Sorghvliet

Vandaag opende bij hoge uitzondering het Catshuis zijn deuren. De ambtswoning van de minister-president was opengesteld in het kader van het Haagse Grondwet Festival. En dat was duidelijk geen publiek geheim, want rond het middaguur was de wachtrij al opgelopen tot twee uur. De enige die daar echt mee in zijn nopjes was, was de ijscoman die zich strategisch langs de rij had opgesteld en het ene hoorntje na het andere verkocht. Voor de honderden anderen was het vooral héél lang wachten onder een brandende zon. Ik sprak met een jonge knul van de Koninklijke Marechaussee die buiten op zijn post stond. “Ik zou het wel weten hoor, zo lang in de rij voor drie kamers en na vijf minuten sta je weer buiten. Volgens mij kun je vandaag leukere dingen doen!” En zijn hoofd ging richting strand. Ik gaf hem groot gelijk.

Voor mij alleen geen bezoekje aan Scheveningen, maar een lange wandeling door Sorghvliet, het prachtige landgoed direct achter het Catshuis. Het park waar destijds Jacob Cats – als druk bezet staatsman – zijn  ‘zorgen kon laten vlieden’. Een groter contrast was bijna niet denkbaar. Terwijl om de hoek half Den Haag twee uur lang van het ene op het andere been wiebelde, dwaalde ik twee volle uren door een totaal verstild park. Waar de enige die ik tegenkwam een aardige Haagse dame was met rode baret, die mij alles vertelde over vlinders, halsbandparkieten, spechten, vossen, mollen en ijsvogeltjes. En die mij op het hart drukte vanaf nu elke week terug te komen, omdat binnenkort de wilde hyacinten gaan bloeien die het park tot een klein paradijs maken. Beloofd!  En vooruit dan: op de Grondwet!

Rij bij Catshuis
Een enorme rij voor de ingang van het Catshuis

Rij bij Catshuis
EHBO en water voor de wachtenden (en er was nog véél meer). De CPC is er niks bij.

Sorghvliet bosanemoon
Een park vol bosanemonen

Sorghvliet halsbandparkiet
Halsbandparkiet 

Sorghvliet specht
Heel goed te horen, maar heel lastig te spotten: de specht

Sorghvliet vlinder
Vlinders in overvloed in het park

Sorghvliet vlinder
En sommige blijven ook nog ‘ns stil zitten voor de lens

Sorghvliet voorjaar
De zon op pril lentegroen

Sorghvliet voorjaar
Alles komt tot bloei

Haagse lente

Terrasjes Plein

Narcissen Lange Vijverberg

Week van bankjes, terrasjes en zoete zonnestralen. Van rokjes en roseetjes. Van alles in bloei en ik wil nú een ijsje. Maar ook van stormen op het Binnenhof en stilzwijgen op de Buitenplaats.

Stilte in het Catshuis? Ja. Opgesloten? Neuh. Wie donderdag rond lunchtijd door het centrum scharrelde, kon een glimp opvangen van Wilders en zijn gevolg die ook graag de eerste zonnestralen proefden. Een rondje Hofvijver. Met fotografen die boomtikkertje speelden en zich strategisch verschansten achter de stadsreuzen op de Lange Vijverberg.

Wilders aan de wandel

En dan, in diezelfde stralende week, word je zomaar in 1 dag webgoeroe. Althans, als het aan mijn nieuwe volgers op Twitter ligt! Nu ben ik zeker geen goeroe, en een fervent twitteraar evenmin. Maar het was natuurlijk wel een hele eer om zoveel bijzondere en bevlogen reacties te krijgen op mijn artikel over de taakgerichtheid van overheidswebsites, dat Frankwatching woensdag publiceerde.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. En nieuwe inzichten bovenal. Dat het onderwerp lééft. Niet alleen op Frankwatching, waar het artikel in aantal retweets populaire thema’s als de tabletmarkt, online influencers en contentmarketing voorbij streeft. Maar ook in politiek en samenleving. Het is de vinger op de zere plek. Daar waar de gevoeligheden liggen. En dat doet soms pijn, ook in de eigen organisatie.

Maar we kunnen niet meer terug. We moeten vooruit, net als de Britse overheid, die werkt aan een nieuw taakgericht portaal met alle publieksinformatie op 1 plek. Op dit moment staat een beta-versie online. Hun krachtig credo is: revolution, not evolution. En daar kan ik me alleen maar van harte bij aansluiten! Had ik het over de Haagse lente? Volgens mij zitten we er midden in!

