Pokémon

“Ik heb ‘m! Ik heb ‘m! Ik heb ‘m!” Een dertiger met kale kop danst met extatische bokkensprongen de parkeerheuvel van Kijkduin af. Een van de meest bijzondere Pokémons, met veel geduld en evenzoveel geluk, zojuist gevangen op z’n telefoon. Terwijl hij – in volledige verrukking – zijn auto weer opzoekt, klauteren mijn zusje, haar vriend, mijn twee kleine neefjes en ik  de heuvel op richting het strand. Een rustig avondje Kijkduin. Dachten we. Volledig vergeten dat de Pokémonrage zich exact hier tot een Haags hoogtepunt heeft ontwikkeld. Het anders vrij lege Deltaplein ziet zwart van de Pokémonjagers. Jong en oud verslaan het ene beest na het andere, want hier – ja, juist hier –  kun je tientallen ballen en andere voorwerpen krijgen waarmee je die kleine monstertjes kunt vangen. En als je héél veel geluk hebt, en vooral héél hard kan rennen, vang je misschien zo’n zeldzame draak, of vogel, of wat voor beest ook. En kun je weer flink wat ‘levels’ verder. Het spel is een enorme rage en het legt de horeca van de badplaats bepaald geen windeieren.

Wij wurmen ons door de massamenigte heen en bereiken net op tijd ongeschonden het strand. Nog geen twee minuten later horen we lawaai, gejoel, geschreeuw en dreunt de volledige meute naar de andere kant van de boulevard. Op zoek naar het zonderlinge strandmonster dat zich daar heeft verschanst.

En zo ziet dat er dan ongeveer uit….

Pokemon gekte Kijkduin (1)

Pokemon gekte Kijkduin (6)

Pokemon gekte Kijkduin (2)

Pokemon gekte Kijkduin (7)

Pokemon gekte Kijkduin (3)

Pokemon gekte Kijkduin (5)

Pokemon gekte Kijkduin (4)

Kleurrijk Den Haag

Wie dit jaar niet op het Rotterdamse Zomercarnaval wilde wachten, kon gisteren alvast zijn hart ophalen in het centrum van Den Haag. Daar trok ’s middags een fantastische kleurrijke en muzikale stoet door de straten, begeleid door opzwepende brassbands. The Hague Cultural Parade liet bruisend en swingend de diversiteit van de stad zien. Tientallen groepen, uit onder andere Sudan, Uganda, Brazilië, China, Nigeria, Bulgarije, Angola en Marokko liepen mee in de parade, die dit jaar als thema ‘solidariteit’ had. Eindpunt was het Huijgenspark, waar op deze warme, zomerse dag nog lang nagefeest werd.

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

Haagse Culturele Parade 2016

 

Hippe historie

‘Haagse historie is HIP’, kopten onlangs vrijwel alle Haagse kranten. Nu is naar mijn idee de Haagse geschiedenis nooit saai geweest, met graven, stadhouders, prinsen, koningen en politici als residenten (o ja, natuurlijk niet te vergeten het klootjesvolk). Maar deze kop prikkelde toch genoeg om verder te lezen. Wat blijkt: Den Haag heeft sinds kort een vijftal HIP’s, Historische Informatie Punten én een nieuwe website: haagsehistorie.nl. De HIP’s zijn gevestigd in bibliotheken en willen Hagenaars en Hagenezen op een laagdrempelige manier in aanraking brengen met hun eigen geschiedenis, in het bijzonder die van hun wijk. Twintig lokale historische verenigingen hebben hun krachten ervoor gebundeld, en binnenkort verschijnt een nieuw historisch magazine.

Toeval of niet, maar sinds kort ligt er in de Haagse boekwinkels ook een interessant boekje: De kleine Geschiedenis van Den Haag voor Dummies. Reuzehandig voor wie zich zojuist voorgenomen had mee te doen aan het volgende seizoen van Van alle tijden, met specialisatie het Haagse Hof of wie al langer een bezoekje aan boekhandel Van Stockum aan het Spui overwoog. De auteur van het klein-maar-fijne dummieboekje is daar namelijk werkzaam en beslist bereid zijn geesteskind voâh jâh te signere.

