Teruggestuurd

Het mooiste woord van deze week kwam uit de meest schrijnende context. Ik hoorde het op de televisie en was geroerd. Een prachtig woord in een hartverscheurend verhaal. Gelukkigheid. “Ze hebben onze gelukkigheid weggenomen“. Het ging over asielkinderen die jarenlang in Nederland hebben gewoond, in afwachting van een verblijfsvergunning. Hier ingeburgerd zijn, vloeiend Nederlands spreken, vriendjes hebben gemaakt, een toekomst zagen en vervolgens teruggestuurd zijn naar een land in oorlog, zoals Irak of Afghanistan. Een land dat ze niet kennen, waarvan ze de taal niet spreken en waar ze als verdacht worden gezien omdat ze jarenlang in het buitenland hebben gewoond.

Vliegtuig

Ze hebben mijn gelukkigheid weggenomen“, waren de woorden van Maryam. In Nederland een gelukkig meisje. In Kabul opnieuw op de vlucht omdat haar familie door de Taliban wordt bedreigd. Het woord ging rechtstreeks naar je hart. Omdat het niet bestaat en je tegelijkertijd zo ontzettend goed begrijpt wat ermee wordt bedoeld. Blijheid, vrolijkheid, gekheid, tevredenheid, droefheid, akeligheid. Ja, dat kennen we. Gelukkigheid. Nee, dat bestaat niet. Wonderlijke taal toch, dat Nederlands.

Maar nog wonderlijker, zo niet bizar en onbegrijpelijk het Nederlandse vreemdelingenbeleid dat oorlogsgebieden veilig verklaart en kinderen terugstuurt in de hoop “dat het uiteindelijk wel goed met ze zal gaan“‘. De VARA volgde een aantal van deze families en laat op indringende wijze zien wat er echt met deze kinderen gebeurt. “Uitgezet“, 4 weken lang op de woensdagavond. Over jongens en meisjes die hoopten op een betere toekomst en het komende kinderpardon niet hebben gehaald. Kijk ernaar en zie wat het met je doet.

Gelukkigheid niet verzekerd. Wel het schaamrood op je kaken dat je leeft in een land dat dit jarenlang heeft toegestaan.

2 thoughts on “Teruggestuurd

  1. Hartverscheurend was het. Een meisje terug in Kosovo met depressieve klachten. Ik ben er lang beroerd van geweest. Dat wij dit als land op ons geweten hebben.

    • Ja, het is om zo vreselijk verdrietig van te worden. Zonet de laatste aflevering gezien. 50% van de teruggestuurde kinderen raakt depressief en 25% krijgt zelfmoordneigingen. “Ja, de kinderen, die waren geen onderdeel van het beleid”. Hoe kortzichtig kun/kon je als regering zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s