Stille strand

Vanmiddag was het stille strand allesbehalve stil. Een bulderende westenwind die meedogenloos over het brede, kale zand rukte. Krijsende meeuwen. Een gevoelstemperatuur van ver onder nul. Het is jammer dat kou en wind zich niet eenvoudig laten vangen in beeld. Wie onderstaande foto’s bekijkt, zou denken: mooie namiddag, warme kleuren, fijn daar te zijn. Tot je beter kijkt. Bijvoorbeeld naar de vierde foto. Wie daar loopt wordt onverbiddelijk gezandstraald. Van top tot teen. En vindt dagen later nog steeds zandkorrels in neus, oor, haar en huis.

ZonsondergangZuiderstrand zonsondergang2ZonsondergangZonsondergangZonsondergang

Brandluchtje

Mijn avondmaaltjes zijn de laatste tijd niet zo smakelijk. De zonsondergangen zijn namelijk veel te mooi!
Wat dat met elkaar te maken heeft? Nou, alles!

Het gaat ongeveer zo. Ik ben in de keuken groenten aan het schoonmaken of heb rijst op het vuur gezet, en opeens zie ik vanuit mijn ooghoek dat de hemel steeds mooier kleurt. Soms voorvoel ik het ook en móet ik naar het raam lopen om te zien hoe de lucht eruit ziet. Vervolgens blijkt die Grandioos Geweldig Mooi te zijn.

Veel mensen die ik ken, worden dan heel blij. Ik niet: ik schiet in de stress. WAAR is mijn camera?? Ik MOET nu naar buiten! Vervolgens sleur ik het toestel uit de kast, draai ik als een gek de telelens erop en schiet als een speer het balkon op. SHIT. Het is koud! SHIT. Dit is zóóóó mooi!! Klik. Klik. Klik. F*CK. De witbalans staat nog op kunstlicht. Klik. Klik, KLik. F*CK. De ISO-waarde staat ook niet goed. RELAX man…

Adem in, adem uit. En dan komt eindelijk dat magische moment, dat ik weg raak van de wereld. Dat m’n camera goed staat ingesteld, dat ik geen kou meer voel en volledig opga in het moment. De zon zakt verder. Stralen van goud die door een wolkendek heen breken, paarse stroken, vergulde randen. De lucht staat werkelijk in brand. Onbeschrijflijk mooi.

Ik blijf fotograferen tot de zon geheel achter de huizen verdwenen is. En precies op dat moment, dat het allerlaatste straaltje dooft, weet ik het weer: OMG! De rijst! De boontjes! Het vlees! Hoe lang sta ik hier al? SHIT! STRESS!

Vijf minuten later zit ik aan de aangebrande rijst met bonenprut. Niet te (vr)eten natuurlijk. Maar wat daar op de camera staat, maakt alles ALLES goed!

Zonsondergang

Zonsondergang

Zonsondergang

 

Voor de duinen

“Hoe is het buiten?” vraagt vriendin M. als ik haar thuis kom ophalen voor een avondwandeling langs het strand. “Beetje harde wind” zeg ik. “Maar de temperatuur valt wel mee. Wel lekker eigenlijk.”

Soms kan een mens zich schromelijk vergissen. En in een moment van onverklaarbare vergetelheid niet meer weten dat Den Haag al sinds eeuwen twee klimaten kent: eentje voor en eentje achter de duinen.

Achter de duinen was het best behaaglijk.

Vóór de duinen was het Siberisch koud.

“Wat doen we hier?” vraag ik.
“Wachten op een mooie zonsondergang”, zegt vriendin M. “Maar wel stevig doorwandelen, anders bevriezen we.”
De wind fluit om onze oren. Grote schuimvlokken werpen zich op het strand. Dit is geen schuim. Dit is sneeuw. De enige kitesurfer uit de omgeving komt ons tegemoet en vraagt of we misschien zijn board hebben gezien. Opgeslokt door het schuim. Verborgen onder een decimeters dik pak sneeuw.

Koffie met whiskey willen we. Thee met cognac. En een warme wintermuts.

Maar dan begint de zon te zakken. En de lucht te kleuren. Eerst blauwpaars. Precies de kleur van onze vingers. Maar daarna zachtoranje. Dieporanje. Donkerdieporanje. Vurig rood.
Het is prachtig. En al wordt de temperatuur er niet beter op: het compenseert alle kou. We fotograferen een intens warme zonsondergang tot mijn ijzige vingers de ontspanknop niet meer in kunnen drukken.

Mooie stad achter de duinen? Nee, vóór de duinen moet je zijn!

schuimkoppen op zee zonsondergang zonsondergang zonsondergang