Mist

Regelmatig denk ik bij mezelf: waarom doe ik dit? Zoals op een donkere, mistige herfstochtend bij zonsopgang bovenop een duin staan, terwijl heel Den Haag zich wijselijk nog een keer omdraait onder zijn warme Texelse dekbedje.

Dit was zo’n ochtend waarop ik dat dacht. Ik stond bovenop de ‘Vulkaan’, het hoge duin aan het einde van de Savornin Lohmanlaan, met naast mij zo’n vijf vogelspotters die ongetwijfeld hetzelfde dachten. Wat doen we hier in hemelsnaam?

Koud, nat, mistig, geen hand voor ogen

Wat had de vogelaar willen zien? Graspieper, leeuwerik, spreeuw, lijster, vink. Wat zag de vogelaar: niks
Wat had de fotografe willen zien: mistflarden die oplossen in verticale zonnebanen, waarna het duin zich baadt in een goudgele gloed. Wat zag de fotografe: niks

En dan volgt het onontkoombare dilemma: hoe lang blijf ik hier? Hoe lang houdt mijn lijf het warm? Het zal toch niet zo zijn dat precies als ik de benen neem, de mist verdwijnt en de natuur zich alsnog als een fotografisch pareltje toont?

Uiteindelijk besloot ik wel het duin af te dalen, maar nog niet naar huis te gaan. Een rondje door de lagere duinen. Waar ik man en hond en hardloper trof. En iets verderop een landschap zo leeg en verstild dat ik er wel zeven rondjes doorheen ben gelopen. Goedemorgen Haagse woestijn. Jou kende ik nog niet.

Westduinpark mist9Westduinpark mist3Westduinpark mist4Westduinpark mist7    Westduinpark mist8

Achtertuin

Wat geeft het als je een balkonnetje hebt van 1 bij 2 als je een achtertuin bezit die luistert naar de naam Bosjes van Poot en die met 25 centimeter sneeuw het best bewaarde geheim van Den Haag is?

Ik neem mijn woorden van gisteren terug. De Bosjes van Poot, uitlopers van het Westduinpark richting Vogelwijk en Bomenbuurt, zijn met zon en sneeuw een wonderlijk sprookje. Steil, speels en spannend. En als de blaffende honden verdwenen zijn, zo stil dat je de smeltende sneeuw met honderden vlokken tegelijk naar beneden hoort dwarrelen. Dat het nog maar heel lang wit blijft! (maar niet op die tramrails!)

Duinpop

Twee fascinerende ontdekkingen gedaan vandaag.

1) Geen betere dag om in Den Haag naar het strand te gaan dan op Parkpop. Ik heb het op een zonnige zondag met 25 graden nog nooit zó rustig gezien in de duinen en aan zee. Sterker nog: ik was de enige onder de 40.

2) Geen betere plek om in Den Haag naar Parkpop te luisteren dan op een duintop. Praat jezelf wat moed in en beklim een van de drie uitkijkpunten in het duingebied tussen Duindorp en Kijkduin. Je inspanningen worden beloond: je kunt bijna letterlijk meezingen met The Crookes en in ieder geval flink uit je dak gaan op de bassen. Niemand die je ziet!

Natuurlijk ging ook de camera mee. Met name de rozenbottels stonden prachtig in bloei. En wat een enorm gegons van bijen, hommels, vliegjes en andere insecten rond die bottels. Een ongelooflijk zoem-, fluit-, gons- en trilconcert. Duinpop op z’n best!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.