Nummer 9

Afgelopen maandagavond onverwacht een vrije avond omdat mijn koorrepetitie niet doorging. Zieke dirigent. Balen voor hem, maar ’n buitenkansje voor mij. Want het was een héél zachte avond, vroeg donker en ik had net op mijn fotocursus de sluitertijd behandeld. Dus: op naar daar waar de gebouwen verlicht zijn! De bovenste beste binnenstad.

Na de eerste experimenten op het Lange Voorhout (heel veel foto’s mislukt; krijgen jullie niet te zien!) en het nodige gepruts aan mijn statief (veel te veel knoppen), ging het al wat beter op het Plein. Maar daar stonden voor elk mooi verlicht gebouw minimaal 6 bomen, dus werd het nog niks met de foto’s (krijgen jullie ook niet te zien!). Volgende bestemming was het Binnenhof. Vanaf het Plein liep ik langs het Mauritshuis richting de poort, waar ik tot mijn grote verrassing ineens midden in een persmoment belandde. Zeker 8 fotografen op een rij achter hun statief met hun lenzen gericht op Binnenhof 19, waar de minister president altijd zijn gasten ontvangt. Twee taxi’s aan de kant, bewaking voor het pand. ‘Yes!’ dacht ik. ‘Dit is nog eens met mijn neus in de boter vallen. Hier komt ongenode journalist nummer 9 ook even aanschuiven!’. En terwijl ik heel slinks mijn eigen statief ergens in een hoekje plaatste, wachtte ik op wat komen ging. De fotografen waren vooral druk in de weer met hun apparatuur en veel leek er nog niet te gebeuren. En omdat ik mijn nieuwsgierigheid al snel niet meer kon bedwingen, stootte ik de man die het dichtst bij me stond even aan, om te vragen wanneer het ‘moment suprême’ ging plaatsvinden. Hij keek me nogal verwonderd aan. Het persmoment? De grote beroemdheid die nu naar buiten zou komen? Hij zou het niet weten. Hij was hier als cursusleider met een groep van 8 cursisten en zat midden in een workshop Nachtfotografie. Mark de Rooij, aangenaam.

Gelukkig was het Binnenhof daarna zó mooi verlicht en had ik zóveel aandacht nodig voor m’n cameraknoppen, dat het me warempel lukte te vergeten wat een dombo ik soms ben.

Escher Paleis bij avond
Escher museum aan het Lange Voorhout

Binnenhof bij avond
Doorkijkje op het Binnenhof

Binnenhof bij avond
Welkom in de middeleeuwen

Binnenhof bij avond
Mooie verlichte Ridderzaal

Binnenhof bij avond
Een van de 8 anderen aan het werk

Mauritshuis bij avond
Mauritshuis weerspiegeld in de Hofvijver

Buitenhof bij avond
Sneltram

Krom

Ik heb sinds kort een afwijking. Een afwijking naar rechts. Ik fiets namelijk al een week op een fiets met een scheef stuur en nu ben ik uit het lood. Ik stap van mijn fiets en struikel over mijn eigen benen. Kan niet meer in rechte lijnen lopen en hang zelfs over als ik achter m’n bureau zit.

Het begon allemaal verleden week toen mijn fiets op de Plaats was omgekukeld en er vijf andere fietsen bovenop waren gedoken. Na veel  acrobatische toeren kreeg ik mijn tweewieler boven, maar toen was het leed al geschied: een piepende kettingkast en een stuur zo scheef als de toren van Pisa. Nu ben ik best wel een stoere dame, die normaal gesproken het voorwiel tussen haar benen zou klemmen en een flinke ruk zou geven aan dat stuur. Maar de pech was dat ik die dag een strak rokje aan had, met panty. Niet geschikt als voorwielklem. En de dubbele pech was dat ik de dagen erna iedere ochtend met zo’n duf hoofd wakker werd – duidelijk nog niet gewend aan het werkende leven – dat ik weer een rokje aantrok en bleef overgeleverd aan de grillen van mijn stuur.

Stuur

Toch had ik ook geluk. Bijvoorbeeld dat het niet vandaag was dat ik mij in onmogelijke posities moest manoeuvreren om mijn fiets onder vijf andere vandaan te halen. Dan had ik het moeten doen ten overstaan van Hans Wiegel, die op de Plaats tegenover mijn velo aan z’n espresso zat te nippen. En ook had ik het geluk dat ik niet zelf in het zadel zat, tijdens het kapseizen. Zoals vriendin M. onlangs nog gebeurde. Na een iets te gezellig avondje op het Plein, liep ook zij niet helemaal kaarsrecht meer. Dacht ze haar trappers te hebben gevonden, stortte ze zich ter aarde voor het oog van een andere prominente VVD’er. The prime minister himself.

Fietsen is gevaarlijk voor wie niet helemaal in de pas loopt. Morgen ga ik een broek aantrekken. En net zo lang sjorren aan dat stuur tot ik mij weer veilig in de Haagse binnenstad durf te begeven!

Op cursus

Gistermiddag een borrel op het Plein. Singles onderling moesten wij natuurlijk één van onze stokpaardjes aanroeren: de hype van het internetdaten. “Heb ik me dan eindelijk ingeschreven, krijg ik dertig flutmailtjes, en daarna is het stil. Grote stilte. Is dit het nu?”
Vriendin M. heeft de beginnersblues.
En terecht, want wij dames besteden alle aandacht aan een goed profiel. En dan willen we serieuze mannen. Met serieuze reacties. En nog belangrijker: we willen versierd worden! Door man’s initiatief.

Maar anno 2011 moeten wij zelf aan de touwtjes trekken. Want de gemiddeld hoger opgeleide man zit ’s avonds, moe van zijn werk, op de bank DWDD te kijken of zich uit te sloven in de sportschool. Als we hun profielen mogen geloven. Of ze stoppen Into the wild in de dvd-speler. Bij uitstek man’s favoriete film. Man jaagt graag. Maar niet meer op meisjes.

Photoshop

Wat zijn het eigenlijk een losers, die kerels, als ze zich op internet begeven. Bekijk eens vluchtig hun profielen. Tsja, mezelf omschrijven, hoe doe ik dat? Vrienden vinden dat…Ik word omschreven als… En dan die overwinningsfoto’s op de Alpentoppen en die lijven in strakke trainingsshirtjes.
Heren, wij vinden jullie interessant, maar dit willen wij niet voorgeschoteld krijgen. Wij willen een man die eerlijk over zichzelf schrijft, niet over zijn vrienden en zijn prestaties. 
En wij willen een vent die een cursus Photoshop heeft gevolgd. Want al die bijgesneden foto’s waar nog precies een dameshand op de schouder prijkt of waar tegen man’s oor een blonde lok zit geplakt. Dat kan niet. ECHT niet.

Volgende week zitten we weer op het Plein. Bij Cloos. En gaan we opnieuw over jullie roddelen. Een week de tijd om jullie leven te beteren!