Over interessante Haagse boekjes gesproken. Voor wie op dit moment zijn welverdiende zonvakantie aan het boeken is en niet te ver van huis wil, heb ik nog een puike tip. Reisgids Binnenhof van satirisch magazine De Speld. Met een constante temperatuur van 20 graden Celsius, elke dag gratis theater, een zwembad voor de deur, een rijke architectuur, een dynamische geschiedenis en niet te vergeten ruim 16 kilometer aan wandelpaden en luxe zetels om daarna de benen te strekken, is er toch nauwelijks een idealer reisbestemming voorhanden? Wel snel boeken, want het complex gaat vanaf 2020 ruim 5 jaar dicht. Kun je nog mooi even geschiedenis schrijven.

 De Speld Reisgids Binnenhof
Foto: omslag reisgids Binnenhof

Standbeild

Sinds vandaag is Den Haag een nieuw standbeild rijker. Het Haagse Jantje aan de Hofvijver heeft – letterlijk – stevige concurrentie gekregen, met een meer dan drie ton zware Haagse Harry aan de Grote Markt. Een indrukwekkend eerbetoon aan Marnix Rueb, geestelijk vader van deze Haagse stripheld, die eind 2014 overleden is. Ondanks sneeuw, hagel en kou was Den Haag en masse uitgelopen voor de onthulling. Cabaretier Sjaak Bral en wethouder Joris Wijsmuller hielden speeches en in bijzijn van Ruebs broer Robert-Jan en dochter Jody Koppers werd de kleurrijke kolos feestelijk gelanceerd.

En niet alleen en plein public, maar ook achter de schermen vonden vandaag twee bijzondere onthullingen plaats. Een nieuwe taalversie van denhaag.com, compleet in het Haags. En een tool om je eindelijk eens te meten met die expressieve Hagenees. Of zoals de site het zelf stelt: Met dit lekkere taultsje ken iederein Haags schrèvûh! (of lulle). Beide eveneens als eerbetoon aan Marnix Rueb.

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

 

Gans

Wat kun je als gans, neergestreken op de Koekamp, maar beter nalaten op deze eerste vriesdag van het jaar? Te veel in stilte nadenken wat je er toch toe had gebracht deze winter in de Haagse kou door te brengen. En was het vandaag ook niet zoiets als Blue Monday? Voor je het weet zitten je flappers vast aan het bevroren wateroppervlak en staan opeens Dierenambulance en Brandweer voor je inmiddels bleek geworden snavel.

Vandaag deed tijdens lunchtijd om en nabij het hertenkamp een nieuw soort overheidsmedewerker zijn intrede. Niet de raam-, maar de rampambtenaar liet zich in groten getale zien. Een gans vastgevroren in het water en een duiker van de brandweer die hem moest bevrijden: heel wat meer spektakel dan tijdens een standaard lunch in zo’n kale kantoorkantine.

Gelukkig voor de gans en iets minder fortuinlijk voor alle verwachtingsvolle toeschouwers, zat hij toch niet zo vast als gedacht. De heldhaftige redding bleef uit. Het dier wist zichzelf los te rukken, nog voor de duiker hem had bereikt en vloog met krachtige slagen naar een ander gedeelte van het water, dicht tegen het Malieveld aan. Om vervolgens met tien andere ganzenvriendjes nog even vriendelijk voor mijn lens te poseren. Maar niet te lang op één plek jongens, niet te lang. Anders komen die rampambtenaren straks nooit meer aan het werk!

