#tegen

“Het gaat maar door met die demonstraties hier in Den Haag!”, heb ik afgelopen maanden regelmatig verzucht. “Ik kan mijn tentje wel opzetten bij het Malieveld!” En alsof het zo moest zijn, is bij instituut ProDemos aan de Hofweg net een nieuwe tentoonstelling geopend over, tja: protesteren in Den Haag. ‘Tegen! 50 jaar demonstreren op en rond het Binnenhof’ toont iconische foto’s van demonstraties door de jaren heen. Boeren, klimaatjongeren, studenten, kruisraketten, abortus, AOW, Radio Veronica, alles komt voorbij. Inclusief schapen, koeien, olifanten en andere viervoeters die al dan niet tegen hun zin naar het Binnenhof werden gesleept.

Koeien op het Binnenhof
Koeien drinken uit de fontein van het Binnenhof, foto Rob Bogaerts, 25 mei 1989

De expositie is bijzonder, omdat er tegenwoordig niet meer op het Binnenhof geprotesteerd mag worden. Maar ook omdat ze aanzet tot nadenken. Sommige dingen veranderen blijkbaar nooit, hoe hard mensen ook reuren en roeptoeteren. Een van de foto’s toont een grote demonstratie van zorgpersoneel uit 1989. Het onderschrift luidt: 16.000 verpleegkundigen en verzorgenden demonstreren op het Binnenhof tegen het beleid van staatssecretaris Dick Dees. Ze voeren actie voor minder werkdruk, een beter salaris en meer waardering voor hun werk (sec). Blijkbaar is er in 30 jaar tijd dus niets bereikt. Om droevig van te worden.

Tégen zijn is trouwens niet altijd even makkelijk. Dat bewezen afgelopen dagen wel alle naïeve influencers met hun #ikdoenietmeermee. Want als je ergens tegen bent, dan moet je het natuurlijk wel goed doen. En niet zo warrig als een Famke Louise die in Jineks tv-show vertelde dat ze helemaal niet tegen de coronamaatregelen is, maar tegen de teloorgang van de samenleving, waardoor Jinek zich oprecht afvroeg “of ze dan niet bij de verkeerde hashtag zat?”. Overigens vinden niet alleen Famke en haar medevloggers dat ‘tegen’ ingewikkeld; ook redacties lijken er moeite mee te hebben. Je kunt tegen de coronamaatregelen zijn, toch? Vraag het maar aan onze influencers. Maar kun je ook tegen de anticoronamaatregelen zijn? Ja, nu wordt-ie lastig. Afijn, onderstaand fotobijschrift bij een recent NRC-artikel staat me toch een beetje, eh, tegen.


Terug naar de tentoonstelling. Een heel mooie expo, met maar één minpuntje. Er hing geen enkele foto van mij. Daar moet bij een nieuwe tentoonstelling, over 50 jaar, natuurlijk wel verandering in komen! Gelukkig heb ik voor mijn demonstratiefoto’s van de afgelopen maanden alvast een prachtig podium gekregen: vanaf het eerste weekend van oktober is in kunstcentrum Stroom een mooie selectie van mijn foto’s te zien die ik maakte in opdracht van het Haags Historisch Museum en het Gemeentearchief. In de groepstentoonstelling ‘Capturing Corona‘ toon ik hoe veelzijdig en divers de manifestaties rond het Binnenhof van 2020 waren. Volgende week bouwen we op. Welkom in de Roaring Twenties!

Politie te paard met scooter van Thuisbezorgd
Uit de serie ‘Roaring Twenties’, Politie te paard krijgt hulp uit onverwachte hoek tijdens verboden demonstratie van actiegroep Viruswaanzin op 28 juni 2020.

Rothko

Verleden week was ik in het Gemeentemuseum, waar momenteel werken van Mark Rothko worden geëxposeerd. Rothko, van Joods-Russische afkomst en opgegroeid in Amerika, maakte kunst die de ziel moest roeren. Zijn eigen ziel, maar ook die van zijn publiek. Enorme, metershoge doeken waar je als kijker ingezogen kan worden. En die raken aan de meest universele emoties als angst, extase, tragiek en euforie.

Ik vond zijn schilderijen bijzonder om te zien, maar voelde me er niet toe aangetrokken. Ik vond het vooral interessant om naar de andere bezoekers te kijken. Hoe ze stil stonden voor een doek, het schilderij binnen lieten komen. De handen in de zij, het hoofd iets naar links, naar rechts. Doet het me wat? Misschien een stapje achteruit? Contemplatie. Rust. Bezinning. In een overvolle museumzaal.

Ik maakte foto’s. Van hen die keken. Wat lastig was, want mensen doken weg zodra ze de camera zagen. Zich welgemeend verontschuldigend: ‘Sorry dat ik in uw beeld sta’.

Onderweg naar huis voelde ik dat er iets met de foto’s was. Ik wist niet wat. Pas toen ik ze goed bekeek, en in Photoshop flink wat schaduwen wegpoetste die in de donkere zaaltjes waren meegekomen, zag ik het. De reden waarom mensen zich aangetrokken voelen tot een kunstwerk. Natuurlijk is het voor de hand liggend. Maar toch. Eerst zien, dan geloven. Prachtig!

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko