Juweeltje

Vriendin M. zat achter de piano en zong: ‘Egidius, waer bestu bleven. Mi lanct na di, gheselle myn’. Een geheimzinnig, oud middeleeuws lied.
‘Van wie is het?’, vroeg ik, toen ze klaar was met zingen. Ik was geroerd. Het was prachtig.
‘Antoine Oomen’, zei ze. ‘Zal ik het nog een keer zingen?’ ‘Graag’, knikte ik en probeerde Antoine Oomen in mijn geheugen op te slaan.

Natuurlijk was ik zijn naam de volgende dag vergeten. Zoals met zoveel dingen waarvan ik denk ‘o, dat onthoud ik wel’ en waarbij ik dan later met schaamte moet vaststellen dat mijn geheugen vluchtiger is dan rook. Maar ik had geluk.

Een week later was vriendin M. jarig en na de taart en de nodige wijntjes zouden we met elkaar muziek maken. M. nam plaats achter de piano en een van haar vrienden begon te zingen: ‘Dit leven, zachtjes ken ik het, zachtjes loop ik eruit als een kind uit de zandbak, ik stroom vol met vredige zoetigheid’.
Ik was overdonderd. Weer zo’n intens mooi lied, met een melodie die rechtstreeks naar het hart gaat. En tekst van eigen bodem. Hans Lodeizen.
Ik hoefde niks te vragen.
‘Antoine Oomen’ zei ze.
‘Ik moet die naam onthouden, ik moet die naam onthouden’, repeteerde ik in mezelf, terwijl ik mijn laatste glas achteroversloeg.
‘Een donkergroen boek, in de bibliotheek’ voegde ze eraan toe.

Piano

Twee dagen later wist ik dat het boek donkergroen was en dat het in de bibliotheek stond, maar had ik geen flauw idee meer wiens naam erbij hoorde. Ik weet het aan de wijn. Dat voelde als een legitiem excuus.
Op internet probeerde ik het raadsel op te lossen. Tevergeefs. Voor het Egidiuslied waren te veel treffers om wijzer te worden, en de Nederlandse klassieke liedkunst leek ergens in de 17e eeuw een zachte dood gestorven.
Toch nog maar een keer vragen dan.

‘Die componist, je weet wel, van wie ik de stukken zo mooi vond. Hoe heette die ook alweer?’
Vriendin M. zuchtte. ‘Waarom schrijf je het niet op?’
Best goed idee eigenlijk. Ik trok mijn agenda uit mijn tas en krabbelde achterin ‘Antoine Oomen’

En toen ging het balletje rollen. Haalde ik de bladmuziek in huis. De bijbehorende cd. En er ging een wereld voor me open. Die van de Nederlandse poëzie op muziek: 25 songs set to Dutch Poems. Hans Andreus, Ida Gerhardt, Lucebert, Martinus Nijhoff en anderen, getoonzet door een getalenteerd componist die met zijn noten elk gedicht precies dat geeft wat het nodig heeft: uitbundigheid, verstilling, vrolijkheid, opstandigheid, eenzaamheid, berusting. Emoties die je ziel raken.
Gezongen gedichten. Wie zei dat het Nederlands niet zingbaar is voor klassieke zangers? Dat het altijd onder zou doen voor Frans of Italiaans? Wat een lariekoek.
De cd is een juweeltje en ik gun hem een veel groter publiek dan hij nu bereikt.
En ik gun de Nederlandse poëzie veel meer componisten als Oomen. Om vier eeuwen stilte in de liedkunst eindelijk te doorbreken.

3 thoughts on “Juweeltje

      • dank je wel Sandra, maar ik zag dat hij alleen maar te lenen is op de site die je doorgaf. Ik blijf verder zoeken.
        vriendelijk groet,
        Uschi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s