Storm

Vriendin C. en ik zouden vanmiddag gaan wandelen. Aan de kust. Vlak voor we vertrokken, stuurde ze het weerbericht door. “Zware regen- en onweersbuien trekken woensdagmiddag en -avond over Nederland. Lokaal kunnen ze zeer gevaarlijk worden en mogelijk gepaard gaan met krachtige windstoten van meer dan 100 km per uur. Het zwaartepunt ligt in de kustgebieden.”

Vriendin C. zat behoorlijk in dubio. Ik had natuurlijk ook geen zin in een nat pak, maar opkomend onweer en dreigende luchten aan de kust zijn om te fotograferen zo ongeveer het mooiste dat er is. Dus ik moest wat overtuigingskracht inzetten. “Kijk eens naar de lucht”, zei ik. “Nog helemaal blauw! Kijk eens op de weer-app. Nog helemaal geen regen! En weet je wat, we gaan met de tram. Zodra het gaat druppelen, sleur ik je direct weer mee naar de halte!”

Uiteindelijk barstte het noodweer pas om acht uur ’s avonds los. En hadden wij nog een prachtige middag. Met warme zandstormen, reuzenschommels in de duinen, heerlijk Hollandse luchten en een zandbak vol zand in de schoenen bij thuiskomst.
Zuiderstrand schommel
Een schommel in de duinen. Die stond er nog niet eerder.
Zuiderstrand kustlijn
Mooi zacht licht aan zeeZuiderstrand zandstorm
Een warme wind met flinke zandstormenDreigend onweer
Pas ’s avonds wordt het onheilspellendOranje lucht tijdens noodweer
Midden in het onweer; code oranje krijgt een nieuwe betekenis

Voor de duinen

“Hoe is het buiten?” vraagt vriendin M. als ik haar thuis kom ophalen voor een avondwandeling langs het strand. “Beetje harde wind” zeg ik. “Maar de temperatuur valt wel mee. Wel lekker eigenlijk.”

Soms kan een mens zich schromelijk vergissen. En in een moment van onverklaarbare vergetelheid niet meer weten dat Den Haag al sinds eeuwen twee klimaten kent: eentje voor en eentje achter de duinen.

Achter de duinen was het best behaaglijk.

Vóór de duinen was het Siberisch koud.

“Wat doen we hier?” vraag ik.
“Wachten op een mooie zonsondergang”, zegt vriendin M. “Maar wel stevig doorwandelen, anders bevriezen we.”
De wind fluit om onze oren. Grote schuimvlokken werpen zich op het strand. Dit is geen schuim. Dit is sneeuw. De enige kitesurfer uit de omgeving komt ons tegemoet en vraagt of we misschien zijn board hebben gezien. Opgeslokt door het schuim. Verborgen onder een decimeters dik pak sneeuw.

Koffie met whiskey willen we. Thee met cognac. En een warme wintermuts.

Maar dan begint de zon te zakken. En de lucht te kleuren. Eerst blauwpaars. Precies de kleur van onze vingers. Maar daarna zachtoranje. Dieporanje. Donkerdieporanje. Vurig rood.
Het is prachtig. En al wordt de temperatuur er niet beter op: het compenseert alle kou. We fotograferen een intens warme zonsondergang tot mijn ijzige vingers de ontspanknop niet meer in kunnen drukken.

Mooie stad achter de duinen? Nee, vóór de duinen moet je zijn!

schuimkoppen op zee zonsondergang zonsondergang zonsondergang

Avondgoud

Ik was gisteravond op het strand. Uitwaaien met de camera. Het woei ongelooflijk hard. Alleen wat kite-surfers en een jonge vrouw met een klein jachthondje waagden zich aan de kustlijn. Terwijl de golven beukten en de wind brulde, probeerde ik mijn camera zo stil mogelijk te houden. Bijna onbegonnen werk. Ik knipte: de roze wolken, de gele wolken, de gouden wolken. Wat een geweldige schoonheid! Toen kreeg ik de vrouw voor mijn lens, met haar hondje. Als zij dook, dook hij ook. Als zij sprong, sprong hij ook. In alles imiteerde hij haar perfect. Een prachtig spel.

Toen ze uitgezwommen waren, liep ik naar ze toe. Of ze misschien wat foto’s zou willen hebben.
Tot mijn grote verbazing bleek ik haar te kennen. Pas van dichtbij zag ik dat het een oud-huisgenoot was, van toen ik nog in het Zeeheldenkwartier woonde. Ja, ze wilde heel graag wat foto’s zien. En met mij bijkletsen. En zo zaten we even later bij de Kwartel aan een goede wijn onze levensverhalen te delen. Terwijl de horizon zich nog spectaculairder toonde: rood, paars, zwart. Tot het hartstikke duister was buiten. Vervolgens terug over een stikdonker duinpad. Nu zijn mijn witte gympen zwart (tja, die modder zag ik echt niet) en heb ik  een kort nachtje achter de rug. Maar jongens, die zomeravonden… Wat een spektakel!

Avondgoud
De vloedlijn als slangenhuid. Klik voor vergroting.

Avondgoud
Vrouw en hond in de branding. Klik voor vergroting.