Avondgoud

Ik was gisteravond op het strand. Uitwaaien met de camera. Het woei ongelooflijk hard. Alleen wat kite-surfers en een jonge vrouw met een klein jachthondje waagden zich aan de kustlijn. Terwijl de golven beukten en de wind brulde, probeerde ik mijn camera zo stil mogelijk te houden. Bijna onbegonnen werk. Ik knipte: de roze wolken, de gele wolken, de gouden wolken. Wat een geweldige schoonheid! Toen kreeg ik de vrouw voor mijn lens, met haar hondje. Als zij dook, dook hij ook. Als zij sprong, sprong hij ook. In alles imiteerde hij haar perfect. Een prachtig spel.

Toen ze uitgezwommen waren, liep ik naar ze toe. Of ze misschien wat foto’s zou willen hebben.
Tot mijn grote verbazing bleek ik haar te kennen. Pas van dichtbij zag ik dat het een oud-huisgenoot was, van toen ik nog in het Zeeheldenkwartier woonde. Ja, ze wilde heel graag wat foto’s zien. En met mij bijkletsen. En zo zaten we even later bij de Kwartel aan een goede wijn onze levensverhalen te delen. Terwijl de horizon zich nog spectaculairder toonde: rood, paars, zwart. Tot het hartstikke duister was buiten. Vervolgens terug over een stikdonker duinpad. Nu zijn mijn witte gympen zwart (tja, die modder zag ik echt niet) en heb ik  een kort nachtje achter de rug. Maar jongens, die zomeravonden… Wat een spektakel!

Avondgoud
De vloedlijn als slangenhuid. Klik voor vergroting.

Avondgoud
Vrouw en hond in de branding. Klik voor vergroting.