Run daddy run

CPC-loop

Als mijn vader naar Den Haag komt, komt hij óf om te klussen óf om te hardlopen. Afgelopen jaar is hij vaak langsgeweest voor het eerste. Vandaag kwam hij voor het laatste. De City Pier City, de beroemde halve marathon dwars door de stad. Maar mijn vader spreekt liever over de beroerde in plaats van de beroemde. Omdat hij het al drie jaar voor elkaar krijgt om vlak voor de wedstrijd een blessure op te lopen. Of ziek te worden.
Maar ieder jaar verschijnt hij dan toch aan de start. Want het weer is goed, het parcours loopt lekker, het publiek is geweldig en hij is nou eenmaal een ouwe rot in het hardloopvak. En ja, afgelopen jaren haalde-ie ook steeds de finish.
Maar dit jaar zat het er niet in. Ik heb mijn handen ruw geklapt, mijn stembanden schor geschreeuwd, maar na 15 kilometer was het op. Uitgeput en door z’n reserves heen. Gelukkig had ik nog wat voorraad: een literfles cola, een pan vol kippensoep, en een televisie waarop de wedstrijd gewoon verder ging. 
Volgend jaar geen City Pier City meer. In maart gaan wij gezellig samen klussen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s