Zo’n dag

Zo’n dag, dat je je sollicitaties hebt verstuurd, je netwerkacties hebt voltooid, je blog hebt bijgewerkt en je huis weer toonbaar is voor bezoek. Zo’n dag dat de zon uitbundig schijnt en je toeroept: kom naar buiten, je mag niet binnen zitten! Zo’n dag moet gevierd. En waar anders dan in eigen stad!

Want niet alleen achter de duinen is het mooi. Ook erlangs, erin en erop.
Den Haag is een stad met vele gezichten. Op Centraal Station is het een chaos van jewelste: verbouwingen overal, lawaaierig verkeer, grote heftrucks die haastige ambtenaren van hun sokken rijden. Maar dan, vijf minuten wandelen verder, een oase van rust. Het Haagse Bos, Duindigt, Duingeest, Meijendel. Kuieren door het groene hart van de stad. Langs eenden, paarden en kippen. Langs honderd jaar oude bomen in knop en uitbundig bloeiende narcissen. Onder een strakblauwe hemel. Zie en aanschouw.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

La Bartoli (1)

Vandaag kriebelt het in mijn lijf. Voorjaarskriebels. Maar ook iets anders: schoonmaakkriebels! De ramen moeten open, de winter moet eruit. Vandaag is het lente! En weer een prachtig zonnige dag.

Op zoek naar een stofdoek stuit ik op een cd van Cecilia Bartoli. Dit soort dingen overkomt mij vaker, men leze mijn praatje van enkele dagen terug. Echter: deze keer gaat het goed, en snapt mijn hoofd dat stof wapperen en muziek luisteren heel goed tegelijk kunnen. Wat zeg ik: dit gaat fantastisch samen! La Bartoli in de cd-lade blijkt de perfecte keuze te zijn voor een grote voorjaarsbeurt. De duizelingwekkende coloraturen op haar album ‘Sacrificium‘ laten mij dansen door de kamer. De stofdoek vliegt over de meubels, omhoog, omlaag, mee met de winden, de stormen, de losgeslagen schepen en het noodlot. Om tenslotte door het raam overboord te worden geworpen.


Cecilia Bartoli is een fantastisch zangeres. Een van de grootsten van deze tijd.  Wie een live concert van haar heeft bijgewoond kan daar alleen maar in superlatieven over spreken. Haar techniek is ongekend. Haar albums bevatten naast aria’s met virtuoze coloraturen, waarbij ze ongelooflijk lange lijnen op één adem kan zingen, ook prachtig ingehouden stukken. Zoals deze wonderschone ‘Sposa son disprezzata‘ van Antonio Vivaldi. Voor languit op de bank met de koptelefoon op. Als het huis schoon is.

Lokroep

Zangmatinee in de Helicon Hogeschool. Alle leerlingen van mijn zangjuf verzameld in de aula van het antroposofische pand aan de Riouwstraat. Klaar om onze kunsten aan het publiek te tonen. Met moeite komen we los van het terras, waar de zon uitbundig schijnt en de merels onophoudelijk naar elkaar fluiten en kwetteren. Ja, jullie denken te kunnen zingen, hoor ik ze denken. Neem eerst maar eens een voorbeeld aan ons. Dan weet je pas wat zingen is!
Het is een prachtige voorjaarsdag. De ijscoman bij de speeltuin om de hoek doet goede zaken. Binnen is het warm. Wat op een of andere manier versterkt wordt door de muren die lichtroze zijn gesausd. Is dat een antroposofisch kleurtje?
Als de zaal is volgelopen, start het programma. Wij presenteren voor ieder wat wils. Van Russische liederen van Rachmaninov tot meezingers uit Mary Poppins. Aan het eind van de middag ook een lied gezongen door onze eigen juf: Grow old with me, van John Lennon, opgedragen aan haar leerlingen. Opdat we nog maar hele vele jaren les bij haar blijven volgen. Juf overtuigt. De lokroep van de merel is er niets bij.

Op de terugweg naar huis fiets ik langs onderstaand schoon. Dit moet je toch vastleggen! Hoe mooi is de natuur in dit seizoen! Herkent iemand waar deze foto’s genomen zijn?