Verlies

Een wonderlijke dag vandaag op Scheveningen. Precies om twaalf uur vanmiddag ging de Pier weer open, na bijna twee maanden dicht te zijn geweest. Ik wist het niet, en was toevallig een van de eerste bezoekers. Glundering en opgetogenheid alom bij het horecapersoneel dat zich nu voorbereidde op take-away en echte opening van hun zaak. Het was nog zeer rustig, die eerste uren, maar wat was het heerlijk om weer over het bovendek te kunnen lopen met de wind in je haren. Eenrichtingsverkeer, dat wel. Bovenlangs heen, onderlangs terug, prima te doen. Maar dan, zo’n twee kilometer verderop, bij die andere pier, een gemeenschap in rouw. Vijf jonge mannen in de bloei van hun leven verzwolgen door de zee op een prachtige avond in mei. Niet te beschrijven. Niet te bevatten. Tientallen boeketten bloemen werden vandaag bij surfclub The Shore neergelegd, terwijl even verderop helikopters van kustwacht en politie bleven zoeken naar het lichaam van het vijfde slachtoffer dat nog niet is gevonden. In het zand overal groepjes van rozen, en vrienden en familie die steun zoeken bij elkaar. Wat een verdriet. Wat een groots verlies in zulke stralende dagen.

rozen op strand Scheveningen
bloemen voor slachtoffers surfdrama Scheveningen
vijf rozen op het strand Scheveningen
rozen op het havenhoofd van Scheveningen
politiehelikoper boven rozen op het strand
eenrichtingsverkeer op Pier Scheveningen
leeg bovendek Pier Scheveningen

 

Vlindertuin

Vriendin N. heeft een vlindertuin op een volkstuinencomplex in Wassenaar. Geen tropische kas met exotische soorten, maar een wilde tuin vol bloemen en struiken die vlinders aantrekken. Ze onderhoudt hem samen met een goede vriendin van haar. En hij is prachtig deze zomermaanden! Het geurt, het kleurt en het zoemt er van de insecten. Op verzoek ben ik langs gekomen met de camera. Terwijl N. en haar vriendin de handen stevig uit de mouwen steken, sluip ik met mijn camera van struik naar struik om de vlinders heimelijk te naderen en mooie kleuren en composities te vangen. De tuin is een feest om te fotograferen.

“Het is grappig” vertelt N. “Eerst vonden de andere tuinders het maar raar, zo’n wilde tuin waar we de natuur grotendeels haar gang lieten gaan. Een volkstuin was voor moestuintjes. Voor je eigen tomaten en snijboontjes en hooguit wat bloemen in mooie perkjes. Maar nu de tuin volgroeid is, zijn ze hier niet meer weg te slaan! Allemaal komen ze even kijken. En als ik met iedereen een praatje zou maken, zou ik gewoon niet meer aan tuinieren toekomen!”

De foto’s vallen in goede aarde. “Is dit echt onze tuin?” En dan weet ik weer waarom ik zo van fotografie hou. Het gewone bijzonder maken. Een andere manier van kijken, een ander perspectief. Dichtbij komen. En dan nog dichterbij. Iemand nog een nieuwe tuin in de aanbieding?

Klik op een van de foto’s voor een diavoorstelling

Love The Hague

Zaterdagochtend. Heb me net lekker op de bank geïnstalleerd met de krant, wanneer plotseling de bel stevig klingelt. Ik kijk op mijn horloge en weet genoeg: bekeringstijd! Sinds ik een jaar geleden een paar krantjes heb aangenomen van een Jehova’s getuige, hebben ze me in het vizier. Ook al heb ik daarna heel aardig en lieflijk en vriendelijk en warm en oprecht laten weten dat ik geen interesse meer heb. Nooit elke week, maar altijd zaterdagochtend. En altijd tegen koffietijd. Volharding leidt tot het doel.

Groot is dan ook mijn verbazing als ik vervolgens mijn buurman nog half in zijn pyjama voor de deur aantref. Oké, knop om. Dit was niet wat ik dacht dat het was. Met een kleine buiging, als ware het een verontschuldiging voor zijn nachtelijke kledij, laat hij weten dat hij iets voor me heeft. “Ze waren gisteren hier voor je, maar je was er niet… Je hebt iets geschreven ofzo….? Een blog….?” Vervolgens loopt hij zijn woning in om drie tellen later terug te komen met een prachtige bos bloemen. Ik sta totaal verbouwereerd in de deuropening. Van wie is dit? Waar heb ik dit aan verdiend? Heb ik een stille blog-aanbidder? Mijn buurman weet het allemaal ook niet. Hij heeft het gewoon maar aangenomen.

Gerbera's

Volkomen verrast neem ik het boeket mee naar binnen. En zoek ik gretig naar een kaartje tussen het groen. Het zit verstopt, maar – gelukkig – het is er: “Bedankt voor je geweldige blogs over Den Haag! Je bent geweldig! #LoveTheHague | @Love The Hague

Alleen nog maar meer vragen nu. Wie, wat, waar, hoe? @Love The Hague ken ik van Twitter. Ze zijn een paar maanden geleden actief geworden, maar sturen vooralsnog alleen berichtjes van anderen door. En het is niet duidelijk wie er nu achter het account zit. Even later zie ik op hun tijdlijn dat ze ook een aantal anderen met liefde voor Den Haag bloemen hebben gestuurd. Een marketingactie dus? Of toch niet helemaal? Het blijft voorlopig even met raadselen omhuld…

Maar mensen blij maken kunnen ze! En zorgen voor gratis reclame voor hun naam natuurlijk ook. Gewoon bloggers een bloemetje sturen. Het toetsenbord doet de rest 😉