Jaroussky in Den Haag

“Niet meer van deze wereld, zo hemels”, schreef De Telegraaf ooit over een concert van Philippe Jaroussky, de beroemdste countertenor van het moment. Afgelopen weekend was hij hier, in Den Haag. Samen met de eveneens befaamde Franse alt en dirigente Nathalie Stutzmann. Een concert georganiseerd door Fred Luiten. Barokmuziek van Händel en Vivaldi zongen ze, lyrische aria’s van lang vergeten operahelden.  Met een groepje vrienden was ik erbij. En het was grandioos!

Jaroussky Den Haag1
Lange rij voor de Philipszaal

Al heel mijn leven heb ik een zwak voor countertenoren en jongenssopranen (zóó mooi, ik zit soms totaal overrompeld hun YouTube-filmpjes te bekijken), maar Jaroussky staat voor mij onbetwist op nummer 1. Hij zingt niet alleen subliem, maar is ook nog eens ongelooflijk schattig. Kun je dat zeggen van een 36-jarige Fransman? Ja hoor, sans doute!

Daar stond-ie dus, op het podium van de Anton Philipszaal, zij aan zij met Nathalie Stutzmann, en achter hen Orfeo 55, Stutzmanns eigen barokorkest. Het enige minpuntje dat je zou kunnen noemen, was dat de zaal te groot was voor deze toch meer intieme dan grootse uitvoering. Maar het optreden zelf, wat een bevlogenheid! Het orkest: strak, ritmisch en van grote klasse. Stutzmann: één brok energie als ze voor haar muzikanten staat, maar dan, als ze zich omdraait naar het publiek om zelf te zingen, ontroerend, teder, intens. En dan Jaroussky: lyrisch en meeslepend, hij laat je niet meer los.

Jaroussky Den Haag2

Op hun best waren ze in hun duetten, van zwaar ontroerd tot dolkomisch. Stemmen die volledig in elkaar opgingen. Hij hoog, zij laag, theatraal en aan elkaar gewaagd. Twee toegiften kreeg het publiek. Als eerste het hartverscheurende “Son nata a lagrimar” (ik ben geboren om te huilen) van Händel. [opname gemaakt tijdens DWDD-uitzending]

En vervolgens het hilarische “E vuoi con dure tempre” (dat onverbiddelijke karakter van jou), eveneens van Händel. [amateuropname vanuit de zaal]

Na afloop was er een signeersessie. En natuurlijk moesten wij in de rij, zo’n kans laat je niet schieten. En vanzelfsprekend moest ook het snoepje op de foto. Klik. Klik. Met z’n biertje. Encore! Encore! Encore!

Stutzmann Den Haag
Stutzmann signeert haar nieuwste cd

Jaroussky Den Haag3
Biertje en bonbons voor Jaroussky 

PS: ik was niet de enige enthousiaste concertganger

Poespas

Op weg naar mijn werk fiets ik dagelijks door de Heulstraat, een deftig zijstraatje van het Noordeinde. Halverwege zit een stijlvolle interieurwinkel waar altijd een opzichtig bankstel in de etalage pronkt. En soms ligt daar – midden op de bank – een poes. Toen ik er voor het eerst langs kwam, dacht ik dat het de kat van de eigenaar was. Lekker lui in het zonnetje. Maar allengs kwam ik erachter dat de poes deel uitmaakte van de inventaris. Een namaakkat, maar niet van echt te onderscheiden. Fantastisch! Zo’n kat wilde ik ook wel.

Maar het bleef bij wensen, en ik kocht de kat niet. Want ja, wie koopt er nou een nepkat? Ondertussen wisselden in de etalage langhaar, korthaar en lapjeskat elkaar af. En de tijd verstreek. Tot ik onlangs met mijn kamerkoor een concert voorbereidde met als thema Gezellie!: veel hoogromantisch repertoire en een paar echte meezingers. Er waren accessoires nodig. Een paar van ons zouden gaan breien op het podium. Maar wat kon daar nog meer bij? En zo kwam opeens de kat weer in beeld!

Poes Simon

De ogen van de verkoper glunderden toen ik hem naar de kat op het bankstel vroeg. Een zwart harig hoopje met witte pootjes en een wit snoetje. Dit was poes Simon en zijn laatste exemplaar. Die katten bleven in trek. Een paar keer had hij al besloten de poes uit zijn voorraad te halen. Je moet toch ook eens vernieuwen? Maar klanten bleven er maar om vragen. En tja, stiekem vond hij het zelf toch ook wel leuk als oude Haagse dametjes met hun vingers tegen het raam tikten om te kijken of het beestje zou reageren.

Poes Simon ging mee naar huis en kreeg een mooi plekje op de fauteuil in de hoek van de kamer. Zijn gladde vacht glom prachtig in het zonlicht. Hij krulde zich op, gaf een paar kopjes en viel in een diepe slaap.

Kort daarna had Simon zijn primeur als concertkat. Terwijl wij kwinkeleerden lag hij prinsheerlijk op een zacht kussentje op het podium, en als onze dirigent aan het woord was, nestelde hij zich behaaglijk op onze schoot.
Het enige commentaar dat ik achteraf van hem kreeg, was dat we wel erg veel over andere beesten zongen, maar niet over poezen. Hij had flarden waargenomen van lammetjes, vlinders, bijen, kraaien en krekels, en heel veel zingende vogels. Dat deden we toch niet expres? Ik stelde hem gerust. Volgende keer zouden wij samen zingen. Een duet helemaal naar zijn aard. Simon knorde tevreden. Miaaaaauuuuw!

Vredesbuitje

Nu ik al zoveel items aan het Vredespaleis gewijd heb, kan er best nog wel eentje bij. Natuurlijk moest ik ook zelf naar één van de concerten, en dat werd Music and Peace met Cantamus Alati, het Haags Toonkunstkoor en het Westlands Mannenkoor. Het begon nog veelbelovend met een blauwe lucht en droge entree. Maar al snel pakten zwarte wolken zich boven ons samen en kwam het met bakken uit de hemel. En het hield niet op. We kregen poncho’s, en nog meer poncho’s en nog veel meer poncho’s, maar het mocht niet baten: we werden nat. Zeiknat. Maar de muziek was prachtig, de lichtshows spectaculair (evenals de prijzen van de koffie…) en tja, je moet toch wat over hebben voor een paar unieke concertfoto’s!

Concert in tuin Vredespaleis

Concert in tuin Vredespaleis

Concert in tuin Vredespaleis

Concert in tuin Vredespaleis

Concert in tuin Vredespaleis