Hoor de wind waait….

Hoor wie bonkt daar kind’ren
Hoor wie ramt daar kind’ren
Hoor wie beukt daar onzachtzinnig tegen ’t raam

’t Is een vreemde zeker
Die verdwaald is zeker
‘k Zal eens even vragen naar zijn naam

Noordwesterstorm, noordwesterstorm
Ga heen, taai af, naar Spanje gezwind
En denk op die daken
Toch aan die arme Sint

Zonsopgang
Stilte voor de storm in de vroege ochtend. Foto: Monique Hoogduin

Storm in Scheveningen
De wind trekt aan. Al flink hoge golven in de haven van Scheveningen. Foto: ANP

Sint in storm
Sint waagt zich aan het strand. Foto: Nu.nl/Hans Vink

Storm op de fiets
De storm buldert nu echt over het westen van het land. Foto: ANP

Geen treinverkeer
Het spoor in het noorden ligt plat. Dag heerlijk avondje? Foto: ANP

Overvolle perrons Den Haag Centraal
Zelf moet ik naar Rotterdam. Moet lukken, denk ik. Tot ik op Den Haag Centraal kom…

Strooigoed
Met dank aan de Randstadrail alsnog op tijd voor pakjesavond!

Ragger

Ik ben kampioen tandenborstelverslijten. Als zo’n bos haren aan een stokje iets prijziger was dan een paar eurootjes bij de drogist, hadden sommige bedrijven aan mij al kapitalen verdiend. Zelf vind ik dat ik een stevige poetser ben. Mijn omgeving is het daar niet mee eens. ‘Jij poetst niet, jij ragt!’, krijg ik minstens een paar maal per jaar te horen. En ik vraag me dan altijd weer af hoe je, zonder te raggen, je gebit lekker fris en schoon kunt houden. Ik weet het écht niet!

Tandenborstels

Mijn favoriete tandenborstel is – naturellement – een zo hard mogelijke. Maar de ellende is dat de meeste drogisterijen die uit hun schappen hebben verbannen. Ik snap nog steeds niet helemaal waarom, maar ik vermoed een slinkse commerciële strategie: hoe softer je borstel, hoe sneller de stap naar een  nieuw exemplaar. Tot voor kort was het merk Jordan mijn favoriet. Bij hen was hard ten minste écht hard. Zelfs zo stevig, dat ik bij het allereerste gebruik een beetje voorzíchtig was. Totdat Jordan op het onzalige idee kwam de vormgeving van hun tandenborstels te stroomlijnen. Zeg: brede kop, breed handvat en een heel smal nekje. Fataal, fataal, fataal! In drie maanden tijd heb ik met mijn gerag drie tandenborstels onthoofd, omdat ze braken op de zwakste schakel: het nauwe nekje. Wie mij volgt op Facebook, heeft het resultaat eens mogen aanschouwen. En ik geef een tip: geen goed voorbeeld, niet navolgen! Je schrikt je het leplazarus als zo’n ding breekt in je bek.

Pas hadden we een teamuitje en zat ik tijdens het diner tegenover collega E. Vraag me niet hoe we op het onderwerp kwamen (ik was het niet!), maar hij begon spontaan te vertellen dat hij tijdens het tandenpoetsen ooit tandpasta in zijn oog had gekregen. Wauw, dacht ik. Wauw. Dit is geniaal! Iemand die nóg harder poetst dan ik. Want tandpasta in mijn oog, daar ben ik nog helemaal onervaren in. Collega E. vond het echter wat minder wauw dan ik. ‘Dat deed verrekte pijn, man! Nog tien keer zo erg als shampoo in je ogen’. Maar ik was verbluft. Iemand uit mijn naaste omgeving die mij had overtroffen in mijn specialiteit.

Het zette me aan het denken. Misschien moest ik me de komende maanden weer eens toeleggen op mijn andere talent: knagen en kauwen. Ook daar ben ik zeer bedreven in. Sint heeft vast nog wel een paar wortels in de aanbieding. Scheelt misschien weer een tandenborstel of twee.