Brandluchtje

Mijn avondmaaltjes zijn de laatste tijd niet zo smakelijk. De zonsondergangen zijn namelijk veel te mooi!
Wat dat met elkaar te maken heeft? Nou, alles!

Het gaat ongeveer zo. Ik ben in de keuken groenten aan het schoonmaken of heb rijst op het vuur gezet, en opeens zie ik vanuit mijn ooghoek dat de hemel steeds mooier kleurt. Soms voorvoel ik het ook en móet ik naar het raam lopen om te zien hoe de lucht eruit ziet. Vervolgens blijkt die Grandioos Geweldig Mooi te zijn.

Veel mensen die ik ken, worden dan heel blij. Ik niet: ik schiet in de stress. WAAR is mijn camera?? Ik MOET nu naar buiten! Vervolgens sleur ik het toestel uit de kast, draai ik als een gek de telelens erop en schiet als een speer het balkon op. SHIT. Het is koud! SHIT. Dit is zóóóó mooi!! Klik. Klik. Klik. F*CK. De witbalans staat nog op kunstlicht. Klik. Klik, KLik. F*CK. De ISO-waarde staat ook niet goed. RELAX man…

Adem in, adem uit. En dan komt eindelijk dat magische moment, dat ik weg raak van de wereld. Dat m’n camera goed staat ingesteld, dat ik geen kou meer voel en volledig opga in het moment. De zon zakt verder. Stralen van goud die door een wolkendek heen breken, paarse stroken, vergulde randen. De lucht staat werkelijk in brand. Onbeschrijflijk mooi.

Ik blijf fotograferen tot de zon geheel achter de huizen verdwenen is. En precies op dat moment, dat het allerlaatste straaltje dooft, weet ik het weer: OMG! De rijst! De boontjes! Het vlees! Hoe lang sta ik hier al? SHIT! STRESS!

Vijf minuten later zit ik aan de aangebrande rijst met bonenprut. Niet te (vr)eten natuurlijk. Maar wat daar op de camera staat, maakt alles ALLES goed!

Zonsondergang

Zonsondergang

Zonsondergang

 

Avondgoud

Ik was gisteravond op het strand. Uitwaaien met de camera. Het woei ongelooflijk hard. Alleen wat kite-surfers en een jonge vrouw met een klein jachthondje waagden zich aan de kustlijn. Terwijl de golven beukten en de wind brulde, probeerde ik mijn camera zo stil mogelijk te houden. Bijna onbegonnen werk. Ik knipte: de roze wolken, de gele wolken, de gouden wolken. Wat een geweldige schoonheid! Toen kreeg ik de vrouw voor mijn lens, met haar hondje. Als zij dook, dook hij ook. Als zij sprong, sprong hij ook. In alles imiteerde hij haar perfect. Een prachtig spel.

Toen ze uitgezwommen waren, liep ik naar ze toe. Of ze misschien wat foto’s zou willen hebben.
Tot mijn grote verbazing bleek ik haar te kennen. Pas van dichtbij zag ik dat het een oud-huisgenoot was, van toen ik nog in het Zeeheldenkwartier woonde. Ja, ze wilde heel graag wat foto’s zien. En met mij bijkletsen. En zo zaten we even later bij de Kwartel aan een goede wijn onze levensverhalen te delen. Terwijl de horizon zich nog spectaculairder toonde: rood, paars, zwart. Tot het hartstikke duister was buiten. Vervolgens terug over een stikdonker duinpad. Nu zijn mijn witte gympen zwart (tja, die modder zag ik echt niet) en heb ik  een kort nachtje achter de rug. Maar jongens, die zomeravonden… Wat een spektakel!

Avondgoud
De vloedlijn als slangenhuid. Klik voor vergroting.

Avondgoud
Vrouw en hond in de branding. Klik voor vergroting.