Zonder zon

Wie in ‘an office with a view’ werkt, moet ervan profiteren. En helemaal op dagen dat er een uniek natuurverschijnsel plaatsvindt. Collega I. – net als ik gepassioneerd fotografe – organiseerde vandaag een heuse eclips-party op de 17e etage van ons kantoor.

Alleen: waar was de zon?
En viel er wel wat te vieren zonder zon?

Waren wij nu in de wolken? Of toch weer niet?
Dat was best al wat filosofie op de vroege ochtend.

Uiteindelijk waagden we ons rond 10:00 uur naar boven. En omdat we de zon ECHT NIET konden vinden, deden we al snel een beroep op de onvolprezen Google Sky Map [Zoek: Zon], om te voorkomen dat wij naar een Orion of Jupiter zaten te staren.

Aha. Daar moest de zon dus staan. Maar daar was het HEEL ERG GRIJS.

Google Sky App zonsverduistering
Met de Google Sky Map zoeken naar de zon

Bezuidenhout in wolken
Grauw en grijs boven het Haagse Bezuidenhout 

Dus wij trainden ons geduld. En babbelden met collega’s. En keken naar de legopoppetjes beneden ons die ook omhoog tuurden in het grijze niets.

Eén voordeel: eclipsbrilletjes hadden we niet nodig.

Collega’s kwamen en gingen. Niks te zien. Maar I. en ik hielden vol.

Totdat we opeens een lichtvlekje zagen. En nog één. En nog één. En toen opeens: een heel klein nageltje. Eén seconde en weg. En nog een nageltje. Duidelijker nu! De eclips. We zagen de eclips! En hij werd alleen maar mooier!

Waarachtig in de wolken. Geraakt door een natuurverschijnsel dat zelfs de 21e eeuwse mens in zijn kantoor nog steeds weet te beroeren. Collega I. had gelijk: party time!

Zonsverduistering Den Haag
De eclips. De maan schuift voor de zon en laat een maantje achter.

Avondgoud

Ik was gisteravond op het strand. Uitwaaien met de camera. Het woei ongelooflijk hard. Alleen wat kite-surfers en een jonge vrouw met een klein jachthondje waagden zich aan de kustlijn. Terwijl de golven beukten en de wind brulde, probeerde ik mijn camera zo stil mogelijk te houden. Bijna onbegonnen werk. Ik knipte: de roze wolken, de gele wolken, de gouden wolken. Wat een geweldige schoonheid! Toen kreeg ik de vrouw voor mijn lens, met haar hondje. Als zij dook, dook hij ook. Als zij sprong, sprong hij ook. In alles imiteerde hij haar perfect. Een prachtig spel.

Toen ze uitgezwommen waren, liep ik naar ze toe. Of ze misschien wat foto’s zou willen hebben.
Tot mijn grote verbazing bleek ik haar te kennen. Pas van dichtbij zag ik dat het een oud-huisgenoot was, van toen ik nog in het Zeeheldenkwartier woonde. Ja, ze wilde heel graag wat foto’s zien. En met mij bijkletsen. En zo zaten we even later bij de Kwartel aan een goede wijn onze levensverhalen te delen. Terwijl de horizon zich nog spectaculairder toonde: rood, paars, zwart. Tot het hartstikke duister was buiten. Vervolgens terug over een stikdonker duinpad. Nu zijn mijn witte gympen zwart (tja, die modder zag ik echt niet) en heb ik  een kort nachtje achter de rug. Maar jongens, die zomeravonden… Wat een spektakel!

Avondgoud
De vloedlijn als slangenhuid. Klik voor vergroting.

Avondgoud
Vrouw en hond in de branding. Klik voor vergroting.