Japanse Tuin

Een paar dagen terug was ik thuis een kast aan het uitruimen, toen ik een serie boekjes vond van de middelbare school. ‘Keuzebegeleiding’ heette de reeks, een voorbereiding op latere studie- en beroepskeuze. Ik kan me nog levendig voorstellen hoe we die als veertienjarigen doorworstelden met de allersaaiste docent van de school. Het waren ambivalente uurtjes. Ik vond de docent he-le-maal niks, maar de materie was aanlokkelijk, spannend. De toekomst nog geheel open, wat ga je doen, wie ben je, wat past bij je?

Het is grappig om 25 jaar later die serie opnieuw door te bladeren. Kruis aan wat je later graag zou willen doen in je werk: 4 kruisjes. Kruis aan wat je in ieder geval ni√©t zou willen: 16 kruisjes. Met een extra dik en vet kruisje achter ‘op kantoor werken’

Het kan verkeren ūüôā

Verrassende dingen las ik ook. Uit een totaal van over de 100 mogelijke beroepen, koos ik als meest favoriete: muziekleraar, toneelspeler en fotograaf.

Die eerste twee wist ik nog wel. Die laatste was in een zwart gat verdwenen. Hoogstwaarschijnlijk omdat een duffe decaan mij ooit had verteld dat ik daarvoor toch echt beter in wiskunde en natuurkunde moest zijn.
Gisteren won ik voor de 3e keer in een jaar een prijs in een fotografiewedstrijd. Ik werd weekwinnaar van de William Turner-fotowedstrijd van het Rijksmuseum Twenthe en Museum de Fundatie in Zwolle.

Het kan verkeren ūüôā

Vandaag had ik een vrije dag. Terwijl mijn collega’s ploeterden achter hun bureaus, honderden mails wegwerkten en met koffie zichzelf wakker hielden, slurpte ik de frisse herfstlucht naar binnen en koerste ik richting Clingendael om nog net voordat-ie weer dichtgaat de schoonheid van de Japanse Tuin te vereeuwigen. Wie werkt er nu op kantoor als hij kan fotograferen? De veertienjarige was niet gek. Nog een liedje en ’n toneelstukje erbij en de bestemming is bereikt.

Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael
Japanse Tuin Clingendael

Mist

Regelmatig denk ik bij mezelf: waarom doe ik dit? Zoals op een donkere, mistige herfstochtend bij zonsopgang bovenop een duin staan, terwijl heel Den Haag zich wijselijk nog een keer omdraait onder zijn warme Texelse dekbedje.

Dit was zo’n ochtend waarop ik dat dacht. Ik stond bovenop de ‘Vulkaan’, het hoge duin aan het einde van de Savornin Lohmanlaan, met naast mij zo’n vijf vogelspotters die ongetwijfeld hetzelfde dachten. Wat doen we hier in hemelsnaam?

Koud, nat, mistig, geen hand voor ogen

Wat had de vogelaar willen zien? Graspieper, leeuwerik, spreeuw, lijster, vink. Wat zag de vogelaar: niks
Wat had de fotografe willen zien: mistflarden die oplossen in verticale zonnebanen, waarna het duin zich baadt in een goudgele gloed. Wat zag de fotografe: niks

En dan volgt het onontkoombare dilemma: hoe lang blijf ik hier? Hoe lang houdt mijn lijf het warm? Het zal toch niet zo zijn dat precies als ik de benen neem, de mist verdwijnt en de natuur zich alsnog als een fotografisch pareltje toont?

Uiteindelijk besloot ik wel het duin af te dalen, maar nog niet naar huis te gaan. Een rondje door de lagere duinen. Waar ik man en hond en hardloper trof. En iets verderop een landschap zo leeg en verstild dat ik er wel zeven rondjes doorheen ben gelopen. Goedemorgen Haagse woestijn. Jou kende ik nog niet.

Westduinpark mist9Westduinpark mist3Westduinpark mist4Westduinpark mist7    Westduinpark mist8

Scheveningen

Op Facebook circuleert al enige tijd een post over Vivian Meier, een Amerikaanse straatfotografe die pas na haar overlijden beroemd is geworden. Haar verhaal is fascinerend. Ze werkte vanaf de jaren vijftig jarenlang als nanny voor gezinnen in Chicago en New York. En terwijl ze dag in dag uit met de kinderen buiten was, heeft ze duizenden foto’s gemaakt van het straatleven in deze grote steden. Niet zo maar kiekjes, maar geweldig materiaal! En niet met zomaar een camera, maar met het neusje van de zalm van wat toen op de markt was. Alleen: niemand heeft tijdens haar leven haar foto’s gezien! Pas na haar dood zijn haar negatieven bij toeval ontdekt door een documentairemaker die ze op een veiling kocht. Hij besloot er een aantal te scannen en daarna is het balletje gaan rollen, eerst langzaam, daarna razendsnel.

