Lang licht

Wonderlijk toch ieder jaar weer, die eindeloze juni-avonden. Om elf uur ’s avonds nog niet donker en om vijf uur ’s ochtends al weer licht. Dat je op je telefoon het weerbericht bekijkt en ziet: 22:00 uur, deels zonnig. Huh? O ja, de langste dagen van het jaar!

Screenshot Accuweather

En soms moet je dat dan ook met eigen ogen zien. Op een plek waar het weider dan weids is. Afgelopen maandag was ik aan het strand. Even voor tienen zetten de laatste zonnestralen het glooiende duinlandschap in een prachtige, bijna herfstige gloed.

Zuiderstrand

En zo was het een half uurtje later. Vanuit het niets pakken zich boven zee donkere wolken samen. Tijd voor een spurt naar huis? Of toch niet? Hoe licht is het wel niet boven de stad!

Zuiderstrand

Zuiderstrand

Zuiderstrand

Net schilderijtjes, zou een aantal van mijn foto-fans zeggen.
Laat maar weten als je er eentje aan de muur wilt 🙂

Onheilspellend

Ik zou niet graag in een flatgebouw wonen – ik ben niet zo van de hoge hoogtes – maar op dit soort dagen, met fantastische onheilspellende wolkenluchten, wil ik niet anders. Ik vind de hemel fascinerend met al die donderkoppen en bliksemschichten, en zou met alle liefde nu op 22 hoog in het Strijkijzer vertoeven. Met camera in de aanslag, want dit soort moois moet je natuurlijk vastleggen.

Gisteravond was er in het journaal van 8 uur een leuke reportage over Nederlandse stormchasers, die met meetapparatuur en iPads in de auto op onweersbuien en zogenaamde supercellen jagen. Met als doel deze te fotograferen, te filmen en metingen te verrichten. Dat dat vaak bijzonder mooie plaatjes oplevert, is te zien in het fotoalbum van deze bliksemjagers.

Ik ben altijd al geboeid geweest door wolken en bijzondere luchten. Wat dat betreft woon ik helemaal op mijn plek in dit landje met zijn prachtig Hollands wolkendek. Lang geleden kreeg ik het boek ‘Wind, wolken en het weer’ cadeau, een knip-, plak- en ontdekboek in de Kaleidoskoopserie van uitgeverij Lannoo. Binnen no time was ik expert in cirrus, cumulus en stratocumulus. En wist ik alles over het oog van de cycloon. Nog steeds kijk ik het regelmatig door. Ook nevel en mist vind ik fascinerend. Niks fijners dan die late septemberdagen die mistig beginnen en in een prachtige nazomerdag eindigen.

Af en toe roert zich de stormchaser in mij en probeer ook ik  een onheilspellende hemel vast te leggen. Maar ja, 2 hoog achter blijft het uitzicht enigszins beperkt. Maar de bebouwde kom heeft ook zo z’n verrassingen. Soms zie je nog eens wat als je vanuit het keukenraam je lens naar de dreigende hemel richt. Zoals vanochtend. Nog even snel, héél snel het beddengoed luchten voor de bui losbarst…

Dreigende lucht