Brandweer en Dierenambulance bij Koekamp
Brandweer en dierenambulance bij de Koekamp

Brandweer op Koekamp Den Haag
Een duiker van de brandweer gaat te water. Foto: 0174 meldingen Haaglanden

Ganzen in water Koekamp
De gans weet zichzelf los te rukken uit het ijs

Duiker brandweer in water Koekamp
De duiker keert terug naar de kant. Hopelijk isoleert zijn pak goed!

Ganzen op ijs Koekamp
Nog even allemaal op een rijtje voor de fotograaf

 

Ceremonie

Vanochtend even na tienen. Ik fiets op de Mauritskade op weg naar een afspraak in Bezuidenhout, als ik opeens koninklijke koetsjes de Parkstraat op zie draaien.

Gedachten borrelen op.

O, vast een oefening voor Prinsjesdag volgende week.
O, wacht eens, nee… woensdagochtend: ontvangst van de nieuwe ambassadeurs op Paleis Noordeinde!
O, maar dat wil ik zien! Nu woon ik potdorie al 10 jaar in Den Haag en dit heb ik nog nooit gezien!
Maar ik heb NU een afspraak! 😦
Maar ik wil dit NU zien! 🙂 (want het is prachtig mooi weer én ik heb mijn fototoestel bij me….)

Het einde van het verhaal laat zich natuurlijk raden. Ik geef een ruk aan mijn stuur en trap met flinke vaart de Amaliastraat in. Afspraak heeft mobiel en kan ik vragen even te wachten. Koning op Noordeinde heeft vast ook mobiel, maar uhm… kan ik denk ik niet vragen even te wachten.

En zo zie ik even later hoe de ambassadeurs van Canada, Letland, Sri Lanka en Zweden hun geloofsbrieven komen aanbieden aan Willem-Alexander. Een prachtige ceremonie met galarijtuigen begeleid door ruiters van de Bereden Marechaussee. Allemaal in ceremonieel tenue. Een eresaluut van vier roffels, het volkslied van het land van de diplomaat, een inspectie van de erewacht en bij vertrek opnieuw vier ereroffels.

Naast me staan twee Spaanse dames. ‘Waar is Máxima dan? Komt Máxima nog naar buiten?’

Ik maak foto’s en de tijd vliegt. Dan kijk ik op mijn horloge en schrik. Een afspraak had ik!
Niet een beetje te laat, maar heel erg!

Onderweg maar even broeden op een diplomatiek excuus!

Nieuwe ambassadeurs Noordeinde Nieuwe ambassadeurs NoordeindeNieuwe ambassadeurs NoordeindeNieuwe ambassadeurs NoordeindeNieuwe ambassadeurs Noordeinde Nieuwe ambassadeurs Noordeinde

Storm

Vriendin C. en ik zouden vanmiddag gaan wandelen. Aan de kust. Vlak voor we vertrokken, stuurde ze het weerbericht door. “Zware regen- en onweersbuien trekken woensdagmiddag en -avond over Nederland. Lokaal kunnen ze zeer gevaarlijk worden en mogelijk gepaard gaan met krachtige windstoten van meer dan 100 km per uur. Het zwaartepunt ligt in de kustgebieden.”

Vriendin C. zat behoorlijk in dubio. Ik had natuurlijk ook geen zin in een nat pak, maar opkomend onweer en dreigende luchten aan de kust zijn om te fotograferen zo ongeveer het mooiste dat er is. Dus ik moest wat overtuigingskracht inzetten. “Kijk eens naar de lucht”, zei ik. “Nog helemaal blauw! Kijk eens op de weer-app. Nog helemaal geen regen! En weet je wat, we gaan met de tram. Zodra het gaat druppelen, sleur ik je direct weer mee naar de halte!”