Ze schoot haar foto’s¬†(kijken, heel mooi!)¬†met een Rolleiflex, een prestigecamera, in zwart-wit en op vierkant formaat. De kwaliteit is gorgeous!¬†Waar vind je tegenwoordig nog een digitale camera die dat kan benaderen, die tonen, dat contrast?
Ik kon er alleen maar verlekkerd naar kijken, en besloot mijn camera ook maar eens op ‘vierkant’ te zetten. Het eerste uitje nadien was naar Scheveningen, een bezoekje aan de nieuwe Pier. In het begin voelde het erg stuntelig allemaal, ik was mijn gevoel voor kader en compositie volledig kwijt. Maar langzaamaan werd het steeds beter, en leuker ook!

Zie daarom hier een middagje strand, op een prachtige augustusdag. Met dank aan Miss Maier voor de inspiratie!

Lang licht

Wonderlijk toch ieder jaar weer, die eindeloze juni-avonden. Om elf uur ’s avonds nog niet donker en om vijf uur ’s ochtends al weer licht. Dat je op je telefoon het weerbericht bekijkt en ziet: 22:00 uur, deels zonnig. Huh? O ja, de langste dagen van het jaar!

Screenshot Accuweather

En soms moet je dat dan ook met eigen ogen zien. Op een plek waar het weider dan weids is. Afgelopen maandag was ik aan het strand. Even voor tienen zetten de laatste zonnestralen het glooiende duinlandschap in een prachtige, bijna herfstige gloed.

Zuiderstrand

En zo was het een half uurtje later. Vanuit het niets pakken zich boven zee donkere wolken samen. Tijd voor een spurt naar huis? Of toch niet? Hoe licht is het wel niet boven de stad!

Zuiderstrand

Zuiderstrand

Zuiderstrand

Net schilderijtjes, zou een aantal van mijn foto-fans zeggen.
Laat maar weten als je er eentje aan de muur wilt ūüôā

Corbijn

Waar ligt de grens tussen fotografie en kunst? Wanneer wordt een foto een kunstwerk? Met die vraag begint de tentoonstelling van Anton Corbijn in het Gemeentemuseum. Een retrospectief ter ere van zijn zestigste verjaardag, met hoogtepunten uit al zijn series.

Het is een fascinerende vraag. Toen Corbijn¬†begon met fotograferen – rockbands voor muziektijdschriften in de jaren ’70 en ’80 – speelde de kwestie nog geen enkele rol. Nu hangen foto’s uit die periode als kunst in een van onze grootste musea.

Wat maakt een foto kunst? Dat alles tot in de puntjes voorbereid en uitgedacht is? Dat een foto technisch perfect is? Dat ze een verhaal vertelt? Dat¬†ze¬†raakt? Is die vraag eigenlijk wel te beantwoorden? Beauty is in the eye of the beholder. Corbijn’s foto’s waren niet altijd technisch perfect en soms had hij maar een paar minuten om iemand vast te leggen. En toch…

Marlene Dumas

Nick Cave

Kate Moss

Twee meisjes bij foto Corbijn

Dames bij foto's Corbijn

Miles Davis

a.somebody

Vrouw bij foto's Anton Corbijn

Zit het hem dan vooral in dat ‘raken’? Wat doet hij daarvoor? Zijn modellen poseren, maar ook weer niet. Ze poseren, maar ze zijn √≥√≥k zichzelf. Ze tonen hun kwetsbaarheid, hun naaktheid. En dat raakt de kijker. En maakt dat een foto naar het hart gaat.

Een paar dagen terug zag ik de documentaire ‘Erbarme dich‘ in het filmhuis. Verhalen van mensen die in hun leven geroerd zijn door de Matth√§us Passion. Een prachtig samenspel van klank, verhaal en beeld. Natuurlijk, de muziek was kunst, Bach, hoogste kunst. Maar ook de regie en het camerawerk waren dat. Musici en publiek – een Amsterdams daklozenkoor dat het lijdensverhaal ensceneert – werden in al hun kwetsbaarheid vastgelegd. Prachtige lichtval, een camera die heel dichtbij durfde te komen. Alle maskers af. En dan de muziek laten binnenkomen.

