Showtime

“Het landschap steelt de show in de allermooiste fotoboeken van het jaar”, kopte de Volkskrant afgelopen week. Dat was leuk om te lezen voor deze fotografe die graag met haar camera door het groen en langs de kustlijn trekt. En alsof het zo moest zijn, werd onlangs ook een landschapsfotografe uitgeroepen tot kunstenaar van het jaar 2020: de Drentse Saskia Boelsums die in oktober haar indrukwekkende boek ‘Landscape Photograhpy‘ uitbracht en internationaal hoge ogen gooit met haar fotografie in de stijl van de oude meesters.
Het is niet moeilijk om een mooie landschaps- of natuurfoto te maken. Met goed licht en een goed standpunt lukt dat iedereen. Het internet staat er vol mee. De kunst is een foto te nemen die origineel is, die opvalt in de massa, die verrast of ontroert. Boelsums kan dat heel goed. En ik werk er hard aan dat ook te kunnen. “Ik vind jouw herfstfoto’s echt bijzonder”, fluisterde vriendin M., een niet onverdienstelijk fotografe, me onlangs in. “Ik weet gewoon niet hoe je dat doet. Als ik in het bos loop zie ik alleen maar bomen en niks interessants. Jij ziet dingen echt anders.”
Tja, het bos in de herfst. Wat was het mooi dit jaar! Elke middagpauze ben ik even het Haagse Bos ingesneakt. De kleuren waren overweldigend. Het lage licht ook. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo’n mooie, lange herfst heb meegemaakt met zoveel tinten oranje en bruin. Een cadeautje waren de foto’s. Met een strikje eromheen staan ze opgeslagen op mijn harde schijf. Voor het allermooiste fotoboek. Ergens. Ooit.

 

Waterleidingduinen

Soms vind je dat wat je ver zoekt, tot je grote verrassing heel dichtbij. Afgelopen twee maanden volgde ik op de zaterdagen een cursus natuurfotografie op de Veluwe (zie een eerdere post hierover), bij een heuse’ wildlife photographer’. Supercursus, heel veel geleerd, maar geen enkel wild beest tegengekomen tijdens onze struintochten. Wel veel mooie andere dingen gezien, maar toch: beetje jammer.
Afgelopen vrijdag volgde ik opnieuw een fotocursus: een middagworkshop van ‘Mooi wandelen‘ in de Amsterdamse Waterleidingduinen, nog geen half uurtje met de trein hiervandaan. En wat trof ik daar: herten, herten en nog eens herten. Een walhalla voor de fotograaf! Wel voor die met geduld en telelens. Maar toch: wildlife, en vlakbij huis!
Van de opdrachten die we moesten uitvoeren heb ik uiteindelijk niet veel meegekregen. Ik had maar één wens: de damherten vastleggen, en het liefst zo’n mannetje met reuzegewei. Niet makkelijk: geen statief, weinig licht en al vroeg donker. Twee keer de groep bijna kwijtgeraakt (tja, je hebt een passie voor je onderwerp of niet), ijskoude vingers aan het eind van middag, maar uiteindelijk: gelukt!
Vrees dat de Haagse duinen komende tijd flink wat concurrentie zullen krijgen!

Hert Waterleidingduinen11

Hert Waterleidingduinen6

Hert Waterleidingduinen9

Hert Waterleidingduinen8

 Hert Waterleidingduinen10

Hert Waterleidingduinen7

Hert Waterleidingduinen5

Hert Waterleidingduinen13

Hert Waterleidingduinen4

Hert Waterleidingduinen3