Uiteindelijk barstte het noodweer pas om acht uur ’s avonds los. En hadden wij nog een prachtige middag. Met warme zandstormen, reuzenschommels in de duinen, heerlijk Hollandse luchten en een zandbak vol zand in de schoenen bij thuiskomst.
Zuiderstrand schommel
Een schommel in de duinen. Die stond er nog niet eerder.
Zuiderstrand kustlijn
Mooi zacht licht aan zeeZuiderstrand zandstorm
Een warme wind met flinke zandstormenDreigend onweer
Pas ’s avonds wordt het onheilspellendOranje lucht tijdens noodweer
Midden in het onweer; code oranje krijgt een nieuwe betekenis

Zonder zon

Wie in ‘an office with a view’ werkt, moet ervan profiteren. En helemaal op dagen dat er een uniek natuurverschijnsel plaatsvindt. Collega I. – net als ik gepassioneerd fotografe – organiseerde vandaag een heuse eclips-party op de 17e etage van ons kantoor.

Alleen: waar was de zon?
En viel er wel wat te vieren zonder zon?

Waren wij nu in de wolken? Of toch weer niet?
Dat was best al wat filosofie op de vroege ochtend.

Uiteindelijk waagden we ons rond 10:00 uur naar boven. En omdat we de zon ECHT NIET konden vinden, deden we al snel een beroep op de onvolprezen Google Sky Map [Zoek: Zon], om te voorkomen dat wij naar een Orion of Jupiter zaten te staren.

Aha. Daar moest de zon dus staan. Maar daar was het HEEL ERG GRIJS.

Google Sky App zonsverduistering
Met de Google Sky Map zoeken naar de zon

Bezuidenhout in wolken
Grauw en grijs boven het Haagse Bezuidenhout 

Dus wij trainden ons geduld. En babbelden met collega’s. En keken naar de legopoppetjes beneden ons die ook omhoog tuurden in het grijze niets.

Eén voordeel: eclipsbrilletjes hadden we niet nodig.

Collega’s kwamen en gingen. Niks te zien. Maar I. en ik hielden vol.

Totdat we opeens een lichtvlekje zagen. En nog één. En nog één. En toen opeens: een heel klein nageltje. Eén seconde en weg. En nog een nageltje. Duidelijker nu! De eclips. We zagen de eclips! En hij werd alleen maar mooier!

Waarachtig in de wolken. Geraakt door een natuurverschijnsel dat zelfs de 21e eeuwse mens in zijn kantoor nog steeds weet te beroeren. Collega I. had gelijk: party time!

Zonsverduistering Den Haag
De eclips. De maan schuift voor de zon en laat een maantje achter.

Rothko

Verleden week was ik in het Gemeentemuseum, waar momenteel werken van Mark Rothko worden geëxposeerd. Rothko, van Joods-Russische afkomst en opgegroeid in Amerika, maakte kunst die de ziel moest roeren. Zijn eigen ziel, maar ook die van zijn publiek. Enorme, metershoge doeken waar je als kijker ingezogen kan worden. En die raken aan de meest universele emoties als angst, extase, tragiek en euforie.

Ik vond zijn schilderijen bijzonder om te zien, maar voelde me er niet toe aangetrokken. Ik vond het vooral interessant om naar de andere bezoekers te kijken. Hoe ze stil stonden voor een doek, het schilderij binnen lieten komen. De handen in de zij, het hoofd iets naar links, naar rechts. Doet het me wat? Misschien een stapje achteruit? Contemplatie. Rust. Bezinning. In een overvolle museumzaal.

Ik maakte foto’s. Van hen die keken. Wat lastig was, want mensen doken weg zodra ze de camera zagen. Zich welgemeend verontschuldigend: ‘Sorry dat ik in uw beeld sta’.

Onderweg naar huis voelde ik dat er iets met de foto’s was. Ik wist niet wat. Pas toen ik ze goed bekeek, en in Photoshop flink wat schaduwen wegpoetste die in de donkere zaaltjes waren meegekomen, zag ik het. De reden waarom mensen zich aangetrokken voelen tot een kunstwerk. Natuurlijk is het voor de hand liggend. Maar toch. Eerst zien, dan geloven. Prachtig!

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko

Bezoeker voor Rothko