Eerste lentedag

Spring is in the air! Een prachtige eerste lentedag. Jong grut overal. In de tuin, in de vijver, op Facebook. Zelfs mijn balkongeranium, die ik in de keuken heb laten overwinteren, heeft vanochtend zijn eerste roze blaadjes laten zien. Alsof-ie het wist: vandaag is de dag!

Geranium in knop

Zo aangeslagen als iedereen gisteren was, zo uitgelaten lijkt de wereld vandaag. Alsof de natuur wil zeggen: hoe onbegrijpelijk oneerlijk het leven ook is, daar in Lech, hoe vreselijk verdrietig voor iedereen die Friso kent en van hem houdt, het leven gaat verder. Moet verdergaan, omdat er na een winter altijd weer een voorjaar komt, na elk einde weer een nieuw begin. Leven dat nooit echt stopt.

Een beetje voorjaar was het ook al deze week, in de binnenstad van Den Haag. Vrienden van de Hofvijver hadden geconcludeerd dat ze het eilandje in het midden al jaren veel te kaal vonden. Daar moest maar eens verandering in komen. De Ooievaart werd gecharterd om een tochtje naar het eiland te maken en wat Kamerleden mochten aan boord. Eenmaal voet op vaste eilandgrond, gingen de lieslaarzen aan en bakken vol tulpen, narcissen en blauwe druifjes de grond in. Een vrolijk gezicht.
En voor alle ambtenaren op het Binnenhof: een heel wat fraaier uitzicht dan hun illustere voorgangers hadden toen het eilandje er nog niet was. Die keken destijds recht op de Gevangenpoort en Plaats, waar tot 300 jaar geleden nog met regelmaat openbare executies werden voltrokken. Het verhaal gaat dat het eiland met bomen rond 1700 is aangelegd omdat de toenmalige Statenleden enigszins misselijk werden van dit dagelijkse panorama.

Gelukkig veranderen de jaren…
Maar keren seizoenen altijd terug.
Ik kan niet wachten tot het straks echt lente is!

Op internet vond ik een leuk, kort filmpje over de lentemetamorfose van de Hofvijver. Geluid verplicht!

Lente, waar blijf je?

Een dagje in rechterlijke kringen. Vanochtend een afspraak bij het Juridisch Loket in Leiden (Den Haag had een te lange wachttijd) om mijn ontslagaanvraag door te nemen. Pittige tante achter de balie, die volgens mij op de hoeveelheid haar op haar tanden geselecteerd was op die functie. Ik werd naar een spreekkamer geleid, waar ik gelukkig een iets minder felle dame tegenover mij trof. Na bijna een uur door de ABU-CAO te hebben gewroet, kwam ze achter een aantal interessante zaken, die Randstad incorrect in de vaststellingsovereenkomst had opgenomen. Ik heb het balletje vervolgens aan het rollen gebracht en nu heeft Randstad de overeenkomst aangepast en krijg ik een maand langer doorbetaald (tot 1 mei i.p.v. 1 april as.). Scheelt toch weer een flinke slok op een borrel, want anders was ik op 1 april al in de WW terechtgekomen. Moraal 1) doe altijd je onderzoeksplicht en teken nooit een juridisch contract voor je advies hebt ingewonnen en 2) vertrouw nooit je werkgever als ze je willen ontslaan.

Tussen de middag geluncht bij het Haags fotomuseum met een zwangere vriendin die ik al veel te lang niet meer had gesproken. Voor het eerst in het seizoen op een terrasje in de zon gezeten. Wat een zaligheid! Terwijl vanochtend mijn tenen er nog afvroren toen ik de fiets naar het station pakte. Ik ben de kou nu wel zo zat. Lente, lente, waar blijf je? Zelfs de bolletjes die ik op mijn balkon heb gepoot laten zich nog in geen velden of wegen zien. Kan ook liggen aan het feit dat ik niet echt groene vingers heb (ssttt….!)

Eind van de middag een vergadering bij het Nutshuis met Danny Nooteboom en een aantal leden van diverse Haagse koren. Danny werkt bij Culturalis, een organisatie die met groot enthousiasme de Haagse amateurkunst promoot en ondersteunt. Eens in de twee maanden organiseert Culturalis de ‘Koorsandwich‘, een uniek evenement in de Haagse binnenstad: gratis koormuziek onder lunchtijd bij het Nutshuis, op een steenworp afstand van de Haagse winkelstraten. De bedoeling is, dat nog dit jaar een aantal vrijwilligers de organisatie van de Koorsandwich van Culturalis overneemt. Geef mij maar een draaiboek, wat insprirende mensen om mij heen en mijn rugzakje met communicatie-ervaring, en ik ga ervoor! Staat vast ook goed op mijn CV.