Als het Gemeentemuseum nog een zaaltje vrij heeft? Dan weet ik wel wat beelden die daar kunnen hangen!

Buitje

Nee, ik ging NIET de stad in om te fotograferen. Ik ging een megagrote zak drop kopen bij de drogist omdat ik al dagen de longen uit m’n lijf hoest. Kerstkaarten, inpakpapier, een agenda. Dat soort zaken die je in de maand december nodig hebt. En nee, ik ging NIET fotograferen.

Tot er opeens een waanzinnig donkere lucht over de binnenstad trok. De zon daar dwars doorheen begon te schijnen. Alle kleuren drie keer zo intens werden. En er een knallende bui losbarstte.

WAAAAAAR is de camera?!

Dagelijkse Groenmarkt Den Haag
Dagelijkse Groenmarkt voor de bui

Grote Halstraat Den Haag
Grote Halstraat na de bui

Hofvijver Kerstmarkt in opbouw
Spectaculair licht rond de Hofvijver met Kerstmarkt in aanbouw.

Meer weten over de Kerstmarkt? Aanstaande woensdag staat de Gl√ľhwein¬†klaar.

Gastfotograaf

Op zoek naar informatie over macrofilters (alternatieven voor macrolenzen, waar je het kleine grut mee vast kunt leggen) stuitte ik onlangs op het blog van een gepassioneerde fotografe: Nin Fotografie. Niet alleen vond ik daar precies de informatie die ik zocht; ik vond ook nog iets anders érg léuks! Ik las namelijk dat zij andere fotografen de mogelijkheid biedt gastfotograaf te zijn op haar website. Om op die manier zichzelf en eigen werk te presenteren.

En nu – een aantal weken later – sta ik zomaar ‘in the picture’ op haar site. Trots.

theatergordijn

Tromgeroffel.

Hoogge√ęerd publiek

Laat de voorstelling beginnen

 

Vlindertuin

Vriendin N. heeft een vlindertuin op een volkstuinencomplex in Wassenaar. Geen tropische kas met exotische soorten, maar een wilde tuin vol bloemen en struiken die vlinders aantrekken. Ze onderhoudt hem samen met een goede vriendin van haar. En hij is prachtig deze zomermaanden! Het geurt, het kleurt en het zoemt er van de insecten. Op verzoek ben ik langs gekomen met de camera. Terwijl N. en haar vriendin de handen stevig uit de mouwen steken, sluip ik met mijn camera van struik naar struik om de vlinders heimelijk te naderen en mooie kleuren en composities te vangen. De tuin is een feest om te fotograferen.

“Het is grappig” vertelt N. “Eerst vonden de andere tuinders het maar raar, zo’n wilde tuin waar we de natuur grotendeels haar gang lieten gaan. Een volkstuin was voor moestuintjes. Voor je eigen tomaten en snijboontjes en hooguit wat bloemen in mooie perkjes. Maar nu de tuin volgroeid is, zijn ze hier niet meer weg te slaan! Allemaal komen ze even kijken. En als ik met iedereen een praatje zou maken, zou ik gewoon niet meer aan tuinieren toekomen!”

De foto’s vallen in goede aarde. “Is dit echt onze tuin?” En dan weet ik weer waarom ik zo van fotografie hou. Het gewone bijzonder maken. Een andere manier van kijken, een ander perspectief. Dichtbij komen. En dan nog dichterbij. Iemand nog een nieuwe tuin in de aanbieding?

Klik op een van de foto’s voor een diavoorstelling

Klaprozen

Een paar dagen terug stonden ze er opeens. Fantastisch vurige klaprozen langs het fietspad over het Prins Bernhardviaduct. Een stukje niemandsland met kale muurtjes, harde wind, zanderige grond en heel veel zon. De klaproos is er in z’n element. En ik ook, toen ik er gisteren met m’n camera was. Wat zijn het toch een magische bloemen! Voor het oog zo kwetsbaar met hun lange dunne stelen en tere kroonbladen waar de wind vrij spel op heeft. Maar in werkelijkheid zo krachtig in hun diep scharlakenrode verschijning. Ze goed vastleggen is de kunst. De kleuren zijn¬†schitterend,¬†de grijze muurtjes een geweldig decor, maar het klappert en wappert alle kanten op. Uiteindelijk is het toverwoord sluitertijd. En geduld. Maar bovenal: genieten. Want dit is toch wel het neusje van de zalm voor fotografen.

Klaproos

Klaproos

Klaproos

Klaproos

Klaproos