Nummer 17

Tijd voor een grote pot thee en heel veel choco-eitjes. Troostchocola. Want ik ben uit m’n hum. Vanochtend op de pedalen naar het Juridisch Loket in Den Haag voor nog een paar vraagjes over m’n ontslagovereenkomst. Kom ik daar aan, blijkt het loket tot 14:00 uur gesloten te zijn. Slechte timing, maar kan gebeuren. Dan maar een paar uur hangen in de stad om de tijd te doden. Want ik heb wel informatie nodig en heb geen zin weer terug naar huis te gaan.

Nu hou ik alleen niet zo van hangen, dus het plan werd omgebogen tot het vinden van een plek waar ik ongestoord op een pc zou kunnen werken. Helaas zijn dat soort locaties niet breed gezaaid. Internetwinkels buiten beschouwing gelaten (bestaan die tegenwoordig nog?), kon ik maar één plek bedenken: de bibliotheek aan het Spui. Op zich een geweldige plek. Je hebt er luie fauteuils waarin je helemaal kunt verdwijnen, boeken, kranten en tijdschrijften te over, er is gratis Wifi en je hebt er al koffie voor 50 cent. Alleen: geen pc’s waarop je ongestoord kunt internetten. Gratis. Want dat wilde ik. Nu hoor ik je denken: voor niets gaat de zon op. Natuurlijk, maar waarom zou ik ervoor betalen als er razendsnel internet op mijn telefoon in mijn broekzak zit. Ik wilde alleen een toetsenbord, een scherm en een pc met een draadloze netwerkkaart. Maar daar moet ik waarschijnlijk over een paar jaar maar eens voor terugkomen.

Maar nu terug naar het begin. Ik was uit m’n hum. Maar niet door die bieb. En ook niet doordat ik de ochtend toch maar een beetje lummelend heb doorgebracht. Nee, de dreun kwam toen ik even voor 14:00 uur terugliep naar de straat van het Juridisch Loket . Eerst dacht ik nog in al mijn naïviteit: goh, daar is wat interessants te doen, wat een mensen! Maar toen viel het kwartje: die meute daar stond in de rij voor het loket. En als ik achteraan zou schuiven, zou ik nummer 17 zijn.
Geweldig. Daar had ik nou heel de ochtend naar uitgekeken. Nog 3 uur hangen.

Ik heb m’n fiets gepakt, ben langs de AH gereden, heb een grote zak choco-eitjes gekocht en zit die nu als een razende op te peuzelen. Eén typhand op het toetsenbord, één graaihand in het zakje. Ik mok, maar ik ben eigenlijk ook wel gelukkig. Je bent vrouw, of je bent het niet.

One thought on “Nummer 17

  1. Pingback: 17+1 | Haagse praatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s