En vanuit het niets is er opeens: de kou, de sneeuw, en een pak ijs van vele centimeters dik.

Woensdag in mijn middagpauze liep ik een rondje om de Hofvijver, en was er alleen wat ijsafzetting rondom het Torentje. Donderdag lag tot mijn grote verbazing de hele vijver dicht. Een glimmend blauwe massa. De zwarte meerkoetjes glibberden verbouwereerd over het spiegelgladde oppervlak. De jonge meeuwen – hun felrode snavels en poten in scherp contrast met het  wit van hun vacht – waren meer het type durfals en hielden onophoudelijk wedstrijdjes ‘kijk ik glij’.

Winter Hofvijver

Een dag later lag het ijs op de vijver er nog steeds prachtig bij. Zou je erop kunnen schaatsen? Die vraag hield me de hele tijd bezig. Ik vroeg het na bij mensen die al wat langer in de binnenstad rondlopen. ‘Ik zou er niet op hopen, afgelopen jaren hakten ze het ijs open, om te voorkomen dat je bij de regeringsgebouwen komt.’ Maar ook gisteravond was het oppervlak nog helemaal intact.

En vandaag? Naarstig zoek ik op internet naar een webcam die uitsluitsel kan geven. Natuurlijk moet er eerst sneeuw geschoven worden, maar daarna heb je wel het mooiste schaatsplekje van Den Haag. Maarre: geen webcam te vinden, en evenmin een verlossende tweet…

Dan deden ze dat in de 17e eeuw toch beter: hupsakee met z’n allen dat ijs op, van jong tot oud! En de Statenleden? Die kozen eieren voor hun geld. Gewoon lekker rondjes om de vijver paraderen. Hoefden ze tenminste niet bang te zijn voor pottekijkers in hun kamers!

Schaatsen op de Hofvijver