Melancholie

Na mijn studietijd heb ik een jaar in Madrid gewoond. Daar had ik twee keer per week Spaanse les op hoog niveau. Schrijven moesten we, heel veel schrijven, want niets was zo goed voor de ontwikkeling van onze woordenschat. En daar zat ik dan in het donkere kamertje bij mijn hospita, met uitzicht op de binnenplaats vol fladderend wasgoed. Inspiratie zoekend tussen het onophoudende gejank van honden, geschreeuw van kinderen en geklets van buurvrouwen. Rust had ik nodig. Want hoe moest ik anders een redacción schrijven van twee blaadjes vol die moest eindigen met de volgende frase: “En toen zag ik hem zitten, met zijn rug diep in de leuning van de groenfluwelen fauteuil, verdiept in een roman.” Dat soort opdrachten. Onmogelijk zonder concentratie.
Madrid
Hoe raak je geïnspireerd, hoe zorg je dat je gedachten niet meevliegen met het wasgoed op de binnenplaats? Hoe doen professionele schrijvers dat? Ik had vanuit Nederland wat muziek meegenomen, maar die opzetten werkte niet. Teveel afgeleid, teveel neigingen mee te luisteren. Tot ik op een van de cd’s een stuk hoorde van Maurice Ravel: Pavane pour une infante défunte, in een bewerking voor saxofoon en orkest. Een lang stuk, bijna zeven minuten. Een bijzonder vraag-en antwoordspel tussen solist en strijkers. Melancholie in de basis, maar niet in de boventoon. En toen was ik opeens weg, weg uit mijn kamer en het lawaai en beland in het verhaal. De woorden rolden uit mijn pen, door elkaar, over elkaar heen, een wedstrijdje wie als eerste op papier mocht. De ene Spaanse volzin na de andere.

Tot de laatste noot had geklonken en ik weer terug was in het tumult van alledag. De woorden trokken zich terug, de inspiratie verstomde. Repeat, repeat! Waar zit de repeatknop op deze speler? Tien keer toetste mijn gretige vinger de knop in. Klik, klik, klik, klik. Meer dan een uur in een andere wereld. Toen was het etenstijd. Tortilla met doperwtjes. Maar ik had het nummer nog oneindig vaak kunnen beluisteren.

Mijn opstel telde uiteindelijk drie volle kantjes. Mijn juf vond mij een heel goede leerling. Ik vond mij vooral een heel gelukkige leerling.

Aan dit alles moest ik vanochtend denken toen ik op Radio4 een interview hoorde met schrijfster en juriste Naema Tahir. Haar werd gevraagd welke muziek ze het liefst beluisterde tijdens het schrijven van haar laatste roman. Dat waren de Gnossiennes van Satie. Prachtige muziek, verstillend, berustend. ‘Maar’, lichtte ze toe, ‘Ik luisterde alleenmaar naar deze muziek, hetzelfde stuk de hele dag door. Soms een week lang.’ Om er vervolgens aan toe te voegen: ‘Het bevat een bijzondere melancholie die bij het leven hoort. Die heeft me zeer geholpen bij het schrijven.’

Ravel en Satie. Landgenoten en tijdgenoten. Maar bovenal bondgenoten van het melancholische schrijversgilde.

2 thoughts on “Melancholie

  1. En waar komt de inspiratie nu vandaan? Wat een leuke blog weer om te lezen!
    p.s. Ravel staat op hier om mij aan de nodige inspiratie te helpen… eens kijken wat het doet….

  2. mooi sfeerbeeld roep je op.
    uitzicht op de binnenplaats vol fladderend wasgoed……
    en ik zie een donker raam op de 4e etage, met vaag zichtbaar jouw gezicht. de binnenplaats is smal en de huizen er omheen hoog. de verf op de muren is verweerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s