Groene herfst

Het wordt misschien wat afgezaagd, maar elk voorjaar en najaar móet ik toch echt een keer (en liefst meerdere!) naar de Japanse tuin in Clingendael. Waarom? Omdat je daar kleuren, vormen en patronen tegenkomt die je werkelijk nergens anders ziet. En verrassend anders iedere keer. Wat je daar overigens ook tegen het lijf loopt, letterlijk? Mensen. Héél veel mensen. Ik ben er nog steeds niet achter wat nu het beste tijdstip is om te gaan.

Vandaag was ik vroeg, wat me handig leek op deze zondag met prachtig weer, waarop heel Den Haag zou leeglopen naar park en bos. Maar ik had één ding over het hoofd gezien: de hardlopers. En geloof het of niet, maar hardlopers zijn slechts gekleed in twee kleuren: roze (vrouw) en blauw (man). Kunnen zij niets aan doen, loop maar eens een sportzaak binnen en probeer een groen of rood hardloopjasje te krijgen. Onmogelijk. Maar als er iets is wat ik pertinent niet op mijn  landschapsfoto’s wil, zijn dat roze en blauwe vlekken. Vloekt als een idioot. Grrr…. Hardlopers! O nee, grrr… achterlijke sportmerken die zich maar niet willen emanciperen.

Afijn, ik was in de Japanse tuin, dus ik moest zennnnn zijn, en niet zaaaaniken. Dus heb ik heel veel geduld getraind. En heel veel rondjes gelopen. Tot alle roze en blauwe jasjes eindelijk van mijn netvlies verdwenen waren. En toen kon ik warempel nog een paar heel geslaagde foto’s schieten. Een redelijk groene herfst nog, met uitzondering van de esdoorns die al prachtig verkleuren. Binnenkort nog een keertje terug. Als alle hardlopers de weg naar huis hebben gevonden.

Clingendael

Vijf jaar bestaat mijn blog dit voorjaar. Best wel tijd voor een feestje! Maar de echte ‘haagse-praatjes-fan’ zal het niet zijn ontgaan: ik schrijf niet meer zoveel op dit blog. De liefde voor het woord moet de aandacht die ze krijgt steeds vaker delen met een ander liefje: de verknochtheid aan het beeld. En dat laatste liefje is onstuimig, fel, gedreven. Een nieuwe website is er inmiddels: sandrauittenbogaart.nl, met daarop eveneens een blog. Wie mijn Haagse praatjes en plaatjes wil volgen, abonneert zich het beste óók hierop.

Maar om dan toch dit feestje te vieren – ik was afgelopen week in park Clingendael en het was van een ravissante schoonheid. De Japanse tuin geopend, azalea’s in alle mogelijke kleuren en geuren, bomen in fris voorjaarsblad, fluitenkruid  en madeliefjes tot waar het oog reikt. Ik had er zo een dansje kunnen doen!

Voor jullie dus mijn lezers: deze foto’s van het park! Zelf ervaren? De Japanse tuin is nog geopend tot 12 juni. En de rest van het park is in alle seizoenen prachtig!

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse tuin Den Haag

Japanse Tuin

Een paar dagen terug was ik thuis een kast aan het uitruimen, toen ik een serie boekjes vond van de middelbare school. ‘Keuzebegeleiding’ heette de reeks, een voorbereiding op latere studie- en beroepskeuze. Ik kan me nog levendig voorstellen hoe we die als veertienjarigen doorworstelden met de allersaaiste docent van de school. Het waren ambivalente uurtjes. Ik vond de docent he-le-maal niks, maar de materie was aanlokkelijk, spannend. De toekomst nog geheel open, wat ga je doen, wie ben je, wat past bij je?

Het is grappig om 25 jaar later die serie opnieuw door te bladeren. Kruis aan wat je later graag zou willen doen in je werk: 4 kruisjes. Kruis aan wat je in ieder geval niét zou willen: 16 kruisjes. Met een extra dik en vet kruisje achter ‘op kantoor werken’

Het kan verkeren 🙂

Verrassende dingen las ik ook. Uit een totaal van over de 100 mogelijke beroepen, koos ik als meest favoriete: muziekleraar, toneelspeler en fotograaf.

Die eerste twee wist ik nog wel. Die laatste was in een zwart gat verdwenen. Hoogstwaarschijnlijk omdat een duffe decaan mij ooit had verteld dat ik daarvoor toch echt beter in wiskunde en natuurkunde moest zijn.
Gisteren won ik voor de 3e keer in een jaar een prijs in een fotografiewedstrijd. Ik werd weekwinnaar van de William Turner-fotowedstrijd van het Rijksmuseum Twenthe en Museum de Fundatie in Zwolle.

Het kan verkeren 🙂

Vandaag had ik een vrije dag. Terwijl mijn collega’s ploeterden achter hun bureaus, honderden mails wegwerkten en met koffie zichzelf wakker hielden, slurpte ik de frisse herfstlucht naar binnen en koerste ik richting Clingendael om nog net voordat-ie weer dichtgaat de schoonheid van de Japanse Tuin te vereeuwigen. Wie werkt er nu op kantoor als hij kan fotograferen? De veertienjarige was niet gek. Nog een liedje en ’n toneelstukje erbij en de bestemming is bereikt.

Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael