Fagioli

Ik heb in mijn leven twee wandelende archieven. Vriendin M., mijn geheugenarchief. Die vaak tot in detail nog weet wat ik 5 jaar geleden op plek x tijdens gelegenheid y tegen haar heb gezegd of samen met haar heb gedaan. En mijn moeder, mijn knipselarchief. Die alles leest wat los en vast zit en sinds jaar en dag voor mij artikeltjes uit kranten en tijdschriften knipt over alles wat ik interessant vind: taal, fotografie, Haagse zaken, klassieke muziek… En die mij deze knipsels altijd liefdevol toespeelt als we elkaar weer een keertje zien.

Zo’n keertje was op Eerste Kerstdag toen ik van haar een artikel uit Trouw kreeg: “Een stem om serieus te nemen”. Over de Argentijnse countertenor Franco Fagioli. Een fenomeen, volgens de schrijver van het stuk. Een tenor die altijd zijn jongenssopraan gecultiveerd had en pas tijdens zijn studie piano aan het conservatorium ontdekte dat je met zo’n stem ook je brood kunt verdienen. Wie mij kent, weet dat ik al jaren een zwak heb voor countertenoren. Onthutsend, aangrijpend, zang die je naar de strot grijpt. Maar vooral: ontroerende muziek. Dat was mijn beleving tot nu toe. Tot ik op Tweede Kerstdag die Franco Fagioli wel eens live wilde horen. En ik de volgende 10 minuten ‘flabbergasted’ achter YouTube zat bij het beluisteren van een waanzinnige barok-aria die hij zong. Een castratenrol. Totaal overdonderd. Overrompeld. Dit had ik nog nooit gehoord en dit was fenomenaal! Een coutertenor met de kracht en het timbre van een mezzosopraan. Die een duizelingwekkend bereik heeft van contra-alt tot echte sopraan. En die ook nog eens fantastisch kan acteren!

Franco Fagioli
foto: website Franco Fagioli

Aan de reacties onder de video te lezen, was ik niet de enige die zich alleen nog maar in superlatieven kon uiten. Van “Ik heb gisteren de DVD van deze opera gekregen en het is mijn beste kerstcadeau ooit!” tot “Ik voelde me net een debiel met mijn vinger vastgeplakt aan de repeatknop, maar ik kón gewoon niet anders”.

Dit is waarlijk een stem om serieus te nemen. Maar vooral een stem om héél erg van te genieten. Met trots presenteer ik
Franco Fagiolo: “Vo solcando un mar crudele” (ik doorkruis een wrede zee) uit de opera Artaserse van Leonardo Vinci (1730)

Y mille grazie a mamma!

3 thoughts on “Fagioli

  1. We kunnen elkaar de hand schudden als het om onze reactie op ‘Vo solcando’ en Franco Fagioli aankomt. Ik had hetzelfde gevoel van verbijstering als wat jij beschrijft, alleen een kleine elf maand eerder. Al sinds een jaar of twintig houd ik van de countertenorstem. Het begon met een prachtige CD met werk van Dowland, uitgevoerd door Drew Minter, en vlak daarna werk van Purcell, gezongen door Alfred Deller. Scholl volgde, Derek Lee Ragin (de stem achter de grote castraatrol van Farinelli in de gelijknamige film), James Bowman, de fantastische Oekraïense countertenor Yuriy Mynenko, die ik op BBC4 als eerste de finale van Cardiff Singer of the World zag halen (in 2009, en die hem wat mij betreft had moeten winnen), en toen Philippe Yaroussky, van wie ik alle CDs aanschafte.
    En dus ook de box met Artaserse.
    Helaas was ik net te laat om een van de laatste reeks geënsceneerde uitvoeringen in Frankrijk bij te wonen, en moest ik het doen met het concertante slotakkoord in het Concertgebouw, op 10 mei van dit jaar. Nu terugkijkend is het mijn mooiste herinnering van 2014, die live uitvoering van Artaserse. Daar stonden ze, Max Emanuel Cencic en ‘zijn’ band of countertenor brothers: Mynenko, Vince Yi, Valer Sabadus… En Franco…
    Het was verpletterend. Zelfs zonder de schitterende kostuums vlogen de vonken er van af, en klapte ik zo uitzinnig dat mijn ring me van mijn vinger vloog. Ook de reguliere bezoekers van de zaterdagmatinee wisten niet wat ze overkwam. Na afloop was het een gedrang van jewelste bij het signeren, alsof er een horde groupies op de heren dook, maar dan ‘oudere jongeren’. Ik werd pardoes opzijgeduwd door oude dametjes en heren, die iedere etiquette vergaten om een handtekening te bemachtigen of op de foto te kunnen met hun helden. Terwijl Cencic er wat mysterieus en stil bij sond, waren Sabadus en Fagioli een en al vrolijkheid ter rechter zijde, en Yuriy Mynenko ter linker. Ook ik, die in mijn eentje de gemiddelde leeftijd van het publiek al drastisch had doen dalen, gedroeg me als een mannelijk equivalent van een bakvis, maar dan wel iets beleefder. Mijn dag was volmaakt toen ik een handgeschreven opdracht in mijn CDs kreeg, terwijl mijn vrouw op de bank zat weg te zwijmelen onder de blikken van Sabadus.
    Maar zonder gekheid, Franco Fagioli is een primus inter pares: zijn bereik, de warmte van zijn stem, zijn ongeëvenaarde colloratuur, de androgyne kwaliteit, die je soms doet denken dat je naar Bartoli luistert, en inderdaad, ook zijn acteertalent en de inleving in de tekst. Luister ik naar zijn onvergelijkelijke uitvoering in Ambronay van Händel’s ‘Scherza infida’ (https://www.youtube.com/watch?v=gnK8DchYa1U) en de tranen springen niet alleen Franco zelf maar ook mij keer op keer in de ogen. Een stem uit duizenden! Mede om zijn fans in het buitenland een plezier te doen blogde ik, net als jij nu, recentelijk over Fagioli. Voor als je geïnteresseerd bent, zie mijn ‘Ode to Argentinian countertenor Franco Fagioli’ op http://chrisdokter.blogspot.nl/. En dank je dat je me weer laat herbeleven hoe heerlijk de ontdekking was.

    Chris

    • Hallo Chris, wat leuk, je uitgebreide reactie! Het leest alsof ik er bijna zelf bij was, daar bij die zaterdagmatinee. Dat moet geweldig zijn geweest! Dank ook voor de link naar je eigen blog. Van mij mag de kerstvakantie nog wel wat langer duren 😉 Genoeg moois nu om me helemaal in te verdiepen.
      Groeten, Sandra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s