Mist

Regelmatig denk ik bij mezelf: waarom doe ik dit? Zoals op een donkere, mistige herfstochtend bij zonsopgang bovenop een duin staan, terwijl heel Den Haag zich wijselijk nog een keer omdraait onder zijn warme Texelse dekbedje.

Dit was zo’n ochtend waarop ik dat dacht. Ik stond bovenop de ‘Vulkaan’, het hoge duin aan het einde van de Savornin Lohmanlaan, met naast mij zo’n vijf vogelspotters die ongetwijfeld hetzelfde dachten. Wat doen we hier in hemelsnaam?

Koud, nat, mistig, geen hand voor ogen

Wat had de vogelaar willen zien? Graspieper, leeuwerik, spreeuw, lijster, vink. Wat zag de vogelaar: niks
Wat had de fotografe willen zien: mistflarden die oplossen in verticale zonnebanen, waarna het duin zich baadt in een goudgele gloed. Wat zag de fotografe: niks

En dan volgt het onontkoombare dilemma: hoe lang blijf ik hier? Hoe lang houdt mijn lijf het warm? Het zal toch niet zo zijn dat precies als ik de benen neem, de mist verdwijnt en de natuur zich alsnog als een fotografisch pareltje toont?

Uiteindelijk besloot ik wel het duin af te dalen, maar nog niet naar huis te gaan. Een rondje door de lagere duinen. Waar ik man en hond en hardloper trof. En iets verderop een landschap zo leeg en verstild dat ik er wel zeven rondjes doorheen ben gelopen. Goedemorgen Haagse woestijn. Jou kende ik nog niet.

Westduinpark mist9Westduinpark mist3Westduinpark mist4Westduinpark mist7    Westduinpark mist8

Voor de duinen

“Hoe is het buiten?” vraagt vriendin M. als ik haar thuis kom ophalen voor een avondwandeling langs het strand. “Beetje harde wind” zeg ik. “Maar de temperatuur valt wel mee. Wel lekker eigenlijk.”

Soms kan een mens zich schromelijk vergissen. En in een moment van onverklaarbare vergetelheid niet meer weten dat Den Haag al sinds eeuwen twee klimaten kent: eentje voor en eentje achter de duinen.

Achter de duinen was het best behaaglijk.

Vóór de duinen was het Siberisch koud.

“Wat doen we hier?” vraag ik.
“Wachten op een mooie zonsondergang”, zegt vriendin M. “Maar wel stevig doorwandelen, anders bevriezen we.”
De wind fluit om onze oren. Grote schuimvlokken werpen zich op het strand. Dit is geen schuim. Dit is sneeuw. De enige kitesurfer uit de omgeving komt ons tegemoet en vraagt of we misschien zijn board hebben gezien. Opgeslokt door het schuim. Verborgen onder een decimeters dik pak sneeuw.

Koffie met whiskey willen we. Thee met cognac. En een warme wintermuts.

Maar dan begint de zon te zakken. En de lucht te kleuren. Eerst blauwpaars. Precies de kleur van onze vingers. Maar daarna zachtoranje. Dieporanje. Donkerdieporanje. Vurig rood.
Het is prachtig. En al wordt de temperatuur er niet beter op: het compenseert alle kou. We fotograferen een intens warme zonsondergang tot mijn ijzige vingers de ontspanknop niet meer in kunnen drukken.

Mooie stad achter de duinen? Nee, vóór de duinen moet je zijn!

schuimkoppen op zee zonsondergang zonsondergang zonsondergang

Duinpop

Twee fascinerende ontdekkingen gedaan vandaag.

1) Geen betere dag om in Den Haag naar het strand te gaan dan op Parkpop. Ik heb het op een zonnige zondag met 25 graden nog nooit zó rustig gezien in de duinen en aan zee. Sterker nog: ik was de enige onder de 40.

2) Geen betere plek om in Den Haag naar Parkpop te luisteren dan op een duintop. Praat jezelf wat moed in en beklim een van de drie uitkijkpunten in het duingebied tussen Duindorp en Kijkduin. Je inspanningen worden beloond: je kunt bijna letterlijk meezingen met The Crookes en in ieder geval flink uit je dak gaan op de bassen. Niemand die je ziet!

Natuurlijk ging ook de camera mee. Met name de rozenbottels stonden prachtig in bloei. En wat een enorm gegons van bijen, hommels, vliegjes en andere insecten rond die bottels. Een ongelooflijk zoem-, fluit-, gons- en trilconcert. Duinpop op z’n best!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.