Weekendje schaap

Vriendin M. en ik waren een lang weekend op Texel. Kilometers fietsen, uitwaaien en schaapjes kijken. Alhoewel we over dat laatste enigszins verschillende ideeën hadden. M. zag zichzelf al drie dagen lang genieten van lamskoteletjes op haar bord. Ik verheugde me meer op dartelende bolletjes wol die spontaan gekke sprongen maakten voor mijn lens.

Aan het eind van het weekend hadden we zadelpijn van hier tot de vuurtoren bij De Cocksdorp, zat ons haar op z’n best in coupe Tina Turner, maar konden we in ieder geval niet klagen over die schaapjes. Tientallen, honderden, duizenden. In de weilanden (de echte), in de winkels, op straat en in de hotels (de nepperds, maar wel ach gossie, poekie poekie, poekie leuk). Toeristische winkeltjes met schappen vol met schapen, laden vol met lammetjes. Vriendin M. was zo overweldigd dat ze tijdens het avondeten spontaan Wiener Schnitzel bestelde.

Het mocht de pret niet drukken. Wij waren niet op eiland wei, wind of duin, maar op eiland schaap. En wat zullen we goed slapen als we eraan terugdenken!

Gemekker

Aan de rand van Rotterdam, vlak naast de Van Brienenoordbrug, ligt een prachtig stukje verwilderde natuur. De Kralingse Eschpolder. Hier heeft familie van moeders kant decennia lang gewoond in een boerderij die nu eigendom is van Zuid-Hollands Landschap. Hier komen elk weekend tientallen dagjesmensen uit de binnenstad natuur snuiven. Want het is groen, en mooi, en bovenal: stil.

Behalve in het voorjaar. Want dan klinkt het gemekker van honderden lammetjes je al van kilometers tegemoet. Hier worden schapen gehoed en in het voorjaar is het feest. Nieuw leven dat huppelt en dartelt door de wei. Bolletjes wol die de gekste bokkensprongen maken, elkaar achterna rennen, uitdagen en bespringen. Om zich vervolgens uitgeput tegen moeders vacht aan te vlijen. Kop in de lucht en oogjes stijf toe. Ieder jaar weer een schouwspel.

Dit weekend waren wij het publiek. Een kleine familiereünie. Neefje K., onze eigen 1-jarige pluizenbol als jongste telg, en oma P., met haar 96 jaren als stamoudste. Oma raakte aan de praat met de schaapherder. Neefje vond de schaapjes maar zo zo, en genoot meer van de belangstelling van alle familieleden. Knuffels, aaien, omhelzingen en foto’s. Veel foto’s. Neefje kickt op aandacht en gaat het later vast helemaal maken als politicus. Maar voorlopig moet-ie het nog doen met oude dametjes die koffie drinken bij de HEMA. “Ze zijn gek op hem”, fluisterde mijn zusje me onlangs in. “Ik ga vaak met hem daarheen omdat hij helemaal happy wordt van al die aandacht!”

Ook wij gaan binnenkort naar de HEMA. Om onze foto’s te ontwikkelen. Misschien nemen we neefje wel mee. Als-ie niet te veel mekkert.